You are here

Green News

Washington state just started capping carbon emissions. Here’s how it works.

Grist - Mon, 01/09/2023 - 03:30

Washington state rang in the New Year with the launch of its most ambitious plan to slash carbon pollution. The new “cap-and-invest” program is designed to follow in the footsteps of California, where a cap-and-trade system began in 2013, while trying to learn from its missteps.

Signed into law by Washington Governor Jay Inslee in 2021, the Climate Commitment Act works by setting a statewide “cap” on greenhouse gas emissions that steadily lowers over time. Washington, like California, is establishing a market for businesses to buy pollution “allowances” that will become increasingly expensive — an incentive to cut emissions and a way to raise money to counter climate change.

The first auction to sell off these allowances is scheduled at the end of February, and if all goes according to plan, Washington’s emissions will drop to 95 percent below 1990 levels by 2050, an even steeper cut than California’s, which aims for an 80 percent reduction by the same year.

“We see the Climate Commitment Act as the new gold standard for climate policy across the nation,” said Kelly Hall, the Washington director for the regional nonprofit Climate Solutions, which helped shape the legislation. “The policy not only ensures that we reduce greenhouse gas emissions in line with what science requires, but that equity and environmental justice are also foundational to the law.”

It’s the most recent example of a blue state putting a price tag on carbon dioxide, a longtime goal of climate advocates that has come with controversy. Last year, Oregon instituted a cap-and-trade system via executive order from former Governor Kate Brown after years of failed bills — including two attempts thwarted by Republican state senators going into hiding to avoid a vote. In the Northeast and Mid-Atlantic, a collection of almost a dozen states participate in a regional cap-and-trade program that began in 2009.

The federal government, however, has taken a different approach after two decades’ worth of abandoned attempts to make polluters pay for their emissions. Last summer, a Democratic-controlled Congress broke through the deadlock to pass the historic Inflation Reduction Act, which aims to lower emissions through green tax credits intended to speed up the adoption of clean energy and low-carbon technologies.

Proponents of Washington state’s approach say that other states could learn from its equity-focused approach to climate policy, the outcome of years of consultation with green organizations, businesses, labor groups, Native American tribes, and environmental justice advocates. A standard cap-and-trade system can help cut global carbon emissions, but it doesn’t ensure that locals will see benefits. 

Washington is the first state to pair cap-and-trade with a regulatory air quality program to help people in the most polluted areas breathe cleaner air. It also relies on advice from an environmental justice council for implementing the policy and deciding how to spend the revenue.

Washington Governor Jay Inslee speaks at an event in San Francisco announcing a climate partnership between West Coast leaders, October 6, 2022. Justin Sullivan / Getty Images

Passing a price on carbon took more the state than a decade. After years of failed bills starting in 2009 — and ballot measures that voters rejected twice, once in 2016 and again in 2018 — the legislature finally approved the Climate Commitment Act in the spring of 2021.

It could prove to be a turning point for Washington’s emissions, which in recent years have been heading in the wrong direction. According to the state’s most recent analysis, greenhouse gas emissions in 2019 reached their highest level since 2007: 102 million metric tons, a 7 percent increase from 2018. 

The program will work to cut emissions in tandem with a suite of policies that the state’s Democratic legislature has passed in recent years, including a commitment to 100 percent clean electricity by 2045 and a clean fuel standard that just went into effect. Last year, the legislature passed new rules requiring energy-efficient heat pumps in new buildings and set a goal to end the sale of new gas-powered cars by 2030.

In developing its new cap-and-invest system, Washington had the benefit of seeing how California’s played out over the past decade. The state struggled with debates over local air pollution and the unreliability of carbon offsets. 

Where does the money go?

The revenue raised from Washington state’s auctions — projected to be nearly $1 billion a year — will go toward implementing clean energy projects, reducing emissions from buildings and transportation, and adapting to the effects of climate change. Washington is looking to emulate California’s successes by creating an energy efficiency program for homes and offering vouchers for electrifying vans, trucks, and buses to counter rising emissions from those sources. Legislators also plan to use the money to add more electric vehicle charging stations and expand renewable energy projects.

“The investments are what’s going to ensure that we accelerate those emissions reductions so that they’re actually happening sooner rather than later,” Hall said. “They’re also what’s going to ensure that overburdened communities are benefiting.” At least 35 percent of the revenue will be invested in vulnerable communities — similar to California’s updated rules — with an additional 10 percent set aside for projects that directly benefit Native American tribes.

Cleaning the air

You’d think that forcing companies to pay for carbon pollution would mean that people would breathe less dirty air overall, given that they often come from the same sources. But the reality is more complicated. After California’s cap-and-trade system launched in 2013, studies showed that pollution in Black and Latino communities actually increased in the ensuing years. Just implementing a cap-and-trade system wasn’t enough to clean up the air for local residents.

A Shell refinery in Martinez, California, June 20, 2017. Michael Macor / The San Francisco Chronicle via Getty Images

To avoid running into the same problem, Washington state took the novel approach of pairing an air quality program with its cap on carbon dioxide. It will monitor and regulate air pollution in the state, locating the communities that are overexposed to air pollution. Once the Department of Ecology nails down what counts as an “overburdened” community, it’ll work to expand an air monitoring network, set air quality goals, and start conducting regular analyses to make sure those targets are being met.

“It’ll start this chain of good things around air quality, which is really positive, but it’s up to [the Department of] Ecology to really get that program running as soon as they can,” said Altinay Karasapan, the regulatory policy manager for Washington at Climate Solutions. 

One motivating factor behind the air quality program was ensuring that smaller sources of pollution won’t be ignored, said David Mendoza, the director of public engagement and policy at the Nature Conservancy in Washington. The cap-and-invest program only covers “permitted” businesses that emit more than 25,000 metric tons of CO2 per year. But the air quality program will give the state power to also take action on all levels and sources of pollution, including smaller businesses and “non-permitted” sources such as transportation or wood-burning stoves, Mendoza said.

Read Next: Counting carbon

Another issue plaguing California’s cap-and-trade program is the tricky math around carbon offsets. The idea is that a polluting company can cancel out its CO2 emissions by buying so-called “offsets” that will suck up the same amount of carbon, such as a tree-planting project. The problem is, some of the forests used as offsets in California’s system have gone up in flames, threatening to erase the state’s progress on climate change.

​​To get around some of these issues, Washington is implementing stricter rules around offsets. If a business relies on an offset for compliance, an allowance will also be removed from the pool when it pollutes. In other words, it’s not considered a replacement for reducing emissions. “The way that offsets are designed in our program, offsets have additional emissions reductions benefits above and beyond the cap,” Hall said. In the initial stage of the program, companies are only allowed to use offsets for a small portion of their required emissions reductions, 5 percent.

Over the years, California has also sometimes struggled with having too much wiggle room in its market, Hall said. If you have too big a bank of allowances, companies won’t be required to reduce their emissions further, so Washington’s system allows the state to reset the allowance cap to adjust to shifting conditions and to make sure it meets its emissions goals.

The cap-and-invest system covers 75 percent of statewide emissions, including utilities and fuel suppliers. Sources like agriculture and aviation had to be left out due to existing laws.

One criticism of Washington’s new system is that many large emitters — those designated as industries that are susceptible to fluctuations of global and regional markets, such as paper mills and petroleum refineries — will be able to buy allowances at little or no cost for the next dozen years. The exception was a response to concerns that big polluters might pick up their business and move to another state where they didn’t have to pay for their emissions.

“I think that is a concern,” Mendoza said, referring to how some companies are getting a free pass. “I don’t think it ruins the program though, right? It does decrease the amount of money coming into the program. All those entities are still covered by the declining amount of allowances, so they still have to reduce their emissions.”

This story was originally published by Grist with the headline Washington state just started capping carbon emissions. Here’s how it works. on Jan 9, 2023.

Categories: H. Green News

EPA’s proposed air pollution standards for soot could save thousands of lives

Grist - Mon, 01/09/2023 - 03:15

Late last week, the Environmental Protection Agency proposed tighter limits to one of the country’s most dangerous air pollutants: fine particulate matter, or soot. But while the long-awaited move could save thousands of lives per year, health experts say it’s still not enough.

Soot is also known as fine particulate matter because its fragments are so small — 2.5 microns in diameter or less. When inhaled into the lungs over time, these harmful materials can cause damage leading to premature death, heart attacks and cancer. Sources for the deadly pollutant include construction sites, power plants, and refineries. Those who live nearby (disproportionately low-income households and people of color) face the greatest risk of exposure.

Since 2012, the national annual air quality standard — a number that represents a limit to the average amount of particles in the air outdoors — has been 12 micrograms per cubic meter for fine particulate matter. The Clean Air Act requires these standards to be revisited every five years. The last time the matter came under discussion was 2020, when the Trump administration rejected tougher standards on particulate matter, despite public health officials’ calls for more stringent protections.  

Under the Biden administration, the new proposed limit is between 9 and 10 micrograms per cubic meter. An even greater range, between 8 and 11 micrograms per cubic meter, will be open to public comment following the proposal. Only after the period of public comment, which will last 60 days following the publication of the proposal in the federal register, will a new standard become official.

“Our work to deliver clean, breathable air for everyone is a top priority at EPA, and this proposal will help ensure that all communities, especially the most vulnerable among us, are protected from exposure to harmful pollution,” said EPA Administrator Michael S. Regan in a press release. 

Read Next:

But while the EPA asserted its new proposal “reflect[s] the latest health data and scientific evidence,” public health experts have said this is not the case; the EPA’s own Clean Air Scientific Advisory Committee actually recommended an annual standard as low as 8 micrograms per cubic meter. The World Health Organization’s guideline for annual average exposure to particulate matter is even lower, just 5 micrograms per cubic meter.

“EPA is soliciting comment consistent with the [Clean Air Scientific Advisory Committee’s] full range of recommendations,” said the agency’s public affairs specialist Shayla Powell in an email, explaining that while the committee’s advice is important, it is not the only factor the agency considers when making a proposal. 

“The Agency also takes into consideration the available scientific evidence, quantitative risk assessment information, and public comments received throughout the reconsideration,” she wrote. 

Some health advocates remain unmoved by that logic. “The proposal falls far short of what is necessary,” said Paul Billings, national senior vice president of public policy for the American Lung Association. “Eight [micrograms per cubic meter] would provide the most protection, particularly to low-income and people of color.” 

Research shows particulate matter exposure causes between 85,000 and 200,000 excess deaths each year in the U.S. According to the EPA, a new primary annual standard of 9 micrograms per cubic meter would prevent up to 4,200 premature deaths per year. Billings said these benefits are far greater if the standard was just one microgram per cubic meter lower — preventing up to 12,000 premature deaths. 

“Any improvement from our current standard brings us to better health,” said Joshua Apte, an associate professor of environmental engineering and environmental health sciences at UC Berkeley, “but the lower the better.”

Apte, who has researched the impact racist real estate practices like redlining have had on exposure to air pollution, said that national standards, no matter what they are, often fall short of protecting communities facing the greatest risk. 

“A tighter standard alone is not going to solve this problem,” he said. National air quality standards applied across an urban area, for example, will still result in disproportionate exposure among residents depending on whether they live and their proximity to sources for pollution, even if the area meets national standards overall. 

“Rather than focusing our emissions reductions uniformly across the entire country,” Apte said, “if you focus on targeting the communities that are most disparately exposed … we could eliminate most of the disparities.”

This story was originally published by Grist with the headline EPA’s proposed air pollution standards for soot could save thousands of lives on Jan 9, 2023.

Categories: H. Green News

Researchers solve one of the Borderlands’ biggest water puzzles

High Country News - Mon, 01/09/2023 - 01:00
Officially, the U.S. and Mexico share 11 groundwater basins. A new map bumps that figure up to a stunning 72.
Categories: H. Green News

Fuelling biodiversity collapse

Ecologist - Sun, 01/08/2023 - 23:00
Fuelling biodiversity collapse Channel News Catherine Early 9th January 2023 Teaser Media
Categories: H. Green News

How California could save up its rain to ease future droughts — instead of watching epic atmospheric river rainfall drain into the Pacific

Red, Green, and Blue - Sat, 01/07/2023 - 17:00

California has seen so much rain over the past few weeks that farm fields are inundated and normally dry creeks and drainage ditches have become torrents of water racing toward the ocean. Yet, most of the state remains in severe drought. Andrew Fisher, University of California, Santa Cruz The Conversation The L.A. River was wild […]

The post How California could save up its rain to ease future droughts — instead of watching epic atmospheric river rainfall drain into the Pacific appeared first on Red, Green, and Blue.

Categories: H. Green News

Cory Doctorow – The antitrust Twilight Zone that’s feeding the monopoly explosion

Red, Green, and Blue - Sat, 01/07/2023 - 12:00

Funeral homes were once dominated by local, family owned businesses. Today, odds are, your neighborhood funeral home is owned by Service Corporation International, which has bought hundreds of funeral homes (keeping the proprietor’s name over the door), jacking up prices and reaping vast profits. By Cory Doctorow Pluralistic Funeral homes are now one of America’s […]

The post Cory Doctorow – The antitrust Twilight Zone that’s feeding the monopoly explosion appeared first on Red, Green, and Blue.

Categories: H. Green News

Compound Extreme Heat and Drought Will Hit 90% of World Population – Oxford Study

Environment News Service - Fri, 01/06/2023 - 17:26

Warming is projected to intensify these hazards ten-fold globally under the highest emission pathway, says the report, published in Nature Sustainability.

Categories: H. Green News

Scientists Tackle Rusty Plant Threat

Environment News Service - Fri, 01/06/2023 - 17:25

University of Queensland scientists have developed an environmentally friendly RNA-based spray to help combat myrtle rust, which has wiped out many Australian plants.

Categories: H. Green News

Atmospheric River Lashes California

Environment News Service - Fri, 01/06/2023 - 17:23

Just four days after heavy rain hit California, the state was drenched with another atmospheric river on January 4 and 5, 2023.

Categories: H. Green News

Florida Neighborhoods Are Gentrifying in the Wake of Hurricanes, Study Finds

Environment News Service - Fri, 01/06/2023 - 17:22

Florida neighborhoods hit by hurricanes have seen little drop in interest from homebuyers.

Categories: H. Green News

New York City Greenery Absorbing All Traffic Emissions on Many Summer Days

Environment News Service - Fri, 01/06/2023 - 17:21

On many summer days, trees, shrubs, and grasses across the New York metro area soak up as much carbon dioxide as is generated by all cars, buses, and trucks, according to new research.

Categories: H. Green News

Youth climate action vs doomer apathy – “The public doesn’t believe in its own political power enough or use it”

Red, Green, and Blue - Fri, 01/06/2023 - 17:00

Global warming has increased the number of extreme weather events around the world by 400% since the 1980s. Countries know how to stop the damage from worsening: stop burning fossil fuels and shift to renewable energy, electrify transportation and industry, and reduce the carbon intensity of agriculture. By Adam Aron, University of California, San Diego […]

The post Youth climate action vs doomer apathy – “The public doesn’t believe in its own political power enough or use it” appeared first on Red, Green, and Blue.

Categories: H. Green News

EcoRight climate news for the week of January 6, 2022

Red, Green, and Blue - Fri, 01/06/2023 - 13:00

Happy New Year! I hope that this start to 2023 finds you feeling energized for the year ahead. There is much work to do, but in our typical style, we hope to make it fun and fulfilling as well. By Chelsea Henderson EcoRight News/ RepublicEN This week’s must read: Here’s what’s to expect from Congress on […]

The post EcoRight climate news for the week of January 6, 2022 appeared first on Red, Green, and Blue.

Categories: H. Green News

Climate Chaos – Record-shattering heat dome bakes Europe IN JANUARY

Red, Green, and Blue - Fri, 01/06/2023 - 12:03

As Europe closed the books on its warmest year ever recorded, an exceptionally potent winter heat dome descended on much of the continent over the holiday weekend, with thousands of daily and monthly high-temperature records shattered from Spain to Russia. By Brett Wilkins Common Dreams “The intensity and extent of warmth in Europe right now […]

The post Climate Chaos – Record-shattering heat dome bakes Europe IN JANUARY appeared first on Red, Green, and Blue.

Categories: H. Green News

New York City Greenery Absorbing All Traffic Emissions on Many Summer Days

Yale Environment 360 - Fri, 01/06/2023 - 06:18

On many summer days, trees, shrubs, and grasses across the New York metro area soak up as much carbon dioxide as is generated by all cars, buses, and trucks, according to new research.

Read more on E360 →

Categories: H. Green News

Πέρα από το κεφαλοκλείδωμα της ανάπτυξης: Μετά-ανάπτυξη ή ριζοσπαστική αποανάπτυξη;

Green European Journal - Fri, 01/06/2023 - 05:08

Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini) με τον Γιώργο Καλλή και τον Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson) στο συνέδριο Post-Growth 2018 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι συνομιλητές ακολουθούν τα ίχνη της ιστορίας που οδήγησε στην ανάδειξη της ανάπτυξης πάνω από όλα και συζητούν πώς μπορούμε να αντιληφθούμε ένα μέλλον πέρα από την ανάπτυξη. Τι σημαίνει αυτό για τον καπιταλισμό όπως τον ξέρουμε;

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Η ανάπτυξη φαίνεται να είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλιστές έως τους συντηρητικούς και ακόμη και μερικούς πράσινους. Η σημασία της μπορεί να αποδοθεί στον Διαφωτισμό. Γιατί η ανάπτυξη είναι ένας τόσο κοινός και ιερός στόχος που έχει διαμορφώσει τη νόηση μας εδώ και αιώνες; 

Γιώργος Καλλής: Για να το πούμε απλά, η ανάπτυξη σταθεροποιεί τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που βασίζεται στη λογική της ανάπτυξης: τα κέρδη πραγματοποιούνται και στη συνέχεια επενδύονται ώστε να δώσουν περισσότερα κέρδη. Είναι το μόνο επεκτατικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Άλλοι πολιτισμοί ήταν λίγο ή πολύ σταθεροί. Και η ανάπτυξη δεν είναι ιδέα του Διαφωτισμού. Η ιδέα ότι ένα έθνος πρέπει να επιτύχει ανάπτυξη δύο ή τριών τοις εκατό κάθε χρόνο προέκυψε αρκετά πρόσφατα στο πλαίσιο του 20ού αιώνα των δύο παγκόσμιων πολέμων, της Μεγάλης Ύφεσης και του Ψυχρού Πολέμου. 

Η ανάπτυξη μπορεί να έχει κάποιες ρίζες στις ιδέες του Διαφωτισμού, αλλά δεν είναι απαραίτητα μια άμεση εξέλιξη. Ο Ελληνογάλλος φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος ασκεί μεγάλη επιρροή στη συζήτηση για την αποανάπτυξη της Γαλλίας, υποστηρίζει ότι ο Διαφωτισμός περιλάμβανε δύο ξεχωριστά έργα. Από τη μία πλευρά, ο Διαφωτισμός αναζητούσε την αυτονομία, το δικαίωμα μας να αμφισβητούμε τους θεσμούς μας και την άρνηση να δεχόμαστε αλήθειες όπως αυτές κληροδοτούνται από την παράδοση ή τους θεούς. Αυτή η αμφισβήτηση βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως δημοκρατία. Από την άλλη πλευρά, υπήρχε η τάση για συνεχή κατάκτηση της φύσης και επέκταση, το σχέδιο του καπιταλισμού. Ωστόσο, ο καπιταλισμός και το σχέδιο της υποταγής της φύσης δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, κάτι που αντιβαίνει στο δημοκρατικό ιδεώδες. Έτσι, ενώ συνήθως αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό ως ένα και το αυτό, ο Καστοριάδης ισχυρίζεται ότι αυτά τα δύο έργα είναι τελικά ασύμβατα. 

Είμαι υπέρ του Διαφωτισμού και της αμφισβήτησης των πραγμάτων, υπέρ της λογικής και του διαλογισμού, αλλά αυτό δεν χρειάζεται να έχει σχέση με την ορμή της συνεχούς ανάπτυξης. Από πολλές απόψεις, οι δύο πτυχές είναι αντικρουόμενες. Μια προφανής σύγκρουση είναι ότι σήμερα δεν μπορείτε πραγματικά να αμφισβητήσετε την ανάπτυξη. Πάρτε για παράδειγμα τον Στίβεν Πίνκερ (Steven Pinker). Υποτίθεται ότι υποστηρίζει τον Διαφωτισμό και τη λογική, όμως όσοι από εμάς αμφισβητούμε τον ισχυρισμό του ότι ο κόσμος βελτιώνεται συνεχώς είμαστε προκατειλημμένοι, πολιτικά υποκινούμενοι ιδεολόγοι. Ωστόσο, διαβάζετε το βιβλίο του «Διαφώτιση Τώρα» (Enlightenment Now) και τη μαινόμενη ιδεολογία του. Όταν διάβασα το κεφάλαιο για την περιβαλλοντολογία, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Το κεφάλαιο αρχίζει βάζοντας τον Πάπα Φραγκίσκο, τη Ναόμι Κλάιν (Naomi Klein) και τον Αλ Γκορ (Al Gore) στο ίδιο καλάθι με τους Ναζί και τους οικοτρομοκράτες. Εδώ βλέπετε πώς η υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος στο όνομα της λογικής, στην πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη λογική.

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Tim, έχετε υποστηρίξει ότι η υπεράσπιση αφηρημένα της ανάπτυξης μπορεί να φτάσει στα όρια της θρησκείας. 

Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson): Ένα από τα έργα του Διαφωτισμού ήταν η ιδέα της κοινωνικής προόδου, η οποία απέκτησε ιδιαίτερη σημασία λόγω της ορθολογιστικής επίθεσης του Διαφωτισμού στη συμβατική θρησκεία. Σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει παράδεισος ή Θεός, η κοινωνική πρόοδος πρέπει να εξαργυρωθεί με τους υλικούς όρους του εδώ και του τώρα. Έτσι, καθώς κινούμαστε από έναν κόσμο της μαγείας σε ένα κόσμο του ορθολογικού, οι οικονομικές δομές μας αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και η οικονομία αναδεικνύεται ως ο κυρίαρχος τρόπος σκέψης για την κοινωνική πρόοδο. 

Οι κλασικοί οικονομολόγοι γκρέμισαν το όραμα της επέκτασης της κοινωνικής προόδου, της μεγαλύτερης ευτυχίας για τους περισσότερους, σε ένα σταθερό σύστημα που αντιπροσωπεύεται από τις χρηματοοικονομικές ροές. Η ευτυχία και η ευημερία έγιναν οικονομικά μεγέθη και, μετά τις προκλήσεις της Μεγάλης Ύφεσης και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κατοχυρώθηκαν μέσω της χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής και του λογιστικού πλαισίου του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η θρησκευτικότητα με την οποία αντιλαμβανόμαστε τώρα την ανάπτυξη και το ΑΕΠ συνδέεται άμεσα με την ίδια τη θρησκεία, επειδή δεν έχουμε πλέον ένα Θεό για να μας σώσει. 

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Πολλοί ανησυχούν ότι η αμφισβήτηση της οικονομικής ανάπτυξης συνεπάγεται περιορισμό των ανθρώπινων επιτευγμάτων και ότι, σε έναν ορθολογικό κόσμο, το μόνο που μας απομένει είναι η επέκταση του ανθρώπινου όντος. Δεν θα έπρεπε να τονίζουμε την ανάγκη για μια διαφορετική, ποιοτική ανάπτυξη αντί να πιέζουμε ενάντια στην ανάπτυξη; 

Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson): Δεν διαφωνώ με αυτό, υπάρχει ανάγκη για μαγεία. Ένα μέρος αυτής της μαγείας μπορεί να θεωρηθεί ως ανάπτυξη ή εξέλιξη με προσωπικούς όρους. Αλλά είναι ενδιαφέρον πώς πλαισιώνεται ως: «Μπορούμε να κρατήσουμε τη λέξη ανάπτυξη με κάθε κόστος;» Πρέπει να είμαστε λίγο επιφυλακτικοί ως προς αυτό. 

Γιώργος Καλλής: Με ανησυχεί μια υποκείμενη ιδεολογία σε δράση στην ιδέα της ποιοτικής ανάπτυξης. Είναι ένας πολύ δυτικός σύγχρονος τρόπος σκέψης που δεν υποστηρίζει ότι τα πράγματα πρέπει να είναι καλά, ωραία ή όμορφα, αλλά ότι πρέπει να μεγαλώνουν διαρκώς. Αυτή η ιδέα δεν είναι εγγενώς ανθρώπινη και πολλοί πολιτισμοί πριν από τον δικό μας δεν την συμμερίζονταν. Η ποιοτική ανάπτυξη αναπαράγει αυτή την ιδέα της συνεχούς επέκτασης. Αλλά ο όρος δεν έχει πραγματικά νόημα, επειδή η ποιότητα δεν αυξάνεται. Η ποιότητα αλλάζει και εξελίσσεται, αλλά μόνο μια ποσότητα αυξάνεται. Σίγουρα, θέλουμε περισσότερα από ορισμένα αγαθά, όπως ανεμόμυλους ή πάρκα στις πόλεις. Αλλά το «περισσότερα» δεν είναι το ίδιο με την ανάπτυξη, που σημαίνει συνεχή και αέναη επέκταση με σύνθετο ρυθμό. Αυτή η ιδέα της διαρκούς επέκτασης, που προέρχεται από τα οικονομικά, έχει διεισδύσει στο υποσυνείδητο μας. Πάρτε για παράδειγμα την φαινομενικά αβλαβή έννοια της «προσωπικής ανάπτυξης». Με ποια έννοια ουσιαστικά μεγαλώνει ένα άτομο; Είστε τρεις φορές καλύτερο ή πιο ευγενικό άτομο σήμερα από ό,τι πριν από 10 χρόνια; Η προσωπικότητά σας ακμάζει, εξελίσσεται, ωριμάζει, αλλάζει, αλλά δεν μεγαλώνει! 

Με ανησυχεί μια υποκείμενη ιδεολογία σε δράση στην ιδέα της ποιοτικής ανάπτυ. – Giorgos Kallis

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Η αποανάπτυξη εξελίχθηκε εν μέρει ως κριτική της οικονομικής συλλογιστικής. Γιώργο, υποστηρίζεις τη ριζική αποανάπτυξη, ενώ Τιμ (Tim), εστιάζεις περισσότερο σε έναν κόσμο χωρίς ανάπτυξη. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δύο προοπτικών; 

Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson): Δίνω έμφαση όχι τόσο στην «απουσία ανάπτυξης» όσο στην «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη.» Θέλω να διαχωρίσω τις έννοιες ευημερία και ανάπτυξη και να πω ότι είναι διαφορετικές. Η οικονομική ανάπτυξη μπορεί μερικές φορές να είναι το κατάλληλο μέσο για την επίτευξη ευημερίας, αλλά σήμερα έχουμε προχωρήσει παραπέρα. Η ανάπτυξη έχει φτάσει στα όρια που επιβάλλονται όχι από εμάς, όχι από τον Θεό, αλλά από την πραγματικότητα ενός πεπερασμένου πλανήτη και εύθραυστων οικοσυστημάτων. 

Όταν εργαζόμουν για την έκθεση της Επιτροπής Βιώσιμης Ανάπτυξης, η οποία τελικά έγινε «Ευημερία Χωρίς Ανάπτυξη», και το κίνημα της αποανάπτυξης έκανε την εμφάνιση του με το Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Αποανάπτυξης στο Παρίσι το 2008. Πήγα στο συνέδριο επειδή ήθελα μια απάντηση σε αυτό που μου φαίνεται το πιο δύσκολο ερώτημα από όλα: πώς γίνεται να λειτουργήσει η οικονομία σας όταν δεν αναπτύσσεται πια; Πραγματικά τα πήγα καλά με τους υπόλοιπους συνέδρους, επειδή μοιραζόμασταν το ίδιο όραμα για έναν κόσμο όχι για τον παραγωγισμό, την παραγωγή ή την κατανάλωση, αλλά για την ποιότητα ζωής, τον κοινωνικό κόσμο και τη δημιουργικότητα. Κάτι που δεν βρήκα στο συνέδριο ήταν ένας δομημένος, ίσως ακόμη και συμβατικός, τρόπος θεώρησης της οικονομίας και του τρόπου λειτουργίας της. Εξ όσων γνωρίζω, το όραμα της πλειοψηφίας στην κοινότητα της αποανάπτυξης είναι ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τις οικονομικές επιστήμες επειδή έχουν διαφθείρει τη φαντασία μας και έχουν περιορίσει τη σκέψη μας μέσω του θεσμοθετημένου ορθολογισμού. 

Αν και συμμερίζομαι την άποψη αυτή, για να σημειώσουμε κάποια πρόοδο, πρέπει να κατανοήσουμε και να μεταρρυθμίσουμε τους υπάρχοντες οικονομικούς θεσμούς. Αυτή είναι μια βαθιά οικονομική εργασία και μια κατασκευασμένη εργασία. Με το βλέμμα στραμμένα στο όραμα ενός όμορφου κόσμου στο οποίον έχουμε απελευθερωθεί από τα δεσμά του καταναλωτισμού και του καπιταλισμού, αλλά στην πραγματικότητα επιδιώκει να δημιουργήσει τις εναλλακτικές δομές που θα μας οδηγήσουν από εδώ εκεί χωρίς να κυλήσουμε στη δυστοπία. 

Γιώργος Καλλής: Η δημιουργική πτυχή της κοινότητας της αποανάπτυξης είναι αυτή η αντιφατική ένταση μεταξύ μιας ριζοσπαστικής κριτικής της οικονομικής λογικής και ταυτόχρονα της προθυμίας ενασχόλησης με οικονομικά μοντέλα και υποβολής πολιτικών προτάσεων. Στο τελευταίο μου βιβλίο, «Αποανάπτυξη» (“Degrowth”), προσπαθώ να επιτύχω και τα δύο. Υπάρχει πληθώρα ουτοπικών σκέψεων σχετικά με το πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένας κόσμος αποανάπτυξης και τα ψεγάδια της οικονομικής λογικής, αλλά κατέθεσα και συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η μείωση του χρόνου εργασίας. Εμπνέομαι εδώ από τον Αντρέ Γκορζ (André Gorz), ο οποίος εξισορρόπησε και τα δύο, γράφοντας την «Κριτική της Οικονομικής Λογικής» (“Critique of Economic Reason”) και υποστηρίζει παράλληλα τη μείωση του χρόνου εργασίας μέσω της χρήσης οικονομικών επιχειρημάτων. 

Στα φτωχότερα μέρη του κόσμου, θα πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη και αυτό σημαίνει ότι σε άλλα θα πρέπει να υπάρξει συρρίκνωση. – Tim Jackson

Δεν με πειράζει να χρησιμοποιώ τον όρο «απουσία ανάπτυξης» αντί για τον όρο «αποανάπτυξη», ανάλογα με το πλαίσιο. Όταν η Research & Degrowth έγραψε ένα άρθρο παρουσιάζοντας 10 προτάσεις πολιτικής για τις ισπανικές εκλογές του 2015, δεν χρησιμοποιήσαμε τη φράση «αποανάπτυξη» αλλά μιλήσαμε για ευημερία χωρίς ανάπτυξη, αν και παρουσιάσαμε τις ίδιες πολιτικές. Από πολιτική άποψη, το πρώτο βήμα είναι η ρήξη με την ιδέα ότι μια πολιτική ατζέντα που κερδίζει πρέπει να περιλαμβάνει την οικονομική ανάπτυξη. Η «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη» βοηθά στην επίτευξη αυτού. Αλλά αναλυτικά, ο όρος αποανάπτυξη είναι πιο συνεπής. Αν δεχθούμε ως κοινή παραδοχή της οικολογικής οικονομίας ότι η οικονομία είναι υλική, τότε δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι μια οικολογικά βιώσιμη οικονομία, απαλλαγμένη από τις ανθρακούχες εκπομπές και η οποία χρησιμοποιεί λιγότερα υλικά, δεν θα είχε επίσης πολύ μικρότερο μέγεθος. 

Ως ένα βαθμό, κατανοώ την τακτική προσέγγιση του να μην χρησιμοποιείς τον όρο αποανάπτυξη αλλά οι αριθμοί δεν ταιριάζουν. Επιπλέον, ο όρος αποανάπτυξη δείχνει ότι υπάρχει σύγκρουση. Δεν αρκεί εάν με τον όρο «απουσία ανάπτυξης» κατανοήσουμε ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε τις σωστές πολιτικές για τη βιωσιμότητα και απλώς να περιμένουμε και να δούμε τι θα συμβεί στην ανάπτυξη. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την ιδεολογία της ανάπτυξης · δεν θα εξαφανιστεί, εάν απλώς την αγνοήσουμε.

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Τιμ (Tim), θα συμφωνούσες ότι σε κάποια μορφή η αποανάπτυξη είναι απαραίτητη; 

Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson): Δεν προτείνω ότι θα πρέπει να κατευθυνθούμε προς κάποια σταθερή οικονομία μηδενικής ανάπτυξης. Στα φτωχότερα μέρη του κόσμου, θα πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη και αυτό σημαίνει ότι σε άλλα θα πρέπει να υπάρξει συρρίκνωση. Η κύρια διαφορά που έχω με, τουλάχιστον ένα μέρος της κοινότητας αποανάπτυξης είναι ότι ενώ θέλω να απαλλαγούμε από την οικονομία που βασίζεται στην ανάπτυξη, δεν θέλω να απαλλαγούμε από την οικονομική σκέψη. Συμπάσχω κάπως με την κριτική που λέει ότι ολόκληρος ο κόσμος και η γλώσσα μας έχουν καταληφθεί από τα οικονομικά, αλλά δεν βλέπω πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό επειδή αντιμετωπίζουμε κάτι που είναι ουσιαστικά μια οικονομική πρόκληση. 

Γιώργος Καλλής: Δεν πρέπει να απαλλαγούμε από τις οικονομικές επιστήμες, αλλά υπάρχουν ορισμένες παγίδες μέσα στην οικονομική σκέψη. Επικίνδυνη είναι η αποδοχή της δυτικής ιδέας ότι ορισμένα πρότυπα ανθρώπινης ανάπτυξης είναι ανώτερα, ανεξάρτητα από το πολιτισμικό πλαίσιο. Θα συμφωνούσα με τον Τιμ (Tim) ότι στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Αποανάπτυξης το 2008, μπορεί να επικρατούσε μια μαζική απόρριψη των οικονομικών επιστημών, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον. Τα συνέδρια μας είναι τώρα πολύ μεγαλύτερα και πιο διαφοροποιημένα. Μερικοί σύνεδροι επικεντρώνονται στην οικονομική μοντελοποίηση, ενώ άλλοι στη φιλοσοφία και τον λόγο. Φυσικά δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους – ορισμένοι μπορεί να σκεφτούν ότι τα οικονομικά μοντέλα αναπαράγουν τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης, άλλοι ότι είναι χρήσιμα για την πρακτική σκέψη διαχείρισης χωρίς ανάπτυξη. Το σημαντικό είναι ότι η κοινότητα της αποανάπτυξης δεν κλείνεται στον εαυτό της ή δεν απορρίπτει τις οικονομικές επιστήμες, ή οποιαδήποτε άλλη σχετική επιστήμη. 

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Τι συμβαίνει με τον καπιταλισμό; Μπορεί ο καπιταλισμός να διευκολύνει το τέλος της ανάπτυξης; 

Γιώργος Καλλής: Η ανάπτυξη είναι απαραίτητη για τη σταθερότητα του καπιταλισμού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς ανάπτυξη. Θα ήταν απλά ένας άσχημος καπιταλισμός. Χωρίς ανάπτυξη, για αναδιανομή σας μένει μια πίτα που συρρικνώνεται. Στον καπιταλισμό, αυτή η ανακατανομή πιθανότατα θα είναι υπέρ εκείνων που έχουν περισσότερη δύναμη. Στον καπιταλισμό, η στασιμότητα οδηγεί σε εκρηκτικό χρέος και τελικά σε λιτότητα για την προστασία του κέρδους, όπως συνέβη στην Ελλάδα. 

Την ίδια στιγμή, δεν είμαι ο τύπος του σοσιαλιστή που επιχειρηματολογεί αφηρημένα ότι πρώτα πρέπει να απαλλαγούμε από τον καπιταλισμό ώστε να εμφανιστεί κάτι καλύτερο. Πρέπει να κάνουμε σαφείς προτάσεις, να επιδιώξουμε και να προωθήσουμε μεταρρυθμίσεις ξεκινώντας από εκεί που είμαστε τώρα. Αλλά σίγουρα, αν όλες οι μεταρρυθμίσεις που προτείνουμε εμείς επρόκειτο να εφαρμοστούν, ένα σύστημα που θα μπορούσε να φιλοξενήσει τέτοιες μεταρρυθμίσεις δεν θα ήταν καπιταλιστικό με οποιαδήποτε ουσιαστική έννοια του όρου. 

Ρικάρντο Μαστίνι (Riccardo Mastini): Μπορείτε να φανταστείτε ένα ακμάζον, βιώσιμο, δίκαιο και ταυτόχρονα καπιταλιστικό μέλλον; 

Τιμ Τζάκσον (Tim Jackson): Ο καπιταλισμός έχει να κάνει με την ιδιοκτησία. Στη μορφή καπιταλισμού που έχουμε σήμερα, η ιδιοκτησία είναι άνισα κατανεμημένη. Όταν συνδυάζεται με την επιδίωξη του κέρδους ως κίνητρο, δημιουργεί επεκτατικές τάσεις, με όλες τις σχετικές περιβαλλοντικές ζημίες και τις αυξανόμενες ανισότητες. Αν ορίσετε τον καπιταλισμό ως απλή ανάπτυξη, η οποία γνωρίζουμε ότι τελικά θα καταστρέψει τον πλανήτη, τότε ναι, φυσικά, πρέπει να τον καταργήσουμε. Αλλά νομίζω ότι το πραγματικό ερώτημα έχει σχέση με την κοινωνική ανισότητα. Μπορεί το καπιταλιστικό μοντέλο να αναδιανεμηθεί ώστε να επιτρέψει την ύπαρξη ενός δίκαιου και βιώσιμου μέλλοντος, ιδίως σε μια οικονομία σε συρρίκνωση ή σε μια οικονομία με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης; Προς το παρόν, οι θεσμοί του καπιταλισμού είναι ριζικά αντίθετοι σε αυτό. Η κατανομή των περιουσιακών στοιχείων είναι στρεβλωμένη. Η πολιτική της ιδιοκτησίας είναι στρεβλωμένη. Τα δικαιώματα των εργαζομένων έχουν μικρότερη σημασία από τα δικαιώματα των ιδιοκτητών του κεφαλαίου. Εάν τα πράγματα παραμείνουν τόσο στρεβλά, τότε είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε ταυτόχρονα μια δίκαιη κοινωνία και μια παρακμάζουσα οικονομία. 

Πόσο θα πρέπει να αλλάξει ο καπιταλισμός; Πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξετε το πρότυπο της ιδιοκτησίας ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερη κατανομή και περισσότερα δικαιώματα των εργαζομένων. Θα πρέπει να καταργηθεί ο γενικός κανόνας που λέει ότι η αύξηση των μισθών συμβαδίζει με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, διότι μπορεί να μην έχουμε πλέον αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Θα αντιπροσώπευε μια θεμελιώδη αλλαγή στο κοινωνικό συμβόλαιο όπως οριοθετείται τα τελευταία 40 χρόνια από μια συγκεκριμένη μορφή καπιταλισμού.  Αυτή η μορφή καπιταλισμού θα πρέπει να εξαλειφθεί. 

Categories: H. Green News

Brazil keeps protecting Indigenous land in the Amazon. It’s not stopping deforestation.

Grist - Fri, 01/06/2023 - 03:45

Indigenous territories and protected areas in Brazil’s Amazon forest see higher and faster rates of deforestation than unprotected areas. That’s according to a new study in Nature that says despite an expansion of protected areas and increased recognition of Indigenous territory across 52 percent of the Brazilian Amazon from 2000 to 2021, forest loss has increased in those areas at an alarming pace.

“Brazil has made good progress in terms of how much protected areas have grown, but Indigenous territories and protected areas need more resources if we want them to maintain their capacity to strengthen forests,” said Xiangming Xiao, a University of Oklahoma biology professor and the report’s primary author. 

Between 2000 and 2021, roughly 27 million hectares of forest in non-protected areas in the Brazilian Amazon were lost. However, between 2018 and 2021, the relative rate of gross forest loss was higher in protected areas and Indigenous territories, nearly double that of non-protected areas. That increase, the report says, is likely related to economic development and loosening of environmental conservation policies championed by former president Jair Bolsonaro’s administration beginning in 2019. 

“Indigenous lands and protected areas are vulnerable in a different way from the non-protected areas,” Xiao said. “The forest in these areas are mostly primary forest. They have more biomass, more biodiversity, and if they are lost that will have a disproportionate impact in terms of biodiversity, conservation, and carbon storage.”

Read Next

Between March and September 2020 alone, Brazilian legislators passed 27 acts that weakened environmental regulations and fines for violating conservation laws dropped by 72 percent in the same period. Under the Bolsonaro regime, mineral prospecting and mining increased with applications currently pending for roughly 100 million hectares with nearly 20 percent of those applications in protected areas, Indigenous territories, or regions with strict conservation regulations. Nearly half a dozen proposed bills could reduce federal authority over protected areas and loosen constraints on economic activities in Indigenous lands. 

In 2020, satellite data revealed record highs in illegal mining and primary forest loss. The report says COVID-19 has also had impacts, hitting Indigenous communities hard and making it easier for illegal loggers and miners to encroach on their land. Currently, the Brazilian Supreme Court is trying a case that could limit what lands can be identified as Indigenous – allowing only areas possessed by Indigenous peoples in 1988 to be granted ownership. 

The study also shows that not all protected areas are created equally. Strictly monitored protected areas lost more forest than protected areas that were designed for sustainable use, where humans are allowed to live and work. Xiao speculates that even though areas with strict protections are expected to be better preserved, they might have different systems and less capacity to deal with the pressures of industry growth, COVID-19, and economic development  over the past few years. 

But the more interesting part, Xiao said, is showing that protected areas designed for sustainable use are still effective. 

“Sustainable use is good and effective for conservation,” Xiao said. “That raises a question in how we address forest conservation and human development. It shows we maybe want to build protected areas that carefully consider how to fit the needs of people in that area. Protection must balance the needs [of the forest and of people].”

Xiao says Brazil’s recent presidential election could herald tighter forest regulations. The satellite images used in the report show fluctuations in the country’s deforestation rates that parallel changes in administration. The period of least deforestation, roughly 2004 to 2010, coincides with president Luiz Inácio Lula da Silva’s first administration, which prioritized conservation in the Amazon. With his return to office and recent environmental initiatives, including selecting the Indigenous leader Sônia Guajajara, of the Guajajara tribe and born on Araribóia land, to head up a new Ministry of Indigenous Peoples, Xiao says Lula da Silva’s history of strong environmental policy may lead to reduced deforestation.

“There will be challenges of course,” Xiao acknowledged. “But we’re already working with satellite data from 2022 and will see how governments and policies impact conservation. We’ll be able to see whether they help or not.”

This story was originally published by Grist with the headline Brazil keeps protecting Indigenous land in the Amazon. It’s not stopping deforestation. on Jan 6, 2023.

Categories: H. Green News

5 climate questions for 2023

Grist - Fri, 01/06/2023 - 03:30

This story was originally published by Capital and Main and is reproduced here with permission.

All good stories start with a question. So here are five to consider as the record-breaking accumulation of greenhouse gases continues into the opening days of 2023.  

Climate change, of course, can’t be divided into parts. The answers to these questions, however you devise them, may start small and specific and then, like climate change itself, to borrow the title of a popular 2022 film, illustrate how it is “everything everywhere all at once.” 
 
1) In what ways do the fossil fuel companies resemble a criminal conspiracy?  

The territory of Puerto Rico is using a novel argument in a recently filed lawsuit alleging that oil and coal, and their paid allies, conspired to mislead the public over the costs and consequences of their greenhouse gas emissions. In the lawsuit, filed in early December, 16 Puerto Rican municipalities charged the companies under the RICO statute normally used to prosecute organized crime. The municipalities allege “decades of deception” by oil and coal companies, their trade associations and a network of funded think tanks to cast doubt on the connections between their greenhouse gas emitting products and the climate change-induced extremes (floods, droughts, hurricanes) that their residents have experienced over the past two decades. 

That same constellation of companies and institutions is pretty much omnipresent in neighborhoods across the United States. The groundbreaking group of plaintiffs in Puerto Rico offer some pretty evocative descriptions of fossil fuel industry actions that most likely have occurred in cities and states elsewhere in the country. They cite evidence going back as far as 1989, when defendants ExxonMobil, Shell, BP and Rio Tinto launched  a nonprofit corporation, the Global Climate Coalition, “to influence, advertise, and promote the interests of the fossil fuel industry by giving false information to their consumers and the public at large.” They allege that the companies’ aim, acting individually and collectively, is to convince the public that global warming is not occurring, and if it is, that there is no scientific consensus as to why. The damage caused in Puerto Rico by the extreme weather events of the last five years, they claim, can be traced to these efforts, which convinced governing authorities to resist actions that would help reduce greenhouse gas emissions, or properly prepare for their impact. 

A similar constellation of companies and institutions have made the same misleading arguments in communities across the United States — starting in Washington, D.C., but also in state capitals across the country — where they have worked to undermine national, state and local responses to climate change. The Puerto Rican case will be watched closely for its use of the criminal, as opposed to civil, statutes, and builds upon a long trail of legal offensives to hold the industry accountable for the immense financial consequences of climate change for the public treasury — a drain on public funds that is being felt in every jurisdiction across the U.S.
 
2) What is a greenwash?
 
Public concerns over climate change have risen to such an extent that companies are now trying to ride the wave by describing their work with new environmentally friendly language.  It’s time for journalists, and everyone else, to beware of  virtue signaling in the climate realm. How to know if claims are real? The EU is devising rules to hold investment firms — many of them also operating in this country  — accountable for their “sustainability” and other claims. The United Nations has already done so, with some tartly worded introductory remarks, “It’s Time to Draw a Red Line Around Greenwashing,” to the report “Integrity Matters: Net Zero Commitments by Businesses, Financial Institutions, Cities and Regions.” As the impacts of atmospheric disequilibrium become ever more clear, and the claims of companies in the spotlight ever more vaguely “green,” there will, no doubt, be abundant opportunities to hold companies accountable to their “net-zero” and other climate claims. Those guides provide some handy clues to watch out for. Maybe there’s a greenwash in motion wherever you are — and it won’t be in a laundromat. 
 
3) Who will get water in the West? 
 
Residents of southern Arizona and California are discovering amid plummeting Colorado River reservoir levels what scientists told us long ago: You can’t grow water. The inconvenient truth about water is that the amount of moisture in the atmosphere doesn’t change; it just moves or stays longer in the atmosphere, but it does not expand in quantity. So we are stuck with what we have — a water supply that spends more time in the ever-hotter atmosphere, and comes down in ways that are less and less predictable. Some areas become wetter, others drier. Though that truth shapes the situation with regard to this most fundamental of resources, there’s another truism for journalists that also still holds: Follow the water, or follow where it used to be. That trail leads to money, and money leads to power. Wherever you live in the West, water is guaranteed to be a story for a long time. 

Start with the Colorado River, shift to the Tule and the Tuolumne and the Klamath, to the Sacramento and the San Joaquin — which feed, or not, the mighty pumps in Tracy sending water further south. Whatever river trail you follow, access to water in the West is what former Gov. Jerry Brown once called a “Hobbesian situation,” a fight over resources that is getting more brutal “as things get tighter” due to climate change. The battle over access to water, fought in locations across the West — along riverfronts, lakes, reservoirs, dams, canals, aqueducts, tunnels and every other form of  channeling water in a direction other than that it would normally flow — promises to become more intense and more desperate as the sources of that water become more erratic and centers of moisture shift in the atmosphere. At every stage, it’s a question of who gets the water and who does not. Water stories often start small, where levees or tunnels or dams or diversionary channels are dug or proposed, and can lead very quickly to the most powerful interests in a state, a city, a town, all thirsty for a drink.
 
4) What does an earthquake have to do with solar power?
 
In the week before Christmas, a powerful earthquake registering 6.7 on the Richter scale rattled Humboldt County in Northern California. Tens of thousands of residents in Eureka and surrounding towns lost power for over two days when PG&E’s electrical grid failed. Other than those with generators, the only residents in and around Eureka who had power when the grid went down were residents who’d installed solar panels — which were largely unaffected by the power outage. There is little, if any, evidence linking earthquakes to climate change. In that same area, however, there have been major storms and fires — both of which have been intensified by climate change. In those natural disasters, similar patterns emerged: While the power grid went down, the solar panels kept generating electricity. For those living and reporting along the picturesque fault lines of California, it is worth considering what this tells us about solar not only as a carbon-clean energy source, but as a hedge against disasters.  

And another angle into this highly topical storyline: In a cruel twist of timing for Humboldt County, in the days after the earthquake those residents with solar panels were able to read on their solar-recharged devices that  the state Public Utilities Commission had sharply cut their payments for selling excess power back to the grid, known as net metering. That move, long advocated by PG&E and the energy lobby, suggests an abundant string of local stories as solar installations drop — which they’re expected to by as much as 40% because of the rate cut — just as rooftop solar’s use in emergency situations becomes more clear. 
 
5) What do Indonesia, the Democratic Republic of the Congo, and Brazil have to do with the weather in your neighborhood?
 
These three countries have the largest tropical forest areas in the world. They are home to an abundant diversity of species, and they are the world’s largest carbon sinks (reminder: Trees inhale carbon dioxide and exhale oxygen). At the recent Convention on Biological Diversity conference in Montreal, these three countries established an informal alliance, known as the OPEC of rainforests, to demand greater funding to ensure conservation of standing forests — often by indigenous communities who have lived in and protected the forest for millennia. Evaporation from those forests is also a critical ingredient in the huge flowing currents of moisture above our heads known as atmospheric rivers — which traverse the atmosphere and thus have a major influence on the weather (including on the recent rain and snowstorms that wreaked havoc in the U.S. over the holidays).  

All three countries in the new alliance also produce oil, and are thus both contributors to the emissions that are degrading their forests and hosts to the carbon sinks that can mitigate the damage from them. Either way, it’s clear how deeply our fate is tied to those distant rainforests. Their vitality helps determine the severity of the droughts, floods, rising temperatures and other symptoms here that are being triggered by global warming. For journalists, such connections offer clear stakes to Americans, who are being asked, like the people in other developed countries, to contribute hundreds of millions of dollars in public funds to ensure those trees remain standing. The weather, that great standby of all news coverage, may be the greatest climate story of them all — and may just start with whether or not a far-off tree in a place where we may never have the good fortune to visit is cut or burned, or left standing. 

This story was originally published by Grist with the headline 5 climate questions for 2023 on Jan 6, 2023.

Categories: H. Green News

The West’s salt lakes are turning to dust. Can Congress help?

High Country News - Fri, 01/06/2023 - 01:00
A new research and monitoring program aims to conserve threatened but overlooked saline ecosystems.
Categories: H. Green News

Climate protesters criminalised, not deterred

Ecologist - Fri, 01/06/2023 - 00:50
Climate protesters criminalised, not deterred Channel Comment brendan 6th January 2023 Teaser Media
Categories: H. Green News

Pages

The Fine Print I:

Disclaimer: The views expressed on this site are not the official position of the IWW (or even the IWW’s EUC) unless otherwise indicated and do not necessarily represent the views of anyone but the author’s, nor should it be assumed that any of these authors automatically support the IWW or endorse any of its positions.

Further: the inclusion of a link on our site (other than the link to the main IWW site) does not imply endorsement by or an alliance with the IWW. These sites have been chosen by our members due to their perceived relevance to the IWW EUC and are included here for informational purposes only. If you have any suggestions or comments on any of the links included (or not included) above, please contact us.

The Fine Print II:

Fair Use Notice: The material on this site is provided for educational and informational purposes. It may contain copyrighted material the use of which has not always been specifically authorized by the copyright owner. It is being made available in an effort to advance the understanding of scientific, environmental, economic, social justice and human rights issues etc.

It is believed that this constitutes a 'fair use' of any such copyrighted material as provided for in section 107 of the US Copyright Law. In accordance with Title 17 U.S.C. Section 107, the material on this site is distributed without profit to those who have an interest in using the included information for research and educational purposes. If you wish to use copyrighted material from this site for purposes of your own that go beyond 'fair use', you must obtain permission from the copyright owner. The information on this site does not constitute legal or technical advice.