You are here

Green News

Cicadas à la carte? Here’s why it’s so hard to get Americans to eat bugs.

Grist - Wed, 05/29/2024 - 01:45

When Cortni Borgerson thinks about the trillion or so periodical cicadas emerging from underground, she sees more than clumsily flying insects flitting from tree to tree in search of a mate. She sees lunch.

Some may find that idea revolting, a belief often, if unknowingly, steeped in colonialism and the notion that eating insects is “uncivilized.” But Borgerson, an anthropologist at Montclair State University, is among those eager to change that perception. She’s a big fan of dining on bugs of all kinds, but finds cicadas particularly appetizing. “It’s one of the best American insects,” she said.

Their texture, she said, is something like peeled shrimp, and their taste akin to what you’d experience “if a chicken nugget and a sunflower seed had a baby.” She recommends first-timers cook them like any other meat and try them in tacos.

Borgerson’s not alone in her fascination with edible insects. In the lead-up to this spring’s dual-brood emergence, a flurry of cicada recipes, sweet treats, and culinary odes have sung the bulky bugs’ praises. The interest is part of a growing social movement in favor of alternative proteins among consumers increasingly demanding a more sustainable food system. 

“They’re this magical-looking insect that crawls up, that people are excited and interested in,” she said. “People are more excited about eating it than they might be about other types of insects.” 

The buzz around this cicada emergence provides an opportunity to break down misguided stereotypes and misconceptions about eating insects, Borgerson said. If you ask her, the creatures are more than tasty. They’re a sustainable alternative to carbon-intensive proteins like beef and an effective way of addressing rising rates of food insecurity

“Some insects have an incredible opportunity, and a potential, to reduce our carbon footprint in a delicious, but sustainable, way,” she said. 

Roughly 30 percent of the world’s population considers insects a delicacy or dietary staple, a practice that goes back millennia. A study published earlier this year found that over 3,000 ethnic groups across 128 countries eat 2,205 species of Insecta, with everything from caterpillars to locusts appearing in dishes of every description. These invertebrates are a rich source of protein, fat, and vitamins. The creatures are most commonly eaten by consumers in Asia, North America — predominantly Mexico, where people enjoy 450 varieties — and Africa.

The idea remains a novelty in the United States, where just six species are regularly consumed (crickets being the most popular). Consumer attitudes, based on old stigmas, remain a hurdle to broader acceptance.

Julie Lesnik, an anthropologist at Wayne State University who studies the Western bias toward eating things like beetles, called the “ick” response many Americans have toward the idea a cultural byproduct of colonization.

“Disgust is felt very viscerally and biologically,” she said. “So to tell somebody their aversion to insects is cultural and not physiologically programmed is a difficult thing to wrap your head around, because you can feel your stomach turn, you can feel the gag reflex come up if you are disgusted by the idea of eating insects. But disgust is one of the few learned emotions. So we are disgusted by the things our culture tells us to be disgusted by.” 

Joseph Yoon, founder of Brooklyn Bugs and chef advocate for the United Nations International Fund for Agricultural Development, forages for cicadas. Jennifer Angus

Such a reaction also can be a sign of internalized prejudice, she said. Indigenous peoples throughout North America once consumed a variety of insects, a practice European colonists deemed “uncivilized” — a way to “other” non-white communities and cultural practices. “Is it racist? Yes, simply put,” Lesnik said. 

The racialized foundation of that ideology has garnered scrutiny in the wake of viral right wing claims that a shadowy global elite will make people eat insects. Politicized conspiracy theories — like the suggestion that Bill Gates will take away meat and force everyone to eat insects — are insidious misinformation that Joseph Yoon fights daily. 

“The very notion of edible insects, I believe, has people think about the lowest denominator,” said Yoon, the founder of Brooklyn Bugs and a chef advocate for the United Nations International Fund for Agricultural Development. “It’s for the apocalypse. It’s for poor people. It’s for marginalized communities in developing nations. And so the very notion of this creates a sense of fear, anger, resentment. Instead of putting insects in a silo because you don’t understand … we can work together to provide solutions for our global food systems.”

Eleven years ago, the U.N. Food and Agriculture Organization called bugs a promising alternative to conventional meat production. In the decade since, a surge of North American startups have launched to make insects into a primary food source for humans, an ingredient (flour is common), or a feedstock for cattle and pets. The market for such things in the United States is expected to hit $1.1 billion by 2033; globally, the figure is more than three times that

Still, for an industry in its infancy, the viability of scaling insect protein into a legitimate climate solution remains a burning question, one Rachel Mazac has studied intently. Mazac, a sustainability researcher at the Stockholm Resilience Centre, is among the scientists who have attempted to quantify the carbon footprint of producing things like crickets, mealworms, and black soldier flies on an industrial scale. So far, she’s found that insects make “extremely efficient” use of land and water compared to conventional livestock. Although she acknowledges the dearth of data on the subject, Mazac thinks insects warrant further consideration as a feasible alternative to more common — and carbon-intensive — meats. 

Not everyone sees insects as a climate solution, however. Matthew Hayek, an environmental researcher and assistant professor at New York University, co-authored a 2024 survey of more than 200 climate and agricultural scientists that showed widespread support for greater efforts by governments and the private sector to incentivize alternatives to meat and dairy. But he doesn’t believe insects belong on the slate of urgent solutions. Among other things, he questions the environmental impact of feeding them to livestock, and whether the creatures can be raised and harvested humanely.

“It’s a worthwhile area of investigation for fundamental science and research and development,” he said. “It is not worthwhile as an actual climate solution at a market level for somebody to invest in a climate solution.” 

Jeffery Tomberlin, an entomologist at Texas A&M University and director of the Center for Environmental Sustainability through Insect Farming, doesn’t buy that. He believes every possible alternative protein needs to be on the table because meeting the climate crisis requires reforming the global food system. “We should be looking at all options when we talk about how to be better stewards of our planet,” he said. “We need to diversify as much as possible.”

Doing that, however, will require consumers and policymakers to put aside old ideas and consider new possibilities. That, Tomberlin said, would prompt the kind of research and funding needed to “safely and efficiently” develop the processing and production practices needed to make insect protein a viable, scalable alternative to other meats. Only then will the idea of eating insects be more than a flurry of trendy headlines, and cicada tacos more than a fleeting novelty.

This story was originally published by Grist with the headline Cicadas à la carte? Here’s why it’s so hard to get Americans to eat bugs. on May 29, 2024.

Categories: H. Green News

Can carbon offsets actually work? The Biden administration thinks so.

Grist - Wed, 05/29/2024 - 01:30

On Tuesday, the Biden administration unveiled new guidelines on “responsible participation” in the voluntary carbon market, or VCM — the system that allows companies to say they’ve canceled out their greenhouse gas emissions through the purchase of carbon credits. Theoretically, every carbon credit a company buys represents one metric ton of CO2 that has been reduced or avoided through projects that wouldn’t have happened without the funding — like tree planting or the installation of wind turbines.

The guidelines, signed by President Joe Biden’s top climate and economic advisers, as well as the secretaries of Treasury, Energy, and Agriculture, are intended to boost the market’s credibility following a series of investigations that revealed numerous credits to be ineffective. 

One guideline calls for credits to meet “credible atmospheric integrity standards,” and another says companies should complement offsetting with the reduction of their own carbon footprints. The guidelines also call for environmental justice safeguards to ensure that credit-generating activities — many of which take place in the Global South — do not harm local communities.

For the most part, the 12-page document reflects existing guidance from informal overseers of the voluntary carbon market, including the Integrity Council for the Voluntary Carbon Market and the Voluntary Carbon Markets Integrity initiative. In this way, the guidance is a sort of endorsement of the work those nonprofit governance bodies have already been doing — and of carbon markets themselves.

The new guidelines are intended to help address a crisis of confidence in carbon credits, many of which have been found by recent studies and investigations to be ineffective. Some credits come from renewable energy projects that would have been built anyway, even without funding from the VCM. Others are generated by protecting natural ecosystems that were never under threat. Still others are based on projects that store carbon in ways that are unlikely to last more than a few years. Last year, the Commodity Futures Trading Commission — a federal regulator — created a new task force to address potentially widespread fraud and market manipulation within the VCM.

Read Next As the UN designs a new carbon market, experts call for a different approach

According to a 2022 analysis from the World Economic Forum, less than one-fourth of 137 global companies surveyed planned to use carbon credits to achieve their emissions reduction targets; 40 percent of them cited the risk of reputational damage.

Some environmental groups hailed the Biden Administration’s guidance as a way to add legitimacy to the voluntary carbon market. Amanda Leland, executive director of the nonprofit Environmental Defense Fund, said in a statement that the Biden administration’s “vote of confidence” could help the VCM reach $1 trillion by 2050, implying that this growth would funnel money into green jobs and climate resilience in the developing world. 

The global VCM is currently valued at around $2 billion. It grew rapidly in 2021 before declining in 2022 and 2023.

Critics said the new rules fail to address more fundamental concerns about the effectiveness of carbon credits. Some VCM offset projects send only a small fraction of the funds they generate to the communities they’re supposed to benefit, while the rest of the money gets gobbled up by traders, registries, investors, and other middlemen. And for a number of reasons, scientists say it’s inaccurate to equate a ton of carbon stored in biological systems with a ton of carbon released from the burning of fossil fuels — yet this assumption undergirds the VCM.

Proponents of carbon markets are still trying to “fit the circle of climate science into the square of carbon accounting,” Steve Suppan, a policy analyst for the nonprofit Institute for Agriculture and Trade Policy, told Grist.

Peter Riggs, director of the nonprofit Pivot Point and a co-coordinator of the Climate Land Ambition and Rights Alliance, said the federal guidelines are more concerned with creating a smooth market environment than with the integrity of carbon credits. 

“Generating rules for secondary markets and the clearing of credits may help with carbon market liquidity,” he told Grist. “But if the underlying accounting is still flawed, these moves just create systemic risk — in much the same way that credit default swaps did during the financial crisis.”

Instead of carbon markets, Riggs and others have advocated for a system of climate finance that allows countries, companies, and other polluters to support conservation and carbon-sequestering activities without claiming them as offsets.

This story was originally published by Grist with the headline Can carbon offsets actually work? The Biden administration thinks so. on May 29, 2024.

Categories: H. Green News

The algebra of resolution

Ecologist - Tue, 05/28/2024 - 23:00
The algebra of resolution Channel Comment brendan 29th May 2024 Teaser Media
Categories: H. Green News

The Canadian city betting on recycling rare earths for the energy transition

Climate Change News - Tue, 05/28/2024 - 03:58

Inside a sprawling warehouse in Kingston, Ontario, in Central Canada, a forklift beeps past huge cardboard boxes full of discarded electric vehicle motors, stripped down copper wires and the rusty brown innards of old MRI machines.

All await the same fate: being crunched into a powder so their critical minerals can be extracted.

As countries scramble to secure supplies of the raw materials they need to manufacture wind turbines, batteries and other technologies key to preventing runaway climate change, this facility run by local startup Cyclic Materials is part of an emerging industry: creating a circular economy for critical energy transition minerals.

“Recycling means you get [back] the high-value stuff,” said Ahmad Ghahreman, CEO of the company, which has received funding from electric vehicle heavyweights like BMW.

Read the story here.

The post The Canadian city betting on recycling rare earths for the energy transition appeared first on Climate Home News.

Categories: H. Green News

Pollution Paradox: How Cleaning Up Smog Drives Ocean Warming

Yale Environment 360 - Tue, 05/28/2024 - 03:56

New research indicates that the decline in smog particles from China’s air cleanups caused the recent extreme heat waves in the Pacific. Scientists are grappling with the fact that reducing such pollution, while essential for public health, is also heating the atmosphere.

Read more on E360 →

Categories: H. Green News

Recycling isn’t easy. The Coushatta Tribe of Louisiana is doing it anyway.

Grist - Tue, 05/28/2024 - 01:00

Allie “Nokko” Johnson is a member of the Coushatta Tribe of Louisiana, and they love teaching young tribal members about recycling. Johnson helps them make Christmas ornaments out of things that were going to be thrown away, or melts down small crayons to make bigger ones.

“In its own way, recycling is a form of decolonization for tribal members,” Johnson said. “We have to decolonize our present to make a better future for tomorrow.“

The Coushatta Reservation, in southern Louisiana, is small, made up of about 300 tribal members, and rural — the nearest Walmart is 40 minutes away. Recycling hasn’t been popular in the area, but as the risks from climate change have grown, so has the tribe’s interest. In 2014, the tribe took action and started gathering materials from tribal offices and departments, created recycling competitions for the community, and started teaching kids about recycling. 

Recently, federal grant money has been made available to tribes to help start and grow recycling programs. Last fall, the Coushatta received $565,000 from the Environmental Protection Agency for its small operation. The funds helped repair a storage shed, build a facility for the community to use, and continue educational outreach. But it’s not enough to serve the area’s 3,000 residents of Native and non-Native recyclers for the long haul. 

Typically, small tribes don’t have the resources to run recycling programs because the operations have to be financially successful. Federal funding can offset heavy equipment costs and some labor, but educating people on how to recycle, coupled with long distances from processing facilities, make operation difficult. 

But that hasn’t deterred the Coushatta Tribe.

Courtesy of Skylar Bourque

In 2021, the European Union banned single-use plastics like straws, bottles, cutlery, and shopping bags. Germany recycles 69 percent of its municipal waste thanks to laws that enforce recycling habits. South Korea enforces strict fees for violations of the nation’s recycling protocols and even offers rewards to report violators, resulting in a 60 percent recycling and composting rate

But those figures don’t truly illuminate the scale of the world’s recycling product. Around 8.3 billion metric tons of plastic have been manufactured since the 1950’s and researchers estimate that 91 percent of it isn’t recycled. In the United States, the Department of Energy finds that only 5 percent is recycled, while aluminum, used in packaging has a recycling rate of about 35 percent. The recycling rate for paper products, including books, mail, containers, and packaging, is about 68 percent.

There are no nationwide recycling laws in the U.S., leaving the task up to states, and only a handful of states take it seriously: Ten have “bottle bills,” which allow individuals to redeem empty containers for cash, while Maine, California, Colorado, and Oregon have passed laws that hold corporations and manufacturers accountable for wasteful packaging by requiring them to help pay for recycling efforts. In the 1960s, the U.S. recycling rate across all materials — including plastic, paper, and glass — was only 7 percent. Now, it’s 32 percent. The EPA aims to increase that number to 50 percent nationwide by 2030, but other than one law targeted at rural recycling moving through Congress, there are no overarching national recycling requirements to help make that happen. 

In 2021, Louisiana had a recycling rate of 2.9 percent, save for cities like New Orleans, where containers are available for free for residents to use to recycle everything from glass bottles to electronics to Mardi Gras beads. In rural areas, access to recycling facilities is scarce if it exists at all, leaving it up to local communities or tribal governments to provide it. There is little reliable data on how many tribes operate recycling programs.

“Tribal members see the state of the world presently, and they want to make a change,” said Skylar Bourque, who works on the tribe’s recycling program. “Ultimately, as a tribe, it’s up to us to give them the tools to do that.”

But the number one issue facing small programs is still funding. Cody Marshall, chief system optimization officer for The Recycling Partnership, a nonprofit, said that many rural communities and tribal nations across the country would be happy to recycle more if they had the funds to do so, but running a recycling program is more expensive than using the landfill that might be next door. 

“Many landfills are in rural areas and many of the processing sites that manage recyclables are in urban areas, and the driving costs alone can sometimes be what makes a recycling program unfeasible,” he said.

Read Next Amazon says its plastic packaging can be recycled. An investigation finds it usually isn’t.

The Recycling Partnership also provides grants for tribes and other communities to help with the cost of recycling. The EPA received 91 applications and selected 59 tribal recycling programs at various stages of development for this year, including one run by the Muscogee (Creek) Nation in Oklahoma, which began its recycling program in 2010. Today, it collects nearly 50 metric tons of material a year — material that would have otherwise ended up in a landfill.

“Once you start small, you can get people on board with you,” said James Williams, director of the Muscogee (Creek) Nation’s Environmental Services. He is optimistic about the future of recycling in tribal communities. “Now I see blue bins all through the nation,” he said, referring to the recycling containers used by tribal citizens.

Williams’ department has cleaned up a dozen open dumps in the last two years, as well as two lagoons — an issue on tribal lands in Oklahoma and beyond. Illegal dumping can be a symptom of lack of resources due to waste management being historically underfunded. Those dumping on tribal land have also faced inadequate consequences. 

“We still have the issue of illegal dumping on rural roads,” he said, adding that his goal is to clean up as many as possible. “If you dump something, it’s going to hit a waterway.”

According to Williams, tribes in Oklahoma with recycling programs work together to address problems like long-distance transportation of materials and how to serve tribal communities in rural areas, as well as funding issues specific to tribes, like putting together grant applications and getting tribal governments to make recycling a priority. The Choctaw Nation in Oklahoma also partners with Durant, a nearby town. Durant couldn’t afford a recycling program of their own, so they directed recycling needs to the tribe. 

Read Next In France, zero-waste experiments tackle a tough problem: People’s habits

This year’s EPA grant to the Muscogee program purchases a $225,000 semitruck, an $80,000 truck for cardboard boxes, and a $200,000 truck that shreds documents. Muscogee was also able to purchase a $70,000 horizontal compactor, which helps with squishing down materials to help store them, and two $5,000 trailers for hauling. Williams’ recycling program operates in conjunction with the Muscogee solid waste program, so they share some of their resources. 

Returns on recycled material aren’t high. In California, for instance, one ton of plastic can fetch $167, while aluminum can go for $1,230. Corrugated cardboard can also vary wildly from $20 to $210 a ton. Prices for all recycled materials fluctuate regularly, and unless you’re dealing in huge amounts, the business can be hard. Those who can’t sell their material might have to sit on it until they can find a buyer, or throw it away. 

Last year, Muscogee Creek made about $100,000 reselling the materials it collected, but the program cost $250,000 to run. The difference is made up by profits from the Muscogee Creek Nation’s casino, which helps keep the recycling program free for the 101,252 tribal members who live on the reservation. The profits also help non-Natives who want to recycle. 

The Coushatta Tribe serves 3,000 people, Native and non-Native, and they have been rejected by 12 different recycling brokers – individuals that act as intermediaries between operations and buyers – due to the distance materials would have to travel. 

Allie Johnson said she couldn’t find a broker that was close enough, or that was willing to travel to the Coushatta Tribe to pick up their recycling. “We either bite the cost,” she said, “or commute and have to pay extra in gas. It’s exhausting.”

Currently, the only place near them that’s buying recyclables is St. Landry Parish Recycling Center, which only pays $0.01 per pound of cardboard. A truck bed full of aluminum cans only yields $20 from the nearest center, 90 minutes away. That’s how much the tribe expects to make for now. 

Still, the Coushatta Tribe of Louisiana is not giving up.

With this new injection of federal money, they will eventually be able to store more materials, and hopefully, make money back on their communities’ recyclables. Much like the Muscogee Creek Nation, they see the recycling program as an amenity, but they still have hopes to turn it into a thriving business. 

In the meantime, the Coushatta keep up their educational programming, teaching children the value of taking care of the Earth, even when it’s hard. 

“It’s about maintaining the land,” Johnson said. 

This story was originally published by Grist with the headline Recycling isn’t easy. The Coushatta Tribe of Louisiana is doing it anyway. on May 28, 2024.

Categories: H. Green News

How to make the most of your holiday

Ecologist - Mon, 05/27/2024 - 23:00
How to make the most of your holiday Channel Comment Yasmin 28th May 2024 Teaser Media
Categories: H. Green News

Researchers explore mining seawater for critical metals

Grist - Mon, 05/27/2024 - 06:00

Can metals that naturally occur in seawater be mined, and can they be mined sustainably? A company in Oakland, California, says yes. And not only is it extracting magnesium from ocean water — and from waste brine generated by industry — it is doing it in a carbon-neutral way. Magrathea Metals has produced small amounts of magnesium in pilot projects, and with financial support from the U.S. Defense Department, it is building a larger-scale facility to produce hundreds of tons of the metal over two to four years. By 2028, it says it plans to be operating a facility that will annually produce more than 10,000 tons.

Magnesium is far lighter and stronger than steel, and it’s critical to the aircraft, automobile, steel, and defense industries, which is why the government has bankrolled the venture. Right now, China produces about 85 percent of the world’s magnesium in a dirty, carbon-intensive process. Finding a way to produce magnesium domestically using renewable energy, then, is not only an economic and environmental issue, it’s a strategic one. “With a flick of a finger, China could shut down steelmaking in the U.S. by ending the export of magnesium,” said Alex Grant, Magrathea’s CEO and an expert in the field of decarbonizing the production of metals.

“China uses a lot of coal and a lot of labor,” Grant continued. “We don’t use any coal and [use] a much lower quantity of labor.” The method is low cost in part because the company can use wind and solar energy during off-peak hours, when it is cheapest. As a result, Grant estimates their metal will cost about half that of traditional producers working with ore.

Magrathea — named after a planet in the hit novel The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy — buys waste brines, often from desalination plants, and allows the water to evaporate, leaving behind magnesium chloride salts. Next, it passes an electrical current through the salts to separate them from the molten magnesium, which is then cast into ingots or machine components.

While humans have long coaxed minerals and chemicals from seawater — sea salt has been extracted from ocean water for millennia — researchers around the world are now broadening their scope as the demand for lithium, cobalt, and other metals used in battery technology has ramped up. Companies are scrambling to find new deposits in unlikely places, both to avoid orebody mining and to reduce pollution. The next frontier for critical minerals and chemicals appears to be salty water, or brine.

A technician pours a magnesium ingot at the Magrathea Metals facility in Oakland, California. Alex Grant

Brines come from a number of sources: much new research focuses on the potential for extracting metals from briny wastes generated by industry, including coal-fired power plants that discharge waste into tailings ponds; wastewater pumped out of oil and gas wells — called produced water; wastewater from hard-rock mining; and desalination plants.

Large-scale brine mining could have negative environmental impacts — some waste will need to be disposed of, for example. But because no large-scale operations currently exist, potential impacts are unknown. Still, the process is expected to have numerous positive effects, chief among them that it will produce valuable metals without the massive land disturbance and creation of acid-mine drainage and other pollution associated with hard-rock mining.

According to the Brine Miners, a research center at Oregon State University, there are roughly 18,000 desalination plants, globally, taking in 23 trillion gallons of ocean water a year and either forcing it through semipermeable membranes — in a process called reverse osmosis — or using other methods to separate water molecules from impurities. Every day, the plants produce more than 37 billion gallons of brine — enough to fill 50,000 Olympic-size swimming pools. That solution contains large amounts of copper, zinc, magnesium, and other valuable metals.

Disposing of brine from desalination plants has always been a challenge. In coastal areas, desal plants shunt that waste back into the ocean, where it settles to the sea floor and can damage marine ecosystems. Because the brine is so highly concentrated, it is toxic to plants and animals; inland desalination plants either bury their waste or inject it into wells. These processes further raise the cost of an already expensive process, and the problem is only growing as desal plants proliferate globally.

Finding a lucrative and safe use for brine will help solve plants’ waste problems and, by using their brine to feed another process, nudge them toward a circular economy, in which residue from one industrial activity becomes source material for a new activity. According to OSU estimates, brine from desalination plants contains $2.2 trillion worth of materials, including more than 17,400 tons of lithium, which is crucial for making batteries for electric vehicles, appliances, and electrical energy storage systems. In some cases, mining brine for lithium and other metals and minerals could make the remaining waste stream less toxic.

Ingots comprised of magnesium drawn from seawater by Magrathea Metals. Magrathea Metals

For many decades manufacturers have extracted magnesium and lithium from naturally occurring brines. In California’s Salton Sea, which contains enough lithium to meet the nation’s needs for decades, according to a 2023 federal analysis, companies have drilled geothermal wells to generate the energy required for separating the metal from brines.

And in rural Arkansas, ExxonMobil recently announced that it is building one of the largest lithium processing facilities in the world — a state-of-the-art facility that will siphon lithium from brine deep within the Smackover geological formation. By 2030, the company says it will produce 15 percent of the world’s lithium.

Miners have largely ignored the minerals found in desalination brine because concentrating them has not been economical. But new technologies and other innovations have created more effective separation methods and enabled companies to focus on this vast resource.

“Three vectors are converging,” said Peter Fiske, director of the National Alliance for Water Innovation at the Department of Energy’s Lawrence Berkeley National Laboratory in Berkeley. “The value of some of these critical materials is going up. The cost of conventional [open pit] mining and extraction is going up. And the security of international suppliers, especially Russia and China, is going down.“

Read Next Staggering quantities of energy transition metals are winding up in the garbage bin

There is also an emphasis on — and grant money from the Department of Defense, the Department of Energy, and elsewhere for — projects and businesses that release extremely low, zero, or negative greenhouse gas emissions and that can be part of a circular economy. Researchers who study brine mining believe the holy grail of desalination — finding more than enough value in its waste brine to pay for the expensive process of creating fresh water — is attainable.

Improved filtering technologies can now remove far more, and far smaller, materials suspended in briny water. “We have membranes now that are selective to an individual ion,” said Fiske. “The technology [allows us] to pick through the garbage piles of wastewater and pick out the high-value items.” One of the fundamental concepts driving this research, he says, “is that there is no such thing as wastewater.”

NEOM, the controversial and hugely expensive futuristic city under construction in the Saudi Arabian desert, has assembled a highly regarded international team to build a desalination plant and a facility to both mine its waste for minerals and chemicals and minimize the amount of material it must dispose of. ENOWA, the water and energy division of NEOM, claims that its selective membranes — which include reverse and forward osmosis — will target specific minerals and extract 99.5 percent of the waste brine’s potassium chloride, an important fertilizer with high market value. The system uses half the energy and requires half the capital costs of traditional methods of potassium chloride production. ENOWA says it is developing other selective membranes to process other minerals, such as lithium and rubidium salts, from waste brine.

The Brine Miner project in Oregon has created an experimental system to desalinate saltwater and extract lithium, rare earth, and other metals. The whole process will be powered by green hydrogen, which researchers will create by splitting apart water’s hydrogen and oxygen molecules using renewable energy. “We are trying for a circular process,” said Zhenxing Feng, who leads the project at OSU. “We are not wasting any parts.”

Read Next Can carbon capture solve desalination’s waste problem?

The concept of mining desalination brine and other wastewater is being explored and implemented all over the world. At Delft University of Technology, in the Netherlands, researchers have extracted a bio-based material they call Kaumera from sludge granules formed during the treatment of municipal wastewater. Combined with other raw materials, Kaumera — which is both a binder and an adhesive, and both repels and retains water — can be used in agriculture and the textile and construction industries.

Another large-scale European project called Sea4Value, which has partners in eight countries, will use a combination of technologies to concentrate, extract, purify, and crystallize 10 target elements from brines. Publicly funded labs in the U.S., including the Department of Energy’s Ames Laboratory, at Iowa State University, and Oak Ridge National Laboratory, in Tennessee, are also researching new methods for extracting lithium and other materials important for the energy transition from natural and industrial brines.

At the Kay Bailey Hutchison Desalination Plant in El Paso, Texas, which provides more than 27 million gallons of fresh water a day from brackish aquifers, waste brine is trucked to and pumped into an injection well 22 miles away. But first, a company called Upwell Water, which has a facility near the desalination plant, wrings more potable water from the brine and uses the remaining waste to produce gypsum and hydrochloric acid for industrial customers.

There are hurdles to successful brine mining projects. Christos Charisiadis, the brine innovation manager for the NEOM portfolio, identified several potential bottlenecks: high initial investment for processing facilities; a lack of transparency in innovation by the water industry, which might obscure problems with their technologies; poor understanding of possible environmental problems due to a lack of comprehensive lifecycle assessments; complex and inconsistent regulatory frameworks; and fluctuations in commodity prices.

Still, Nathanial Cooper, an assistant professor at Cambridge University who has studied metal recovery from a variety of industrial and natural brines, considers its prospects promising as environmental regulations for a wide range of industries become ever more stringent.

“Companies that produce wastewater are going to be required to do more and more to ensure the wastewater they dispose of is clean of pollutants and hazardous material,” he said. “Many companies will be forced to find ways to recover these materials. There is strong potential to recover many valuable materials from wastewater and contribute to a circular economy.”

This story was originally published by Grist with the headline Researchers explore mining seawater for critical metals on May 27, 2024.

Categories: H. Green News

Puerto Rico’s rooftop solar boom is at risk, advocates warn

Grist - Sun, 05/26/2024 - 06:00

In Puerto Rico, residents are flocking to rooftop solar and backup batteries in search of more reliable, affordable — and cleaner — alternatives to the central power grid. Fire stations, hospitals, and schools continue adding solar-plus-battery systems every year. So do families with urgent medical needs and soaring utility bills. The technology has become nothing short of a lifeline for the U.S. territory, which remains plagued by prolonged power outages and extreme weather events.

But a political challenge by a powerful government entity threatens to slow that progress, according to local solar advocates and Democratic members of the U.S. Congress.

The new development, they warn, could make it particularly hard for communities and lower-income households to access the clean energy technology. Puerto Rico may also lose the momentum it needs to achieve its target of generating 100 percent of electricity from renewables by 2050.

At issue is Puerto Rico’s net-metering program, which compensates solar-equipped households for the electricity their panels supply to the grid.

In January, Puerto Rico Governor Pedro Pierluisi, a Democrat, signed a bill extending the island’s existing net-metering policy through 2031, noting later that the program is key to meeting the government’s mandate to ​“promote and incentivize solar systems in Puerto Rico.” But the Financial Oversight and Management Board, or FOMB, is pushing to undo the new law — known as Act 10 — by claiming that it undercuts the independence of the island’s energy regulators.

The battle is brewing at a time when the U.S. government is spending over a billion dollars to accelerate renewable energy adoption in Puerto Rico, including a $156.1 million grant through the Solar for All initiative that focuses on small-scale solar. The purpose of these investments is to slash planet-warming emissions from Puerto Rico’s aging fossil fuel power plants while also keeping the lights on and lowering energy costs for the island’s 3.2 million residents.

Solar panels cover rooftops in a Puerto Rico neighborhood. Sunrun

In a May 17 letter, nearly two dozen U.S. policymakers urged the FOMB to preserve net metering. Among the letter-signers were some of the leading clean energy advocates in Congress, including U.S. Representatives Alexandria Ocasio-Cortez and Raúl M. Grijalva, and Senators Martin Heinrich and Edward Markey.

“Any attempt to reduce the economic viability of rooftop solar and batteries by paring back net metering should be rejected at this critical stage of Puerto Rico’s energy system transformation,” the policymakers wrote.

Today, Luma Energy, the private consortium that operates the island’s transmission and distribution systems, gives customers credits on their utility bills for every kilowatt-hour of solar electricity they provide. Those incentives help justify the costs of installing rooftop solar and battery systems, which can run about $30,000 for an average-size system, according to the Solar and Energy Storage Association, or SESA, of Puerto Rico.

Around 117,000 homes and businesses in Puerto Rico were enrolled in net metering as of March 31, 2024, with systems totaling over 810 megawatts in capacity, according to the latest public data provided by Luma.

That’s up from more than 15,000 net-metered systems totaling over 150 MW in capacity in 2019 — the year Puerto Rico adopted its 100 percent renewables goal under Act 17.

“One of the main drivers [of solar adoption] here is the search for resiliency,” said Javier Rúa-Jovet, the chief policy officer for SESA.

“But it has to pencil out economically too. And if net metering isn’t there, it will not pencil out in a way that people can easily afford it,” he told Canary Media. He said that net metering ​“is the backbone policy that allows people who are not rich to install solar and batteries.”

At the same time, new programs are starting to stitch all these individual systems together in ways that can benefit all electricity users on the island.

For example, the clean energy company Sunrun recently enrolled 1,800 of its customers in a ​“virtual power plant,” or a remotely controlled network of solar-charged batteries. Since last fall, Luma has called upon that 15 megawatt-hour network over a dozen times to avoid system-wide blackouts during emergency power events, including three consecutive days last week.

Renewables now represent 12 percent of the island’s annual electricity generation, up from 4 percent in 2021, based on SESA’s analysis of Luma data. Small-scale solar and battery installations, made affordable by net-metering policies, are responsible for the vast majority of that growth — and undoing those incentives could cause progress to stall out, as has been the case in the mainland U.S.

Until recently, Puerto Rico’s net-metering program seemed safe from the upheaval affecting other local policies. A handful of states — most notably California, the nation’s rooftop solar leader — have taken steps to dramatically slash the value of rooftop solar, often arguing that the credits make electricity more expensive for other ratepayers.

Before Governor Pierluisi signed Act 10 into law, the Puerto Rico Energy Bureau had been scheduled to reevaluate the island’s net-metering policy — a move that solar proponents worried would lead to weaker incentives.

Despite making significant progress, the territory is still far from meeting its near-term target of getting to 40 percent renewables by 2025, and many view rooftop solar and batteries as key to closing that gap.

That’s why Puerto Rico’s policymakers opted to delay the bureau’s review and lock in the existing financial incentives for at least seven more years. Under the new law, regulators can’t undertake a comprehensive review of net metering until January 2030. Any changes wouldn’t take effect until the following year, and even then they’d apply only to new customers.

However, in April, the Financial Oversight and Management Board urged the governor and legislature to undo Act 10 and allow regulators to study net metering sooner. When that didn’t happen, the board made a similar appeal in a May 2 letter, threatening litigation to have the law nullified.

The FOMB was created by federal law in 2016 to resolve the fiscal crisis facing Puerto Rico’s government, which at one point owed $74 billion to bondholders. The board consists of seven members appointed by the U.S. president and one ex officio member designated by the governor of Puerto Rico. The entity has played a central and controversial role in reshaping the electricity system — which was fragile and heavily mismanaged even before 2017’s Hurricane Maria all but destroyed the grid.


According to the FOMB, Act 10 is ​“inconsistent” with a fiscal plan to restructure $9 billion in bond debt owed by the state-owned Puerto Rico Electric Power Authority, which makes the money to pay back its debt by selling electricity from large-scale power plants. Act 10 also ​“intrudes” on the Puerto Rico Energy Bureau’s ability to operate independently, the board wrote, since it prohibits the bureau from studying and revising net metering on its own schedule.

“Puerto Rico must not fall back to a time when politics rather than public interest … determined energy policy,” Robert F. Mujica Jr., FOMB’s executive director, wrote in the letter.

While the board said it ​“supports the transition to more renewable energy,” its members oppose the way that Puerto Rico’s elected officials acted to protect what is one of the island’s most effective renewable-energy policies.

In recent days, solar advocates, national environmental groups, and Democratic lawmakers in Puerto Rico and the U.S. Congress have moved swiftly to defend Puerto Rico’s net-metering extension. They claim that efforts to undo Act 10 are less about upholding the bureau’s independence and more about paving a way to revise net metering.

Read Next As fossil fuel plants face retirement, a Puerto Rico community pushes for rooftop solar

“For the board to basically attack net metering really goes against what my understanding was for their creation, which was to look out for the economic growth of the island,” said David Ortiz, the Puerto Rico program director for the nonprofit Solar United Neighbors.

The renewables sector in Puerto Rico contributes around $1.5 billion to the island’s economy every year and employs more than 10,000 people, according to the May 17 letter from U.S. policymakers.

Ortiz said his organization ​“is really counting on net metering” to support its slate of projects on the island. Most recently, Solar United Neighbors opened a community resilience center in the town of Cataño, which involved installing solar panels on the roof of the local Catholic church. The nonprofit has also helped residents in three neighborhoods to band together to negotiate discounted rates for solar-plus-battery systems on their individual homes.

Javier Rúa-Jovet of SESA noted that net metering has already undergone extensive review. That includes a two-year study overseen by the U.S. Department of Energy, known as PR100, which analyzed how the island could meet its clean energy targets. The study suggests that net metering isn’t likely to start driving up electricity rates for utility customers until after 2030, the year the Energy Bureau is slated to revisit the current rules. PR100’s main finding, which is that Puerto Rico can get to 100 percent renewables, assumes the current net-metering compensation program continues until 2050.

The fiscal oversight board has requested that legislation to repeal or amend Act 10 be enacted no later than June 30, the last day of Puerto Rico’s current legislative session. After that point, the FOMB says it will take ​“such actions it considers necessary” — potentially setting the stage this summer for yet another net-metering skirmish in the U.S.

Read Next Puerto Rico is using residents’ home batteries to back up its grid

Should policymakers heed the FOMB’s demands, advocates fear it could become harder to develop clean energy systems, particularly within marginalized communities that already bear the brunt of routine power outages and pollution from fossil-fuel-burning power plants on the island.

“In a moment where the federal government is investing so much money to help low-income communities access solar, the FOMB on the other side trying to affect that just doesn’t make sense,” Ortiz said. 

This story was originally published by Grist with the headline Puerto Rico’s rooftop solar boom is at risk, advocates warn on May 26, 2024.

Categories: H. Green News

As New York’s offshore wind work begins, an environmental justice community awaits the benefits

Grist - Sat, 05/25/2024 - 06:00

On a pair of aging piers jutting into New York Harbor, contractors in hard hats and neon yellow safety vests have begun work on one of the region’s most anticipated industrial projects. Within a few years, this expanse of broken blacktop should be replaced by a smooth surface and covered with neat stacks of giant wind turbine blades and towers ready for assembly.

The site will be home to one of the nation’s first ports dedicated to supporting the growing offshore wind industry. It is the culmination of years of work by an unlikely alliance including community advocates, unions, oil companies, and politicians, which hope the operations can help New York meet its climate goals while creating thousands of high-quality jobs and helping improve conditions in Sunset Park, a polluted neighborhood that is 40 percent Hispanic.

With construction finally underway, it seems that some of those hopes are coming true. Last month, Equinor, the Norwegian oil company that is building the port, signed an agreement with New York labor unions covering wages and conditions for what should be more than 1,000 construction jobs.

The Biden administration has been promoting offshore wind development as a key piece of its climate agenda, with a goal of reaching 30,000 megawatts of capacity by 2030, enough to power more than 10 million homes, according to the White House. New York has positioned itself as a leader, setting its own goal of 9,000 megawatts installed by 2035.

Inside Climate News

Officials at the state and federal levels have seized on the industry as a chance to create a new industrial supply chain and thousands of blue-collar, high-paying jobs. In 2021, New York lawmakers required all large renewable energy projects to pay workers prevailing wages and to meet other labor standards. The Biden administration has included similar requirements in some leases for offshore wind in federal waters to encourage developers to hire union labor.

While the last year has brought a series of setbacks to the offshore wind industry, including the cancellation of several projects off New Jersey and New York that faced rising interest rates and supply chain problems, many of the pieces for offshore wind are falling into place. New York’s first utility-scale project began delivering power in March, while two much larger efforts, including one that Equinor will build out of the new port, are moving toward construction. Together, they will bring the state about 20 percent of the way to its 2035 target.

Community leaders in Sunset Park have cheered these wins, but they say it remains unclear how many of these jobs will actually go to residents of the neighborhood, a working-class community where the port is being built. It was the promise of green industrial jobs that brought community activists together with Equinor and political leaders to rally behind a proposal to redevelop the South Brooklyn Marine Terminal.

Now, as work proceeds, the effort helps highlight how difficult and complicated it can be to pair the transition to green energy and job creation with environmental justice concerns, even when all the players pledge support to that goal.

“It’s a thing that often falls off the table,” said Alexa Avilés, who represents Sunset Park on the New York City Council, about the priorities of communities. She worries that efforts to hire locally might bring workers from other parts of New York City or state, “and then we, the local community, never see any direct benefit. We see all the workers coming in and our folks are unemployed.”

‘We want good pay’

On a gray day in March, about 100 union members and government and corporate officials gathered in a glass-walled meeting room overlooking Queens, in a training center run by the International Brotherhood of Electrical Workers. They were there to celebrate the signing of a project labor agreement between Equinor and local unions, versions of which will be required for similar projects up and down the East Coast.

Senator Charles Schumer, the New York Democrat and majority leader, said it was the culmination of years of work, including the hard-fought passage of an infrastructure law and then the Inflation Reduction Act, which ushered in renewable energy tax credits and financing, much of which is pegged to labor standards.

“New York can be the center of offshore wind in the whole country,” Schumer said. “But I said, ‘I’m not doing this unless labor is included and labor is protected.’ We don’t want to see low-wage jobs with no pensions and no health benefits build this stuff. We want good pay. We want good benefits. We want good health care.”

Senator Charles Schumer speaks to union members and government and corporate officials before the signing of a project labor agreement between Equinor and local unions. Equinor

The transition away from fossil fuels has brought uncertainty to workers in the energy sector. While the number of jobs in the renewable energy industry has been growing, wind and solar generation have lower unionization rates than coal or natural gas, according to the U.S. Department of Energy. Many people have expressed fears that building electric vehicles will require fewer workers than conventional cars, though there may be little data to support that concern. 

For labor leaders and many Democrats, offshore wind has been the counter to these fears. A report by the National Renewable Energy Laboratory estimated that a domestic offshore wind industry in line with the Biden administration’s goals could create as many as 49,000 jobs, and New York and other states have been enacting legislation aimed at encouraging the industry to create as many jobs as possible with high labor standards.

More than 400 miles up the coast, Kimberly Tobias successfully lobbied the state legislature in Maine, where she is completing an apprenticeship with the International Brotherhood of Electrical Workers, to require some of the same standards that New York had adopted in 2021. Tobias grew up about 15 miles from the town of Searsport, which Governor Janet Mills recently selected as the site for Maine’s first offshore wind port. Tobias said the development will provide steady work that has been elusive in the renewable energy sector. 

“This is my 21st solar field in three years,” Tobias said, speaking via Zoom from a solar development where she was taking a break from installing panels. “The promise of being able to go to the same place for a project that’s projected to be five years, that’s a huge deal.”

Tobias said she hopes the offshore wind industry can help replace the jobs that Maine has lost from the decline of other industries like paper mills. 

Read Next A year in, New York’s pioneering public power law makes uneven progress

In the opposite direction, workers have already leveled the ground for a large wind port in Salem County, New Jersey, that will have room not only for staging assembly of turbines but also for manufacturing their parts.

At the signing in Queens, Schumer said, “We always thought there ought to be three legs to the stool: environment, labor, and helping poor communities that didn’t have much of a chance. And South Brooklyn Marine Terminal really met all three of the legs of the stool.”

But a more nuanced picture emerged the following week at a community board meeting in Sunset Park. There, several dozen people packed into a less glamorous room on the ground floor of a public library to hear a presentation by Equinor and its contractors about the project. Placards lining the walls advertised the benefits the project will provide the neighborhood and the state, and speakers pledged to create more than 1,000 jobs and to keep open communications with the community.

They would minimize truck traffic, they said, by coordinating deliveries and bringing in supplies by rail or barge when possible. A major elevated highway bisects Sunset Park, and two polluting “peaker” power plants line the waterfront, firing up on hot summer days when power demand soars.

A rendering of the South Brooklyn Marine Terminal offshore wind hub in Sunset Park. Equinor

They spoke about a learning center the company would build and about $5 million in grants that Equinor had given to city organizations, including funding workforce training and programming at a rooftop vegetable farm in Sunset Park.

But when it came time for questions, several community leaders echoed different versions of the same query: How many jobs will go to local residents? A confounding answer emerged.

A spokesperson for Skanska, the construction firm that was hired to build the port, said they were encouraging neighborhood residents to apply but that they need to hire through the unions. He said some small portion of jobs could be nonunion, particularly those that would come as part of a commitment to hire businesses owned by minorities and women.

The union requirements, then, might actually get in the way of hiring residents of Sunset Park.

A couple of days before the community meeting, Elizabeth Yeampierre voiced these same concerns in an interview in her Sunset Park office, where she is executive director of UPROSE, an environmental justice advocacy group that supported bringing the wind port to the neighborhood.

“There’s entire categories of people that we’re concerned about,” Yeampierre said. “We’re concerned about people who don’t speak English, people who are undocumented, people who are coming out of the prison system, mothers, single mothers with children — how are we going to make sure that those people are brought in?”

Read Next In Chicago, one neighborhood is fighting gentrification and climate change at the same time

Yeampierre remains supportive and excited about the wind port and what it can bring to the community. For years, UPROSE has fought to bring green industry to Sunset Park to help clean up the community and provide working class jobs that pay better than retail and other sectors.

UPROSE received one of the community grants from Equinor to fund a “just transition training center” that will help connect people in the neighborhood with training programs in different green industries. But Yeampierre said the city’s building trade unions also need to make an effort to expand their ranks.

“The truth is that if you want to hire people locally, and you want to make sure that historically marginalized communities get first dibs,” Yeampierre said, “then you need to create avenues for them to be able to go into these industries, and into this work. I don’t see that happening.”

Vincent Alvarez, president of the New York City Central Labor Council, a coalition of 300 unions, said his members were working with city agencies and officials to encourage local hiring in offshore wind. Many of those hires, he said, could be for administrative positions, security, and warehouse jobs at the Brooklyn port, positions that will be less specialized than in construction.

An Equinor spokesperson said the project labor agreement signed with the unions includes a “local hire requirement that gives priority to union members who live in Sunset Park,” but did not say how many people that might apply to. Representatives of Equinor and Skanska have said that in addition to direct jobs, additional money will flow to the neighborhood in the form of indirect jobs, feeding the new workers, for example, or providing other supplies.

Avilés, the city councilmember, said she and other community leaders continue to support the unions.

“We will always fight for a unionized workforce, because we know how important union work is for strong working class communities. But we also know we have people that are going to be outside of that, who also need dignified work.”

Now, Avilés said, she and other community leaders will continue to press Equinor, the unions and city agencies to make sure as many jobs go to Sunset Park as possible.

“It’s annoying that the work is here upon us, and we’re still kind of asking the same questions” about what benefits will flow to the community, “but I don’t think that closes the opportunity.”

Work on the port is expected to last three years. And if the offshore wind industry expands as state leaders hope, there will be years of construction of new projects beyond that.

This story was originally published by Grist with the headline As New York’s offshore wind work begins, an environmental justice community awaits the benefits on May 25, 2024.

Categories: H. Green News

Can Collecting Stamps Help Rare and Endangered Species?

The Revelator - Fri, 05/24/2024 - 07:00

Another article from the “Extinction Countdown” archives. Originally published in 2016, but still relevant to today.

Like a lot of folks out there, I’m a collector. I spend much of my free time tracking down rare comic books, out-of-print novels, animal-themed carvings and artwork by my favorite cartoonists. I even tried stamp collecting a few years back, but I just never found the bug.

Maybe I was doing it wrong. You see, my small stamp collection was achingly random. I had stamps from around the world, but they were collected willy-nilly, without much thought or planning. A theme, on the other hand, might have not only grabbed my long-term attention, it might have done some good in the world.

That’s the point made by M. Eric Ramanujam, principal investigator for Pitchandikulam Bioresource Centre in India, in a delightful paper published in 2016 in the Journal of Threatened Taxa.

Ramanujam, you see, is a researcher studying the Indian eagle owl (Bubo bengalensis). He’s also a philatelist, the term for a person who collects rare stamps.

Stamps are where Ramanujam’s two passions collide. He doesn’t have an un-themed, easily neglected collection. The stamps he has acquired over the years all depict owls from around the world.

Their images, and their stories, illustrate almost every page of Ramanujam’s paper. There’s the greater sooty owl (Tyto tenebricosa), depicted with haunting eyes in a stamp from Papua New Guinea. A stamp from Zimbabwe presents us with an image of the mysterious-looking African scops owl (Otus senegalensis). Another stamp from Tanzanian honors the extinct South Island whekau (Sceloglaux albifacies albifacies) of New Zealand. A Blakiston’s fish owl (Bubo blakistoni) sits atop a snow-covered tree in a stamp from Japan. An entire series showcases the owls of Namibia.

Photo: Owl stamps collected by M. Eric Ramanujam. Source: Journal of Threatened Taxa

Of course, a scientific paper such as this isn’t the only opportunity philatelists have to share their collections. As the paper points out, philatelists can join philatelic societies and display or even competitively exhibit their stamps. Many collectors have unique niches — Ramanujam says he’s one of the few owl-stamp collectors — so displaying them draws attention and maybe even awards.

The display may also inspire a broader message. As he writes, the satisfaction one gains from a collection — especially an owl-themed one such as his — may derive from the “impact it has on those who view and appreciate a collection.” He doesn’t mention if his own collection has had that particular impact, but he cites a 16-year-old philatelist named Jesse Chevrier of Canada whose own owl-themed collection exhibit “was given the 2013 ‘Youth Grand Champion of Champions’ award by the American Association of Philatelic Exhibitors.” (You can see Chevrier’s collection and his notes about each stamp here.)

I don’t know how many people will suddenly become philatelists upon reading this paper, but I can say that Ramanujam’s collection presents a wonderful opportunity for education and illumination. His captions for the illustrations in his paper bring both the stamps and the owls they depict to life.

Ramanujam writes that stamp collecting can be financially draining, but the emotional satisfaction created by a successful display can help to offset that cost. And as people read about the stamps in philatelists’ collections, it may also inspire them to learn more about the creatures they depict. Will that turn them into conservationists? That’s hard to say, of course, but it certainly can’t hurt.

Do you have a nature-themed collection? Email me. We may showcase your answers in an upcoming article.

Previously in The Revelator:

Project Animalia: A Year in 365 Animal Paintings

The post Can Collecting Stamps Help Rare and Endangered Species? appeared first on The Revelator.

Categories: H. Green News

Дваесет години подоцна: Одложеното интегрирање на Западен Балкан во ЕУ

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 05:42

Како што Западен Балкан одбележува две децении од Солунскиот самит во 2003 година, регионот го обзема атмосфера на размислување, а не на прославување. Среде иницијалните надежи поттикнати од посветувањето на Самитот кон проширување на ЕУ, патот кон интеграцијата беше исполнет со проблеми и фрустрации. До некаде неочекувано, за ова одложување е виновна состојбата во која се наоѓа јавната администрација.

Во 2003 година, историскиот Солунски самит означи клучен момент за Европа и за нејзината истрајна посветеност кон проширување и единство. Во суштината на овој собир во безвременскиот грчки град беше визионерската идеја да се доведе Западен Балкан во европското семејство. Самитот не само што ја реафирмираше посветеноста на ЕУ кон процесот за проширување, туку и ги поттикна патиштата за интеграција на земјите кои имаа бурно минато.

Тоа претставуваше гест на надеж, означувајќи дека со споделени вредности и напори за соработка може да се надминат дури и најголемите предизвици. Сепак, две децении по надежниот самит, аспирациите на Западен Балкан и неговото интегрирање во ЕУ остануваат, на повеќе начини, неисполнети.

Хрватска е единствената земја што стана членка на ЕУ во 2013 година. Во меѓувреме, Србија и Црна Гора започнаа претпристапни преговори дури во 2012 година. За разлика од нив, Албанија и Северна Македонија сè уште чекаат на формален почеток на пристапните преговори, кои добија зелено светло од страна на Советот на Европа во март 2020 година. Иако се потенцијални кандидати, Босна и Косово се сè уште во прелиминарните фази. Патот на Косово е засенет поради тоа што неколку земји-членки на ЕУ не го признаваат како независна држава.

Ни ваму ни таму

Најважната тема во аспирациите на регионот за членство во ЕУ е што и покрај тоа што е направен значителен напредок речиси и да не постои причина да се паметат Солунскиот самит од 2003 година и неговите достигнувања во однос на проширувањето на ЕУ во Западен Балкан. Иако на самитот беше ветена посветла, заедничка иднина, процесот го закочија комбинација од регионални проблеми, нерешени историски прашања и внатрешната динамика на ЕУ.  

Оваа сè уште актуелна состојба „ни ваму ни таму“ покрена прашања за обврзувањето на ЕУ и за изводливоста на нејзината стратегија за проширување. ЕУ долго време се прикажува себеси како симбол на единство, соработка и напредок. Како проект започна во повоената ера за да обезбеди мир и економска соработка во Европа, а оттогаш ЕУ ги прошири своите граници, интегрирајќи главно земји од Централна и од Источна Европа. Фактот што земјите од Западен Балкан се во голема мера надвор од ЕУ поставува сериозни прашања за можноста на ЕУ да се прошири и да овозможи европски вредности во нејзината сопствена околина, а не само да игра глобална улога во стабилноста на либералниот поредок во светот.

Кои се причините за ова одложување? Иницијалната динамика беше засенета со колебливост во ЕУ, геополитички компликации и наметнати билатерални прашања помеѓу земјите што сакаат членство. Со други зборови, стагнирањето на проширувањето на ЕУ во регионот може да им се припише на многу различни фактори.

Историските тензии и нерешените прашања во регионот се фактор што постои одамна. Во деведесеттите дојде до распад на Југославија, што доведе до низа насилни војни и длабоки етнички и верски тензии во Западен Балкан. Овие тензии постојат и денес. Политичките граници што се појавија по конфликтот често не се совпаѓаат со етничките граници, што доведува до внатрешни несогласувања и тензии. На пример, уредувањето на Босна и Херцеговина, со кое моќта е поделена помеѓу три главни етнички групи, често се критикува поради неговата неефикасност и постојаните етнички поделби.

И владеењето на правото и корупцијата имаат важна улога. Еден од главните критериуми за членство во ЕУ е владеењето на правото. Земјите од Западен Балкан често имаат низок ранг во глобалните индекси за корупција. Проблеми како корупција во судството и политиката се и понатаму присутни, што им отежнува на овие држави да ги исполнат строгите барања на ЕУ.

Поврзани со претходните фактори, економските разлики имаат значителна важност во пристапниот процес бидејќи стабилноста и растот се основни предуслови за членство во ЕУ. Сепак, повеќе земји од Западен Балкан се соочуваат со економски проблеми, вклучувајќи високи стапки на невработеност, неразвиена инфраструктура и недостиг на странски инвестиции. Изедначувањето на овие економии со оние на понапредните земји од ЕУ останува предизвик.

Освен тоа, во последните неколку децении, ЕУ интегрираше повеќе земји, особено од Источна Европа. Ова брзо проширување доведе до „замор од проширување“, при што некои земји-членки станаа претпазливи во однос на понатамошно проширување, стравувајќи дека тоа може да ги ослабне основните вредности на ЕУ или да ги потроши нејзините ресурси. Слично, во контекст на миграцијата и на економските прашања, јавното мислење во однос на дополнително проширување во некои земји во ЕУ е мешано или негативно. Ова чувство може да влијае врз одлуките на политичките лидери кога станува збор за приемот на нови земји-членки.

Постојат и нерешени прашања помеѓу одредени земји-членки на ЕУ и земјите од Западен Балкан. На пример, Шпанија се колеба да го признае Косово поради сопствените сецесионистички движења. Слично, Грција со години имаше спор со Северна Македонија околу името, што беше решен дури неодамна. Сега спорот со Бугарија ја спречува Северна Македонија да започне пристапни преговори.

Конечно, и геополитичките фактори играат улога. Русија и Кина имаат значителен интерес на Западен Балкан. Нивното влијание преку инвестиции и политички сојузи често се натпреварува со напорите што ЕУ ги вложува во регионот. Оваа геополитичка игра го забави процесот на интеграција во ЕУ.

Така, интеграцијата на Западен Балкан во ЕУ не е само прашање на политичка волја. Тоа е комплексна сложувалка што опфаќа историски багаж, социо-економски разлики и геополитички прашања. Сепак, иако познатите причини како замор од проширување, внатрешни предизвици во ЕУ, геополитички влијанија и загриженост околку подготвеноста на земјите-кандитатки несомнено играат улога во стагнацијата на проширувањето на ЕУ, треба да се напомене дека и при претходните проширувања се наидуваше на слични проблеми кои се пребродуваа. ЕУ историски покажа способност да се справи со комплексни сценарија за интеграција. Тоа би требало да нè наведе да се посомневаме дека можеби постои некоја скриена причина за која помалку се говори и која е одговорна за одложувањето. Оваа скриена причина, што допрво треба целосно да се адресира, може да биде делчето што недостига во сложувалката за да се објасни развлечениот интеграциски процес за одредени земји од Западен Балкан, делче што би можело и да ни го покаже патот нанапред.

Прашањето на јавната администрација

Освен очигледното геополитичко, економско и симболично значење, интеграцискиот процес во ЕУ, во суштина, претставува административен потфат од огромни размери. Патот кон членство во ЕУ подразбира земјата-кандидат да преземе огромни и сеопфатни реформи во својата јавна администрација. Тоа не е само поради усогласување на политичките и економските цели на ЕУ; тоа е поради осигурување дека административната машинерија на една земја е доволно силна, транспарентна и ефикасна да се прилагоди на acquis (акумулирано тело на закони и регулативи) на ЕУ. За тоа е неопходно сложено испреплетување на политики, правни рамки и на институционални практики, со што интеграцискиот процес не подразбира само политичко или економско усогласување, туку и бирократска трансформација.

Ефикасната јавна администрација се истакнува како важен дел во овој бирократски процес на интеграција во ЕУ. Зошто? Бидејќи интеграцијата во ЕУ не подразбира само исполнување на широки репери; таа опфаќа прецизна имплементација на илјадници специфични регулативи, стандарди и директиви што го сочинуваат acquis на ЕУ. За да се движи по овој сложен пат, на земјата ѝ е потребен административен апарат што не е само добро информиран и способен, туку и транспарентен, отчетен и прилагодлив. Ефикасните бирократии осигуруваат дека законите и регулативите се применуваат доследно и коректно, поттикнувајќи доверба и во самата земја и помеѓу останатите земји-членки на ЕУ. Освен тоа, бидејќи политиките на ЕУ се однесуваат на различни области (од еколошки стандарди до заштита на потрошувачите) административните тела на една земја мора да функционираат сплотено во сите сектори, осигурувајќи се дека ниту еден детаљ не е занемарен. Без силна и ефикасна јавна администрација, основната структура неопходна за поддршка на членството во ЕУ едноставно ќе се урне, што значи дека таа е задолжителен чекор во интеграцискиот процес.    

Патот кон ЕУ, кој често се гледа низ призмата на политичка волја, уставни реформи и геополитички пречки, оди многу подлабоко во грубата, а сепак монументална задача за изградба на административни капацитети. Иако политичките одлуки на високо ниво и геополитичките усогласувања се несомнено есенцијални компонентни, вистинското спроведување на интеграцијата е во рацете на јавните службеници и бирократската машинерија. Едно нешто е лидерите да се согласат во однос на политичките директиви и реформи, но сосема друго е административниот апарат да ги преточи тие договори во конкретни чекори, кои се во согласност со големиот опсег на acquis на ЕУ.

Без способен и компетентен кадар на јавни службеници, најдобронамерните политички задолженија може да запнат при реализацијата. За процесот е неопходно добро познавање на директивите на ЕУ, способност да се создаде усогласена легислатива и експертиза да се надгледува нејзината имплементација во различни сектори. Ова создавање капацитети не се однесува само на бројки или на кадар; тоа се однесува на обука, на трансфер на знаења, меѓусекторска координација и усвојување на култура на транспарентност, ефикасност и отчетност.

Во суштина, иако правецот кон интеграција во ЕУ го задаваат политичката волја, уставните реформи и геополитичкиот контекст, компетентноста на јавната администрација води на тој пат. Одложувањето на интеграцијата колку што е одраз на високополитичките и на геополитичките препреки, толку е одраз и на предизвиците во поглед на компетентноста на јавната администрација.

Вистинската причина за одложувањето

По деструктивните војни во деведесеттите, земјите од Западен Балкан се најдоа соочени со остатоците од конфликтот и предизвиците одново да се изградат. Едно од главните наследства од овој бурен период, и од периодот на поранешна Југославија, беше системот на јавната администрација кој беше претежно под влијание на српската бирократска традиција. Иако во Југославија овој систем беше прилагоден на централно владеење, тој не беше подготвен за сеопфатните и различни барања на интеграцискиот процес на ЕУ. При помислата на овие административни недостатоци се јавуваат неколку фактори.

Прво, потпирањето на регионот на централизирана бирократија под српска доминација значеше дека постои ограничено искуство и експертиза за управување со различни, децентрализирани административни структури. Освен тоа, војната остави длабоко вкоренета недоверба помеѓу населението. Беше предизвик да се создаде инклузивна јавна администрација што ќе опслужува различни етнички, верски и културни групи во регионот.

Второ, новата повоена изградба значеше дека многу земји во регионот ќе бидат примарно фокусирани на непосредна обнова, реконструкција и помирување. Создавањето административен систем усогласен со стандардите на ЕУ не беше непосреден приоритет, па така заостана зад другите напори за обнова. Освен тоа, средствата што можеа да бидат одредени за административни реформи често беа пренасочени кон поитни потреби.

Трето, капацитетот и експертизата на јавната администрација беа засегнати со војната. Многумина професионалци или си заминаа од регионот, или учествуваа во конфликтот или беа дел од систем што не беше ориентиран кон административните норми на ЕУ. Трансформирањето на јавната администрација во Западен Балкан е огромна задача. За тоа не се потребни само структурни промени, туку и промена на ставовите, размислувањата и вредностите за усогласување со принципите и стандардите на ЕУ. И додека во самата ЕУ постои свесност за овие предизвици, отсуството на ефикасна јавна администрација во Западен Балкан не се разгледува доволно како причина за одложувањето на интеграцијата на регионот во ЕУ.

Што може да стори ЕУ

За да го забрза патот на Западен Балкан кон интеграција, ЕУ мора да посвети целосно внимание на клучните стратегии кои не само што ќе ги зајакнат административните капацитети, туку и ќе поттикнат подлабоко разбирање на процесите на ЕУ.

Една таква стратегија може да бидат таргетирани програми за обука. Со сесии за обука изготвени специјално за јавните службеници во Западен Балкан може да се надминат проблемите со знаењето и да се поттикне добро познавање на законите, политиките и барањата за интеграција на ЕУ. Со вклучување на овие лица во специјализирани курикулуми, ЕУ може да се осигура дека се тие соодветно подготвени да се справат со сложениот лавиринт на пристапни барања.

Твининг-проектите помеѓу институциите на земјите-членки на ЕУ и нивните пандани во земјите-кандидатки, исто така може да претставуваат пресврт. Преку директни партнерства, администрацијата во земјите од Западен Балкан може да собере искуства, да учи од најдобрите практики и да извлече поуки од оние што успешно го изоделе интеграцискиот пат. Овој практичен пристап е бесценет, затоа што создава вистинска синергија и поттикнува меѓусебно учење.

Конечно, ЕУ може да поттикне програми за размена. Да им се овозможи на јавните службеници од Западен Балкан да поминат извесно време во институциите на ЕУ  може да биде одлично искуство за учење. Со директна изложеност на функционирањето на бирократијата во ЕУ тие можат да стекнат практично знаење, да создадат мрежи и да ги сфатат нијансите на административните процеси во ЕУ. Ова искуствено учење може да биде трансформативно, овозможувајќи им да ги пресликаат ефикасните практики дома.

Фокусирајќи се на овие стратегии ЕУ може да одигра клучна улога во надминување на административните предизвици и на тој начин да го преструктурира патот на земјите од Западен Балкан кон членство во ЕУ.

Пристап со етапна интеграција

Ефикасната и исполнителна јавна администрација е ’рбетот на секој државен систем. За земјите што сакаат да влезат во ЕУ ова е уште позначајно. Интеграцискиот процес не се однесува само на политички усогласувања или економска компатибилност; тој, во суштина, претставува административна вежба. Ако треба да се забрза проширувањето на ЕУ, клучно е прво да се интегрира јавната администрација на земјите-кандидатки.

Ако треба да се забрза проширувањето на ЕУ, клучно е прво да се интегрира јавната администрација на земјите-кандидатки.

Овој аргумент влева доверба во идејата за пристапот со „етапна интеграција“. Наместо да се очекува земјите-кандидатки истовремено да го обноват секој аспект во нивниот систем, ЕУ треба да ја приоритизира интеграцијата на јавната администрација. Тоа значи усогласување на административните структури, процеси и можности со стандардите на ЕУ пред пристапување кон подлабока политичка или економска интеграција.

Моделот на етапна интеграција претпоставува дека силните темели на администрацијата ќе ги структурираат последователните етапи на пристапниот процес. Откако ќе се интегрира јавната администрација, таа ќе може ефективно да управува, да ги координира и да ги имплементира неопходните реформи во другите сектори, било да се работи за судски, економски или социјални политики. Тоа е слично како да се изгради цврста основа за облакодер; ако се цврсти темелите, понатамошната изградба е поизводлива и поотпорна.

Освен тоа, овој пристап може да доведе до поконкретни, непосредни резултати, така што ќе ги зајакне духот и довербата и на земјите-кандидатки и на нивните жители. Кога граѓаните гледаат ефикасни административни процеси, транспарентност во владеењето и подобрени јавни услуги поверојатно е да го поддржат и да имаат доверба во поширокиот процес на интеграција.

Така, за побрзо проширување на ЕУ, интеграцијата на јавната администрација би требала да биде прва на списокот. Пристапот со етапна интеграција, заснован на оваа премиса, треба да претставува точка на пресврт за потребите на проширувањето. Како што светот продолжува да се развива, останува да се види како ЕУ и Западен Балкан ќе чекорат по заедничкиот пат кон единство и соработка и самата суштина на она што Европската Унија сака да го претставува во иднина.

Овој напис за првпат беше објавен во Нова Источна Европа (New Eastern Europe) 5/2023: Зад оградата.

Categories: H. Green News

Warming Brings Early Bloom to Bulgarian Rose Fields

Yale Environment 360 - Fri, 05/24/2024 - 05:37

In Bulgaria, a famed rose harvest has come nearly a month early this year.

Read more on E360 →

Categories: H. Green News

Што ако климатската и социјалната правда ја одредуваа фискалната политика?

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 05:16

Во последно време станаа популарни апелите на климатското движење „загадувачот да плати“ и „оданочете ги богатите“, кон што се приклучи и Генералниот секретар на ООН Антонио Гутереш со остар говор за компаниите за фосилни горива и оние што им дозволуваат да работат. Сепак, исходот од овие барања не е ни малку импресивен. Новинарката Седен Анлар ги проучува штетните фискални политики имплементирани во ЕУ и пристапот за даночна праведност што ЕУ мора да го усвои за да ги заштити луѓето и планетата.

Фрапантна инфлација, огромни сметки за електрична енергија, зголемена цена на наемнината – живееме во канџите на најголемата криза во поглед на животните трошоци со децении. Бројките говорат. Едно неодамнешно истражување на Оксфам покажува дека инфлацијата ги троши надниците на 1,7 милијарди работници, а повеќе од 820 милиони луѓе во светот денес се соочуваат со глад. Ситуацијата во Европа ја одразува глобалната слика. Денес, најмалку 50 милиони Европејци живеат во енергетска сиромаштија, народните кујни се преполни со нови корисници, илјадници луѓе се соочуваат со губиток на работните места како резултат на енергетската криза, а многумина други ги губат своите домови поради вртоглавите цени на наемнината.

Влијанието од овој економски пад е толку широко распространето, што, според најновото истражување на Евробарометар, 93 проценти од учесниците во анкетата се загрижени за кризата со животните трошоци, а 45 проценти од испитаниците во моментов имаат „некакви“ или „многу“ тешкотии со нивниот личен доход. Зголемувањето на животните трошоци го зема својот данок, особено кај младите луѓе и нивниот животен стандард бидејќи тие претрпуваат уште еден удар по пандемијата. Неодамна OECD предупреди дека младите луѓе се диспропорционално засегнати од кризата и дека постои ризик од „долгорочни лузни“ врз нивните кариери и економскиот исход.

Сепак, изгледа дека не се сите во загуба. Компаниите за фосилни горива имаа плодна година, објавувајќи рекорден профит преку стотици милијарди субвенции и неочекуван профит. Во 2022 година, Шел енерџи (Shell Energy) оствари квартален профит од 13 милијарди евра, што е зголемување од 92 проценти во споредба со претходната година, а француската компанија Тотал СЕ трикратно ја зголеми својата квартална добивка на 9 милијарди евра. Овој профит отиде во рацете на акционерите на компанијата кои добија повисоки дивиденди, додека домашниот буџет се намалуваше, енергетската транзиција се одолговлечи, а климатската криза се влоши.

Со растот на инфлацијата, сè повеќе луѓе почнаа да доживуваат економски проблеми, а овие впечатливи разлики станаа повидливи и сите очи се вперија кон ЕУ во потрага по одговори и решенија. Иако ЕУ презеде некои позитивни чекори, како дополнителен данок на профит, таквите брзи решенија не се доволни за да се адресираат и да се решат меѓусебноповрзаните проблеми со кои се соочуваме во моментов. Затоа, европскиот фискален систем треба да претрпи трансформација од систем заснован на линеарен економски модел кон циркуларен систем што е подготвен да ги адресира нееднаквостите што излегле на површина и се зголемиле со кризата со животните трошоци, транзиција од употреба на фосилни горива и справување со климатската криза, и конечно да ја направи ЕУ поиздржлива за идни кризи. За адресирањето на европските економски, еколошки и социјални предизвици не само што се потребни реформи, туку и јасен прекин на сиромашијата, со што владите би добиле можност за дополнителни средства за инвестирање во ефикасни јавни услуги. Но, каде да најдеме пари?

На економистите често им се поставува ова прашање: што ако владите едноставно печатат повеќе пари? Проблемот со овој пристап е што тоа би го зголемило количеството на валути во оптек без да се регулира економската активност. Во суштина, ако потрошувачите купуваат повеќе нешта со печатени пари, бизнисите ќе бидат поттикнати да го задржат своето ниво на производство и да ги покачат цените, ефективно поттикнувајќи инфлација. Со оглед на тоа што Европејците се борат со кризата со животни трошоци, не можат да си го дозволат ризикот да поттикнат инфлација.

Следи ги парите

Што ако наместо да печатат повеќе пари, владите ги следат парите, ги ребалансираат даноците во Европа и ги стават климатската и социјалната правда во фокусот на нивните активности што генерираат приход? Даночната праведност претставува важен дел од оваа фискална сложувалка што може да ѝ помогне на ЕУ да се справи со кризата со животни трошоци и со климатската криза преку намалување на разликите, финансирање на ефикасни јавни услуги, поттикнување одржливост и елиминирање на социјално и економски деструктивно однесување од страна на  компаниите. Преку оданочување, владите може да испратат сигнали за усогласување на стимулациите со нивните цели и приоритети за да спроведат постојани промени во однесувањето и инвестициите. Сепак, даноците како средства за нивно постигнување во ЕУ се масовно недоволно искористени бидејќи даночните политики се осмислени за да го заштитат интересот на највлијателните лица, мултинационалните компании и на загадувачите за доброто на конкуренцијата и на растот на БДП.

Според фондацијата Проект Екстакс (Ex’tax Project), од 2021, секоја година, земјите-членки на ЕУ собираат повеќе од 6 трилиони евра во даноци. Поголемиот (51,7 проценти) дел од овој износ произлегува од данокот на личен доход, персоналниот данок, и од придонесите за социјално осигурување, додека само 5,9 проценти од данокот на добивка се генерира од еколошки даноци. Овие даноци ги покриваат сите примени на природните ресурси, вклучувајќи горива, метали, минерали, вода, воздух и почва, освен загадувањето и емисиите на јаглерод диоксид и други стакленички гасови.

Додека ЕУ користи два значајни механизми за ставање цена на јаглеродот, Системот за тргување со емисии (ETS), којшто е пазарно базиран инструмент што им овозможува на компаниите да купуваат и да продаваат дозволи за емисии и јаглеродни давачки кои се наметнати директно од количеството емисии на стакленички гасови произведени од некоја компанија или индустрија, според Европскиот ревизиски суд, нивото на оданочување на енергетските извори во ЕУ не ги одразува емисиите на стакленички гасови. Многу штетни активности остануваат неоданочени, како горење керозин и масло за ложење во бродовите, загадување на воздухот од фабрики до моќни воздухоплови и штетни супстанции што произлегуваат од земјоделството и кои истекуваат во воздухот, водата и почвата.  

Преку оданочување, владите може да испратат сигнали за усогласување на стимулациите со нивните цели и приоритети за да спроведат постојани промени во однесувањето и инвестициите.

Истражувањата покажуваат дека потрошувачката на енергенси во ЕУ резултира со 340 милијарди евра во надворешни трошоци, како што се влијанието на емисиите од термоцентралите врз здравјето, екосистемите, земјоделството, објектите и климата. Само 10 проценти од овие трошоци се пренесуваат кај производителите преку ETS и политики за јаглеродни давачки. Со други зборови, загадувачите во ЕУ не го плаќаат својот дел.

Нееднаквото даночно оптоварување постои со децении. Премногу долго ЕУ и нејзините земји-членки избегнуваа фер, зелени и социјални даночни политики, штитејќи ги интересите на највлијателните лица, мултинационалните компании и големите загадувачи. Иако принципот „загадувачот треба да плати“ е составен дел од основачките договори на ЕУ и е нашироко промовиран од институциите во ЕУ, уделот на еколошка такса во сите јавни приходи едвај да се променил од 2006 до 2013 година и генерално опаѓа од средината на деведесеттите.

Загадувачите не плаќаат, ним им се плаќа

Загадувачите не само што избегнуваат фер оданочување, туку и им се плаќа. Од заклучокот на Парискиот договор за климатските промени во 2015 година до 2019, земјите од Г20 потрошија три трилиони евра на субвенции за фосилни горива. Само во Европа, Мрежата за климатски акции (CAN) објави дека земјите-членки на ЕУ обезбедувале по 55 до 58 милијарди евра субвенции исклучиво за фосилни горива секоја година во периодот од 2008 до 2019.

Како овие суми да не беа доволно, во изминатите неколку години, субвенциите за фосилни горива пораснаа, особено по 2021 година како реакција на пандемијата со ковид-19 и војната во Украина. Во 2022 година, владите во светот потрошија повеќе од 900 милијарди евра на субвенции, што е повеќе од двојно од вкупниот износ во 2021 година и е највискиот износ регистриран кога било.

Овие субвенции ги поевтинуваат производството и потрошувачката на фосилните горива, што потоа ги зголемува емисиите на јаглерод диоксид и ги поткопува климатските цели. Исто така, тие ја отежнуваат транзицијата кон обновливи енергии бидејќи 15 земји-членки алоцираат повеќе субвенции за фосилни горива одошто за обновливи извори на енергија.

Некој би можел да праша кој ги овозможува ваквите субвенции. Тоа сме сите ние. Седумдесет проценти од субвенциите се обезбедуваат преку даночни расходи. Додека вообичаено погрешно се мисли дека со субвенциите се помагаат сиромашните домаќинства и се обезбедува пристап до енергенси за оние кои не можат да си ги дозволат, во пракса, поголема корист од нив имаат најбогатите домаќинства бидејќи трошат пропорционално повеќе енергенси, па оттаму и добиваат поголем процент од придобивките од субвенциите.

Работници? Кои работници?

Таквите даночни комбинации и стимулации со кои се наградуваат моделите на производство и потрошувачка кои ја уништуваат животната средина се манифестации на економскиот модел земи-направи-фрли, со кој се максимизираат екстракцијата на ресурси и потрошувачката, а се минимизира човечкиот капитал.

Преголемото потпирање на даночниот систем на ЕУ на данокот на доход од труд, што е најпогрешно интерпретираниот тип на данок, не само што влијае врз климата, туку и врз пазарот на трудот, бидејќи ги стимулира работодавачите да ги скратат работните места за да генерираат добивка. Како што невработеноста останува огромен предизвик во Европа, со повеќе од 13 милиони луѓе кои се обидуваат да најдат работа, а работодавачите страдаат од недостиг на кадар, оваа даночна комбинација не е усогласена со потребите на пазарот на труд.

Постои едноставно решение. Како што вели Генералниот секретар на ООН Антонио Гутереш: „Да се оданочи загадувањето, а не луѓето“. Тоа може да се направи преку даночни измени со кои ќе се намали даночното оптоварување врз работна сила и ќе се надомести со зголемување или со воведување на даноци за загадување и за искористување ресурси. Со таквите даночни измени би се намалило даночното оптоварување врз работната сила и работниците, би се овозможило создавање работни места, би се зголемила социјалната потрошувачка и би се зајакнала заштитата на животната средина.

Еколошките такси не само што ги поттикнуваат бизнисите да ги намалат емисиите и потрошувачката на енергенси, туку може и да доведат до инвестиции во поефикасни технологии и процеси, но и да финансираат климатски акции и обиди за ублажување на последиците од климатските промени. На пример, според Европскиот зелен договор, дел од добивката генерирана од ETS е резервиран за инвестиции во чиста енергија, климатска адаптација и други мерки за помош околу намалување на емисиите на стакленички гасови и ублажување на последиците од климатските промени.

Даночните измени стануваат сè попопуларни во Европа, а неколку влади воведуваат политики во таа насока. Белгија, трета во ЕУ по висина на оданочувањето, разгледува крупни даночни реформи во сојузната влада што би можеле да ги намалат даноците на приход остварен од труд и да ги надоместат со зголемено оданочување на потрошувачката и на загадувањето. Доколку се одобрат, тие би можеле да се спроведат од јануари 2024 година.

Полесно е да се каже отколку да се направи

Даночните измени може звучат едноставно на хартија, но во пракса нивното воведување и имплементирање претставува предизвик. Иако во последниве 30 години Европската комисија се обидува да го пренасочи даночното оптоварување од доходот од труд кон загадувањето и искористувањето ресурси, не е постигнат голем напредок и нештата не се движат доволно брзо.

Главната причина за тоа е што, првенствено, оданочувањето во ЕУ е прашање на национална надлежност, а даночната комбинација на секоја земја-членка се одредува во однос на конкуренцијата во рамките на ЕУ. Кога една земја-членка сака да ги натера големите загадувачи да платат, големите мултинационални компании можат едноставно да преминат во друга земја-членка и да ги избегнат нивните обврски, што создава притисок врз владата. Оваа штетна конкуренција во комбинација со барањето за едногласно донесување одлуки во ЕУ и измените на прашањата поврзани со оданочувањето ја држи ЕУ во даночна комбинација што не е соодветна.

Како што земјите-членки во ЕУ се соочуваат со неколку заеднички предизвици, решението е во солидарноста и во промената од даночна конкуренција во даночна соработка. Соработката не треба да се одвива само меѓу владите, туку и меѓу различни делови од институциите во ЕУ што имплементираат стратегии. Тоа е неопходно за да се изнајде сеопфатен пристап бидејќи мерките за даночни измени се однесуваат на повеќе области на политиките на ЕУ, програми, акциски планови, како што се Зелениот договор, пакетот Подготвени за 55 (Fit for 55), акцискиот план за нула загадување, стратегијата Од фарма до виљушка, директивата за ракување со отпад и Европскиот столб на акциски план за социјални права.

Дури и ако се надминат овие пречки, сепак треба да постои силна политичка волја за даночните измени. Сепак, за многу политичари, тоа е многу наметливо; воведувањето нови еколошки давачки што опфаќаат активности со загадување и искористување ресурси предизвикува страв од конкурентска неповолност, а таквата реформа на даночната политика создава конфликт меѓу владите, индустриите и лоби-грубите кои имаат силен интерес да го задржат својот статус кво.

Еден од најмногу цитираните аргументи против еколошките давачки е дека тие со текот на времето ќе исчезнат. Навистина, природата на оваа даночна основица значи дека декарбонизираната економија неизбежно ќе доведе до намалување на некои од приходите генерирани со еколошки такси. Сепак, тоа не треба да го спречи воведувањето данок за загадување и за искористување ресурси бидејќи намалувањето во крајна мера значи дека овие даноци ќе ја исполнат својата крајна цел: да помогнат да се исполнат климатските цели на ЕУ.

Генерално, владите имаат неколку алатки на располагање кога даноците се намалуваат, како зголемување на даночните стапки или проширување на даночната основица како надомест за намалената добивка. Но, пристапот кон справување со намалувањето треба да биде поширок од едноставни и брзи решенија и треба да се смета за следен еволутивен чекор во динамичниот систем на оданочување што континуирано се ребалансира и се прилагодува согласно променливите околности и предизвици.

Патот нанапред

Ако ЕУ е сериозна во однос на својата цел да стане првиот јаглеродно неутрален континент до 2050 година, таа мора да се придржува до одредбите на Зелениот договор кои подразбираат даночна измена од данокот на доход од труд кон еколошки давачки и да ја ребалансира својата даночна комбинација во согласност со праведната транзиција која е исто така и социјална. Само доброконципирана и имплементирана даночна измена може да ги адресира меѓусебноповрзаните предизвици со кои во моментов се соочува ЕУ, да овозможи финансии за инвестициите што се неопходни за еколошката и за социјалната тразиција и, конечно, да ја направи ЕУ поиздржлива за идни шокови.

Categories: H. Green News

Обединети во различноста? Соочување со енергетските поделби во Европа

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 05:03

While energy is the common foundation of Europe’s economy, EU member states have strikingly different energy policies. In the context of compounding security, economic, and environmental crises, calls to surmount the tensions surrounding energy are increasing. We spoke to economist Helen Thompson about the fault lines exposed by the energy crisis, government responses to our present disorder, and prospects for greater European unity.

Зелен европски журнал: Кон крајот на летото во 2022 година, францускиот претседател Емануел Макрон предупреди дека сме го достигнале „крајот на изобилството“. Што мислите за ова, особено во однос на енергенсите?

Хелен Томпсон: Во извесна смисла, Макрон отворено соопшти еден факт. Навлегуваме во ера, или можеби веќе извесно време и ја живееме, на релативен дефицит на енергенси, иако нагласувам релативен бидејќи тоа не е едноставно прашање. Економските околности значително се отежнати и нема изгледи дека во догледна иднина ќе се подобрат во голема мера. Сепак, изразот е проблематичен бидејќи многу луѓе во западните земји веќе некое време не живеат во доба на изобилство. Многу луѓе во Европа со години ги искусуваат економската криза што лежи во основата на енергетските проблеми и односот помеѓу енергетиката и финансиските и монетарните прашања кои во последно време се со ограничен раст. Затоа таа е политички одбивна. Да се говори за доба на изобилство значи целосно да се занемарат проблемите со распределбата.

Многумина веруваат дека енергетската криза е исклучиво резултат на руската инвазија врз Украина. Но, во која мера енергенсите веќе беа неизвесни и претходно?

Енергетската криза постоеше и пред војната. Дури и ако ја сметате за краткорочна енергетска криза наспроти подолготрајна за каква што јас ја сметам, пред војната постоеја два моменти на пресврт. Првиот беше опаѓањето на производството на нафта во 2019 година, пред појавата на пандемијата, што доведе до незначителна дупка помеѓу глобалната потрошувачка и производството. Штом економијата почна да закрепнува по пандемијата, во 2021 година цените на нафтата почнаа повторно нагло да растат, и администрацијата на Бајден и европските влади почнаа да се загрижуваат.

Вториот пресврт настана со драстичното зголемување на побарувачката на Кина за увоз на гас во 2021 година. Тоа беше придружено со очигледната неподготвеност на Газпром да овозможи гас за целните пазари поголем дел од периодот истата година, претпочитајќи да се ограничат на исполнување на долгорочни договори со европските земји. Тоа доведе до структурна компетитивност во поглед на течниот природен гас меѓу земјите од Азија и од Европа, кои плаќаа многу повисоки цени од САД (кои се главен производител на течен природен гас, но со ограничен капацитет за извоз). Ефектите од ваквиот развој во Европа беа потиснати со појавата на варијантата омикрон кон крајот на 2021 година. Значи, може да видиме дека ограничувањата на понудата среде енергетската криза веќе постоеја и пред да избие војната.

Цената на енергенсите ги диктира животните трошоци. Дали сега за првпат домаќинствата и бизнисите во Европа го чувствуваат влијанието на глобалната конкуренција за добра што претходно можеле релативно лесно да си ги дозволат?

Во поглед на кризата со животните трошоци, постои доказ за тоа дека цената на енергенсите ги притиска домаќинствата уште од август 2021 година; само омикрон ја олесни состојбата на пазарот. Исто така, тој го пренасочи вниманието. Бизнисите почнаа да се интересираат за цената на гасот во втората деценија од XXI век, особено за индустриските економии што користат многу енергенси, како Германија. Големата разлика помеѓу цените во Европа и во Америка ги натера германските компании да сфатат дека тие сносат трошоци што Американците ги немаат.

Енергетската криза предизвика некои регресивни чекори за зелената транзиција, вклучувајќи го и враќањето на јагленот во употреба. Некои дури сметаат и дека транзицијата е делумно одговорна за зголемените животни трошоци. Колку е ова точно?

Тоа е комплицирано прашање. Не е јасно дали постои каква било силна, директна врска помеѓу употребата на сончева и ветерна енергија за производство на електрична енергија и прашањето на животните трошоци, освен во случаи во кои, како во Германија, некои од трошоците за енергетска транзиција структурно се вметнуваат во сметките за електрична енергија.

Сепак, постои интеракција помеѓу проблемите што ги поставува особено непостојаноста на ветрот и проблемот со гасот. Веќе извесно време неколку европски земји имаат релативно ниски нивоа на ветер. Тоа создава потреба за гас, кој, пак, е многу скап, понекогаш дури и премногу, особено во северноевропските земји кои повеќе се потпираат на ветерни извори одошто на соларни. Така, јагленот станува резервна варијанта. Во таа смисла, ограничувањата на енергетската транзиција, особено во поглед на непостојаноста, барем делумно придонесуваат кон борбата за гас и враќањето на јагленот во употреба. Наспроти фактот што би требало да сме во транзиција кон истиснување на јагленот од употреба, имаме невидено високи цени на јагленот.

Како актуелната криза ги открива енергетските поделби помеѓу европските земји, но и во нив?

Постојат многу различни енергетски мешавини во разни европски земји. Тоа главно влијае врз тоа како се одвива актуелната енергетска криза. Она што исто така избива во преден план е разликата помеѓу земјите со нуклеарна енергија и оние без неа. Нуклеарната енергија беше причина за тензии во рамки на ЕУ за време на разговорите за зелена таксономија и претставува јасна линија на поделба помеѓу Франција и Германија.

Со враќањето на јагленот во употреба ќе биде потешко да се изврши притисок врз Полска поради нејзината голема употреба на јаглен според европски стандарди. Она што по избивањето на војната во Украина го покажаа европските земји, особено Германија, е дека јагленот како енергенс останува откако ќе се исцрпат другите можности. Разликите се структурни на тој начин што произлегуваат од фактот што, подолго време, нема особено единство во начинот на кој земјите-членки на ЕУ ги спроведуваат своите енергетски политики.

Во поглед на внатрешните разлики во земјите, постојат разлики во волјата на некои луѓе да ги прифатат последиците на делот од енергетската криза што е поврзан со војната. Овие разлики се најјасно видливи во Италија. Владата на Марио Драги падна поради отсуство на поддршка од движењето Пет ѕвезди, кои го критикуваа Драги што ѝ даде приоритет на војната пред животните трошоци. Иако лидерот на Фратели д’Италија (Fratelli d’Italia) (сега најголемата партија во Италија) е верен поддржувач на украинските воени напори, овој проблем нема да исчезне. Слични тензии во однос на животните трошоци има во Чешка, каде што неодамна имаше големи антивладини демонстрации. Оваа поделба меѓу животните трошоци и војната е несреќна, бидејќи не е вистина дека енергетската криза настана поради војната. Војната беше само кулминација на енергетската криза, а не нејзина причина. Секако, ја влоши. Но, не беше примарна причина.

Поделени се прашањата за тоа како се дефинира енергетската криза, каква фискална поддршка им се нуди и на домаќинствата и на бизнисите, колку долго треба да трае таа поддршка и што ќе се случи ако војната заврши, но енергетската криза остане. Во суштина, енергенсите се прашање на распределба. Колку сте побогати, толку повеќе трошите, а колку сте посиромашни, толку помалку трошите. Ако треба да ја смалиме потрошувачката на енергенси, строго политичко е прашањето на кого ќе се однесува тоа.  

Војната беше само кулминација на енергетската криза, а не нејзина причина.

Многумина аналитичари ги споредуваат денешната енергетска криза и онаа од седумдесеттите. Во која мера либерализмот беше решение за последниот поголем енергетски шок на западот?

Не е можно да се разбере решението на проблемот во седумдесеттите (што се дефинира како неолиберализам) без тоа да се смета првенствено за решение на енергетската криза. Во мера во која е соодветно да се говори за неолиберализам, односно за подигање на пазарните принципи пред интервенцијата на државата, тоа е првенствено наратив за САД и за Велика Британија. Во седумдесеттите, енергетската криза во САД беше адресирана од страна на неверојатна интервенционистичка федерација што одлучуваше кои држави какви енергетски извори ќе добијат и со каква цел. Таа, исто така, ги контролираше и цените. Претседателството на Реган ја укина таа енергетска федерација. Во меѓувреме, во Велика Британија, првата влада на Тачер овозможи производство на нафта на Северното Море според меѓународни пазарни договори.

Во однос на тоа како завршија проблемите со инфлација во седумдесеттите, колку што е потребно енергетско решение толку е потребно и она што може да се опише како неолиберално монетарно решение. Во почетокот на осумдесеттите години, монетарната политика на Федералните резерви на САД создаде услови за рецесија (не само во САД, туку насекаде во светот), со што се постави пониска побарувачка на нафта за да се овозможи време за да стапи на сцена ново, поскапо производство од Северното Море, Алјаска и Мексико. Кога со новата понуда се појавија нови пониски цени на нафтата, се намали и инфлацијата.

И осумдесеттите беа период на деиндустријализација во Европа. Може ли да наведеме слична енергетска приказна за подемот на неолиберализмот во денешната Европска Унија?

Прво треба да се каже дека Западна Германија стоеше настрана од тоа нешто што се нарекува неолиберализам, а одредени одлики на западногерманската економија останаа различни. За разлика од САД и од Британија, Германија не произведува нафта или гас и никогаш не била во позиција да дозволи меѓународниот пазар да се грижи за енергетското прашање. Тоа што Германија зависи од нафта и гас од странство ја прави многу ранлива, и во макроекономска смисла, уште од кога започна ерата на нафта. Токму затоа уште од 1945 година му се припишува толку големо значење на нејзиниот трговски суфицит. Ако сте важен увозник на енергенси, треба да бидете во можност да платите за нив. Тоа исто така објаснува зошто Германија беше побрза од другите европски земји и од САД во патот кон енергетска транзиција. Не стануваше збор само за климата, тоа беше одраз на долгорочната енергетска тешкотија на Германија да зависи од нафта и од гас.

Во исто време, монетарните проблеми со кои се соочија земјите од Економската заедница по укинувањето на Бретонвудскиот систем и енергетските шокови во седумдесеттите ја доведоа Европската заедница, со исклучок на Британија, во монетарна унија. Со шоковите во седумдесеттите, западногерманската валута беше многу посилна и имаше многу поголем антиинфлаторен кредибилитет од која било друга европска валута. Во тој контекст е создадена еврозоната. Речиси секогаш постои приказна за односот помеѓу енергетската страна на нештата и монетарната страна на нештата.

Владите на Шпанија и на Португалија преминаа на ограничување на цените, додека други земји ги национализираа енергетските компании и инфраструктурата. Дали државата ќе треба да преземе поактивна улога во гарантирањето енергетска сигурност во годините што претстојат?

Во земји што силно зависат од увоз на енергија, државата никогаш не отстапила од длабока промисленост на енергетската сигурност. Чекорите што беа преземени за решавање на енергетската криза во седумдесеттите, па дури и онаа кон средината на првата деценија од овој век, не може да се повторат. Не може да им дозволите на силите на пазарот да донесат нова понуда. Нафтата од крајбрежјето на Северното Море веќе е извадена, а геополитичкиот развој го претвори потпирањето врз Русија во ќорсокак. Понатаму, монетарните околности по 2008 година (со квантитативно олеснување што овозможи голем капитал да се излее во непрофитабилни инвестиции во секторот со шкрилци во САД) веќе не постојат. Навистина, се обидуваме да ги анулираме тие монетарни околности поради проблемот со инфлацијата.

Во тој контекст, единствениот начин што останува за решавање на овој проблем е државата да биде многу поинтервенционистичка, било преку преземање директна контрола врз индустријата или преку огромна фискална поддршка. Прашањето е: може ли да постои огромен фискален расход кога пазарот на обврзници станува напнат, централните банки ги стегаат политиките, а доларот е посилен во споредба со повеќето валути во светот? Пред европските земји е сериозно прашање: дали износот на заемот неопходен за поддршка на енергетскиот сектор ќе ја забрза валутната криза.

Додека политиките на ЕУ како Зелениот договор, санкциите врз Русија и единствениот пазар влијаат врз енергетската политика, не постои европска енергетска политика. Дали сметате дека ЕУ ќе стекне поголеми знаења во оваа област?

Несомнено заедничките енергетски проблеми ја поттикнуваат европската соработка. Енергенсите беа клучни и за претходниците на ЕУ, Европската заедница за јаглен и челик и Европската заедница за атомска енергија. Генерално, европските земји имаат заеднички енергетски проблеми. Периодот на поделби меѓу увозниците и извозниците на енергенси, како Холандија, Норвешка и Велика Британија не е сосема завршен, но се ближи кон крајот, при што Кипар е потенцијален исклучок. Тоа што проблемот со енергенсите е заеднички, како и климатските промени, поттикнува соработка и интеграција.

Од друга страна, постојат значителни разлики помеѓу земјите во ЕУ. Географијата на Европа дополнително ги компликува нештата во однос на патиштата за дистрибуција; многу е пологично Франција и Шпанија да се свртат кон Алжир отколку кон Балтикот или кон Германија. А високата потрошувачка на енергенси не е веќе само прашање на западот. Да поедноставиме, Германија ги наполни своите резерви со гас за претстојната зима така што значително му отежна на Пакистан да купи каков било течен природен гас поголемиот дел од летото. Суштината е дека тие едноставно не можеа да си дозволат да ги платат сумите што европските земји беа подготвени да ги платат. Тоа влијаеше врз потенцијалното европско единство, бидејќи односите на одделни европски земји со остатокот од Евроазија и Африка не е ист. Проблемите во северна Африка и на Блискиот Исток различно се одразуваат врз јужна Европа во споредба со северна Европа. Иницијативите за единство се силни, но вистинските специфики на изнаоѓање заедничка основа се значително потешки.

Заедничките енергетски проблеми ја поттикнуваат европската соработка.

Велите дека дури и со забрзаната употреба на обновливи извори на енергија и со укинувањето на фосилните горива треба да користиме помалку енергенси. Во седумдесеттите години, Џими Картер не ги доби изборите затоа што побара од Американците умерено да трошат електрична енергија. Зошто на запад е толку тешко да се побара да се намали потрошувачката?

Картер е политичар кој најсистематски и најдрастично се обидел да го стори тоа (особено во поглед на јазикот што го користел во неговиот „непријатен“ говор во јули 1979 година), и бил казнет за тоа. Сепак, ако се навратите на Европа во седумдесеттите години, ќе видите дека луѓето биле подготвени да прифатат ограничувања за намалена брзина и недела без автомобили за да ја намалат потрошувачката на енергенси.

Нешто е променето во Европа од седумдесеттите до сега. Впечатливо е што, сè до појавата на војната, ниту еден политичар немаше волја да изнесе такви аргументи поради климатските промени или да одговори на состојбата со животните трошоци. Војната ја смени состојбата така што го зголеми ризикот од едноставен прекин на достава, а на луѓето им е полесно да сфатат дека потрошувачката претставува проблем.

Она што му пркоси на објаснувањето е зошто, во осумдесеттите и деведесеттите, на европските и на американските политичари им стана толку потешко искрено да говорат за енергетските ограничувања со кои се соочуваме. Можеби тогаш европските демократии не беа навикнати да размислуваат за енергенси или за жртви. Наспроти тоа, во седумдесеттите, можеби сè уште постоело доволно сеќавање на немаштијата и на оскудицата со храна што идејата за ограничено користење на енергенсите не изгледала како шок. На пример, во Британија ограниченото трошење на храна траело сè до педесеттите години, а енергетската криза почна во 1973 година. Тоа се само 20 години.

Војната во Украина ја стави енергетската транзиција во преден план. Треба ли да се обидеме да ги здружиме нашите решенија за климатската криза и за безбедносните прашања во Европа?

Да, тука постои заедничка нишка. Таа може да се однесува на потребата да се промени начинот на кој трошиме енергенси, и поради тоа што зависиме од Русија и поради тоа што веќе сме навлезени во климатска криза. Во таа смисла, треба да се преброди тешкиот период за да се стигне до иднина во која климата нема да претставува толкава закана, а лидери како Путин нема да можат да го користат статусот на енергетски суперсили на своите земји за стекнување геополитичко влијание. Да се надеваме дека ќе може локално да произведуваме доволно енергенси со декарбонизиран процес.   

Негативната страна на овој наратив е што му недостига важен дел што се однесува на ограничувањата на употребата на фосилните горива како ресурс. Дефиницијата што ја користат Емануел Макрон и (поранешната) британска премиерка Лиз Трас („само треба да го издржиме ова за доброто на Украина“), претпоставува дека, ако и кога војната ќе заврши, енергетската криза ќе прекине. Но, нема.

Освен тоа, декарбонизираната иднина нема да ја смени зависноста на европските земји од странски ресурси. Европа ќе зависи од остатокот од светот за метали. Геополитиката на ископување и односот помеѓу животниот стандард во деловите од светот со најголеми придобивки од големата потрошувачка на енергија и деловите од светот каде што се наоѓаат и од каде што ќе се екстрахираат ресурсите претставува значаен политички проблем со кој ќе се соочат нашите консумеристички и екстракциски земји.

Вашата најнова книга е насловена Безредие. Дали тоа ќе стане норма во претстојните децении? Или енергетската транзиција и поширокиот поттик за издржливост во Европа навистина ќе овозможат поголема безбедност и стабилност во иднина?

Историски, безредието има тенденција да стане норма; вообичаено, периодите на релативен ред се само интермеца. Делови од овој и од минатиот век не тргнаа настрана од таа реалност. Самата енергетска транзиција (која ако биде успешна е подобро да се опише како енергетска „револуција“) наметнува огромен пресврт. Таа ефективно опфаќа одново поставување на енергетски темели на нашата материјална цивилизација. Не постои економска активност без примена на некаков вид енергија. Може да речете дека економската активност претставува примена на енергијата. Посветени сме да правиме нешто што е извонредно трансформативно, така што е тешко да се предвиди каква било вистинска стабилност во многуте децении пред нас.

Јас не сум некој што верува дека сме на пат кон утопија каде што сите проблеми поврзани со енергијата добиена од фосилни горива ќе исчезнат засекогаш и дека фосилните горива ќе бидат заменети со некој друг енергенс. Ниту, пак, мислам дека сè е предодредено да заврши со апсолутна катастрофа. Постои ли пат кон нешто доволно трансформативно што исто така нуди постабилна иднина, колку и да е далечно? Мислам дека би можело да постои. Ако погледнете низ историјата, дури и многу долгите периоди на безредие некогаш мора да завршат.

Categories: H. Green News

Жештина во градовите

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 04:54

Поради порастот на температурите во летните месеци станува неподносливо да се живее во европските градови. Пристапот до разладени домови и објекти отпорни на климатските промени, како паркови и базени, не треба да биде ограничен само на оние што можат да си ги дозволат.

Епохалните топлотни бранови, година за година, станаа новото нормално во Европа. Како што е случај со болестите и со природните катастрофи, иако жештината сите нè засега, проблемот нема да биде распространет подеднакво. Сконцентрирајте се на ниво на една улица и ќе видите дека доставувачите на пратки се најзагрозени. Недоволно платени за нивната работа, работат со часови на сонцето што пече, без доволна заштита. Потоа заминуват дома во мали станчиња во населби со бетон и без дрвја. Немаат климатизација, а немаат ни градини со сенка каде што би се разладиле.

Како што се загрева континентот, сè поголемите градови и нивното население што старее ќе стануваат сè почувствителни на екстремните временски услови. Во медитеранскиот регион температурите растат многу побргу од глобалниот просек. Според студија спроведена од италијанскиот Институт за заштита и истражување на животната средина (ISPRA) градови како Мадрид, Рим и Атина се најверојатни места под закана од топлотен удар. Но, иако топлотните бранови ќе бидат посилни на југ, според Европската агенција за животна средина чувствителноста на изложувањето на топлина поврзана со стареење, болести и урбанизација е највисока во северна Европа.

Било на север или на југ, никој не може да побегне од високите температури. Сепак, веќе подолго време ЕУ и нејзините земји-членки ја игнорираат потребата да се адаптираме на климатските промени. Тоа полека се менува. По усвојувањето на европскиот Закон за климата во 2021 година, земјите-членки на ЕУ почнаа да развиваат стратегии за климатска адаптација. Во тој контекст, 2023 ќе биде важна година, бидејќи Европската комисија треба да објави извештај за напредокот на мерките за адаптација.

Сепак, сликата е далеку од идеална. Онаму каде што се спроведени политиките за адаптација, генерално, тие не опфаќаат меѓусекторски и пристап на повеќе нивоа, што би требало да се подразбира. Повеќето земји сè уште се потпираат на меки мерки, а аспектот на социјална правдa често се занемарува.

Сè повеќе градови ги прифаќаат мерките за адаптација, но не сите имаат еднаков пристап до разладување.

Луѓето што им припаѓаат на одредени групи се почувствителни на високите температури: постари лица, деца, луѓе со претходни болести, бремени жени и социјално изолирани лица. Можеби изненадува што граѓаните со ниски примања се особено загрозени. Една студија на шпанската Национална школа за јавно здравје (ENS) за влијанието на топлотните бранови врз морталитетот во Мадрид открива дека повеќе лица во населби со пониски приходи умираат од причини поврзани со жештина отколку во побогатите населби. Се откри дека износот на приходите е поголема променлива што го објаснува ова одошто возраста на населението. Кристина Линарес Хил, којашто била еден од водачите на истражувањето, за Зелениот европски журнал објаснува дека „луѓето со пониски примања генерално живеат во центарот на градот, со несоодветни услови за домување, зголемена изложеност на загадувачи на воздухот и помал пристап до климатизација, а поголем дел од нив живеат сами“.

Во Век на номади новинарката Гаја Винс вели дека побарувачката за разладување енормно ќе се зголеми во овој век и дека пристапот до пониски температури ќе стане клучно прашање за социјална правдa. За време на топлотни бранови тоа може да биде прашање на живот или смрт. Сè повеќе градови ги прифаќаат мерките за адаптација,но не сите имаат еднаков пристап до разладување. А кога се недоволно имплементирани, алатките за адаптација можат дури и повеќе да им наштетат на ранливите групи.

Бегство од топлината дома

Кога станува збор за разладувањето, климатизацијата претставува контроверзно прашање. Во градовите на југот за време на летните месеци општеството се чини поделено на оние кои имаат системи за климатизирање и оние кои немаат. „Вашите пријатели кога вам штотуку ви инсталирале климатизер“, вели едно шпанско меме во кое еден човек ѕирка во исчекување од зад едно дрво. Летото 2019 година, продажбата на климатизери и вентилатори во Франција порасна за 300 проценти во споредба со претходната година, бидејќи домаќинствата бараа спас од жештината.

Глобалната продажба на климатизери може во секој момент драстично да порасне, бидејќи за домаќинствата со високи приходи е најлесно да ги купат и да ги монтираат. Освен еколошките влијанија на разладните технологии што користат многу електрична енергија, истражувачите на Универзитетот во Калифорнија откриле дека оваа нееднаквост во пристапот ќе ги продлабочи постојните разлики во однос на здравјето, продуктивноста и резултатите од учењето во образованието.

Не секој може да си дозволи климатизер, но дури и кога би можеле, ќе треба да се во можност и да ги покријат сите трошоци за негово користење и одржување. Кога растат цените на електричната енергија, трошоците веќе ги туркаат домаќинствата со ниски примања во енергетска сиромаштија. Иако сме навикнати да гледаме на енергетската криза како на проблем во зима, побарувачката за разладување во лето ќе порасне, особено во Франција, Италија и Шпанија, предизвикувајќи бранови на потрошувачка на електрична енергија што ќе го направи електроенергетскиот систем ранлив. Според тоа, климатската адаптација за енергетскиот сектор исто така значи и да се одржува стабилноста на електричната мрежа за време на тополните бранови.

Климатизирањето ќе станува сè повообичаено. Сепак, Европската агенција за животна средина предупредува дека социјалната и индивидуалната зависност од климатизирање може да доведе до прекумерна употреба. Тоа може да ги спречи луѓето природно да се адаптираат на топлината и може да предизвика тие да ги заборават традиционалните практики независни од енергенси, како што е користење природна вентилација ноќе и ролетни во текот на најжешкиот период од денот.

Природната вентилација често се смета за алтернатива: ефикасна, евтина и поволна за животната средина. Сепак, во некои населби тоа не е толку едноставно. Да се држат прозорците отворени може да биде отежнато поради загадување, врева, па дури и поради безбедносни аспекти навечер, што е, генерално, поприсутно во населбите со ниски приходи. Европската агенција за животна средина истакнува дека тоа може да се спречи со интегрирано урбанистичко планирање чија цел е да се намали комуналната врева така што ќе се намали бројот на возила и зградите ќе се адаптираат на вревата и на топлината така што ќе користат, на пример, вентилациски отвори со капацитет да го намалат звукот.

Некои домаќинства имаат климатизери или можеби веќе се во климатски обезбедeни згради, но многу од нив немаат. Фактот што населбите со пониски примања посилно го чувствуваат ударот од топлотните бранови е исто така прашање на квалитетот на станбените објекти. Даниел Алдана Коен, директор на Социо-просторната климатска група на Универзитетот на Калифорнија во Беркли повикува на Нов зелен договор за домување: рамноправна зелена инвестиција што истовремено ќе ги адресира и климатската и кризата со животните трошоци. Тоа би подразбирало „целни инвестиции во расно поделени работнички заедници за да се декарбонизираат и да се зголеми отпорноста“, сè до „подобрување на концептот на зградите и повеќе зеленило, а и намалување на дополнителна побарувачка за енергенси“.

До неодамна, климатските акции во ЕУ, вклучително и оние за домување и за енергетика, речиси целосно се фокусираа на намалување на емисиите на стакленички гасови, а не на помош на градовите да се подготват за честите и силни екстремни временски непогоди. Напорите за енергетска ефикасност се повеќе насочени кон тоа да се преброди зимата, но не и летото. Делот за „зелени објекти“ во Европскиот климатски пакт на Европската комисија има за цел до 2030 година да ја удвои стапката на реновирање на објектите и да се осигура дека тоа ќе доведе до подобра енергетска и ресурсна ефикасност. Но, написот на Европската комисија во врска со оваа иницијатива се фокусира на намалување емисии и спречување на бегство на топлината, само попатно споменувајќи го разладувањето.

Новиот зелен договор за домување би се осврнал на планирање на објектите, вклучувајќи мерки како боење на покривите и на другите површини со бела боја, како што традиционално се прави во Грција, или специјална рефлексна обвивка што функционира на истиот принцип. Овој едноставен чекор се докажал ефикасен за температурите не само во објектите, туку и во нивната околина.

Урбанистичкото планирање станува социјално

Гледајќи подалеку од самите објекти кон пошироката градска околина, постои консензус дека природните решенија како дрвја и вештачки езера се едноставни решенија за намалување на ефектот на „градски остров на топлина“, односно високите температури што ги чувствуваат урбаните подрачја во споредба со нивната околина. Вегетацијата, исто така, го подобрува воздухот што го дишеме, а нуди и други физички и психолошки придобивки. Неодамна, Светската здравствена организација го воведе правилото „3-30-300“: секој би требало да може да види најмалку три дрвја од својот дом, секоја населба треба да има најмалку 30-процентна покриеност со крошни од дрвја, а секој граѓанин треба да има зелена површина во радиус од 300 метри од својот дом.

Во повеќето градови оваа цел е далеку од тоа да биде постигната. Во извештајот на Европската агенција за животна средина во 2022 година за пристапот до зелени и сини простори се вели дека се разликува низ Европа. Генерално, градовите во северните и западните делови од Европа имаат поголем зелен простор од оние во јужна и во источна Европа. Во самите градови, степенот на позеленување се разликува од една населба до друга, при што помали и зелени простори со понизок квалитет вообичаено се среќаваат во посиромашните делови. Во социо-економски обесправените делови од Хелсинки, Берлин или Лисабон, градските паркови имаат помалку зеленило и помалку капацитети од оние во побогатите делови од градот, со што нивната привлечност за граѓаните е намалена. Парадоксално, додека позеленувањето и посинувањето на градовите се чини дека е прашање на чист разум, таквите чекори може да поттикнат „климатска гентрификација“ во контекст на нееднаков пазар на станбените објекти. Една студија објавена во 2022 година спроведена од Институтот за екологија и технологија при Универзитетот во Барселона, проучувала 28 европски и северноамерикански градови во период од шест години. Открила дека зелените градови се под ризик да бидат понееднакви и понеправедни: „[Додека] создавањето зелени простори или примената на зелена инфраструктура за климатска адаптација ја зголемува атрактивноста на одредена област, [таа резултира и со] зголемена вредност на имотот, цените на станбените објекти и физичко раселување на населението од работничка класа, расните групи и култури“.

Копенхаген, Нант и Барселона неодамна ја искусија динамиката на зелената гентрификација. Во овие градови, исто така, со текот на децениите во различна мера се укинуваа политиките за социјална заштита и достапност до објекти за домување. Сепак, прогресивните градоначалници прават почетни напори да го стават правото на живеалиште во фокусот на своите политики. На пример, Барселона воведува мерки за намалување на цените на станбените објекти и за зауздување на туристичкото изнајмување.

Иако не се природна сина инфраструктура, и пливачките базени може да функционираат како засолништа од временските непогоди кога дури и во сенка станува неподносливо, особено за оние за кои не е опција да го вклучат климатизерот, со што пристапот до него станува прашање на социјална правда. Во тој контекст, оваа година регионалната Влада на Каталонија дозволи да се наполнат општинските пливачки базени и покрај сушата. Одлуката беше оправдана од јавноздравствени причини.

Климатските акции во ЕУ речиси целосно се фокусираат на намалување на емисиите на стакленички гасови, а не на помош на градовите да се подготват за честите и силни екстремни временски непогоди.

Во јули 2022 година, за првпат откако се евидентираат температурите, во Мадрид беа измерени 40 степени. Истиот месец во градот беше регистриран најголем број посетители на јавни базени во историјата. Додека во 2021 и 2022 година бројот на посетители беше највисок по 2008 година, некои од нив останаа затворени. Тие беа, главно, во посиромашни делови од градот. Во Шпанија има еден јавен пливачки базен на секои 59.000 луѓе, но достапноста во главниот град до нив е преполовена. Сепак, кога во равенката ќе се додадат и приватните базени, Мадрид е општина со најголем број базени во земјата. Посуело де Аларкон во регионот на Мадрид е една од најбогатите општини во Шпанија и десетта според бројот на базени според глава на жител.

Прашањето за тоа кој може да се разладува на базен води до ново прашање: на чиј трошок? Во периоди на суша, пливачките базени се натпреваруваат за ограничените водени ресурси со индустријата, земјоделството и со домаќинствата. Наградениот есеј на Хорхе Диони Лопез Шпанија на базените (La España de las piscinas) ја нагласува оваа реалност. Насловот алудира на зелените и сини острови што се наоѓаат во богатите предградија на шпанските градови, каде што живее голем дел од средната класа. „Свет на вили, резиденцијални комплекси, хипотеки, аларми, престижни училишта, повеќе автомобили во исто домаќинство, трговски центри, шопинг на интернет и приватно здравствено осигурување. Свет во кој се фаворизираат индивидуализмот и социјалните поделби,“  вели Диони.

Тенденцијата за ширење на градовите што се разви последниве децении не само што е погубна за социјалната кохезија, туку и за животната средина. „Во светот, најуспешните мигрантски градови се густо населени, но не превисоки,“ со објекти со директен пристап до улица и училишта, здравствена грижа и социјални служби локално, како и зелени простори, истакнува Гаја Винс.

Иако постои поврзаност помеѓу високите температури и понаселените градови, густината на населението сама по себе не е она што предизвикува пораст на температурите. Професорот Хавиер Неила од Политехничкиот универзитет во Мадрид, кој специјализирал биоклиматска архитектура, за Зелениот европски журнал ја објаснува динамиката: „Густината на населението не е едноставен пресуден фактор за зголемување на ефектот на остров на топлина. Тоа се примената на повеќе апарати во домаќинствата, возилата и климатизерите“.

Интересно, една студија на 53 градски региони во САД открива дека моделите на распространет урбан развој поакутно страдале од екстремна топлина во споредба со оние со покомпактен начин на живот. Според извештајот на Американската урбанистичка асоцијација од 2022 година и моделите на позбиен развој може да го зголемат ефектот на остров на топлина во градовите, но зеленилото, ладните површини и други стратегии за ублажување на топлината на ниво на дизајнот може да го ублажат таквиот пораст. „Во градовите од 15 минути луѓето помалку зависат од возила со мотори со согорување, со што се намалува загадувањето. Во исто време, тие се стратегија за социјална кохезија наспроти дисперзираните градови,“ заклучува Неила.

За градовите да се адаптираат на климатските промени на начин што ќе ги штити сите заедници експертите ја нагласуваат потребата од вклучување на ранливите групи во урбанистичкото планирање. Постојат добри примери за тоа: Европската платформа за климатска адаптација ја посочи Барселона поради вклучувањето чинители во позеленувањето на градот. Освен тоа, некои градови ја препознаа потребата за специјална помош во поглед на порастот на температурите. На пример, областа Касел во Германија има бесплатна услуга „Итна телефонска линија за чадор за сонце“ (Hitzetelefon Sonnenschirm). Волонтери им се јавуваат на регистрирани повозрасни лица и им нудат информации за здравствените ризици предизвикани од топлотните бранови; исто така, им укажуваат како да се разладат и да ја намалат опасноста.

Држава на добросостојба отпорна на климатските промени

Политиките за климатска адаптација секогаш го заземаат второто место по ублажувањето на последиците од климатските промени. Подолго време некои веруваа дека целосното признавање на потребата за адаптација би значело прифаќање на неизбежноста на климатските промени. Но, за разлика од политиката која остана пасивна, луѓето се активираа, како што покажува намалувањето на цените на станбениот простор во крајбрежните делови на САД подложни на поплави. Во написот за Атлантик, Џејк Битл, автор на книгата Големото раселување: Климатските промени и следната американска миграција, вели: „Како што вредноста на домовите опаѓа и го одразува климатскиот ризик, богатите сопственици на станбени објекти и инвеститорите ќе го фрлат својот несреќен капитал и ќе побегнат, и ќе ги остават сопствениците на станбени објекти од средната класа да се справуваат со климатските катастрофи и со скапите хипотеки“. Климатската адаптација веќе се случува. Без инволвирање на државата, личното богатство и ресурсите станаа пресуден фактор.

Државата на добросостојба е изградена врз концептот на социјална правда. Пред подемот на неолиберализмот во седумдесеттите и во осумдесеттите, западните демократии развија широки социјални програми за да го исполнат правото на живеалиште. Живеалиштето беше столб на повоениот социјален модел. За одново да се изгради визијата за XXI век, ние треба и да прифатиме дека климата и еколошките ризици имаат централно место во нееднаквоста и социјалната неправда.

Климатската адаптација, вклучително и позеленувањето на државата на добросостојба за да се ублажат ризиците поврзани со климата, се однесува на сите нивоа на политичка и на институционална моќ. Градовите и регионите не можат да дејствуваат сами. Ним им треба поддршка од државите и од наддржавните ентитети како што е ЕУ да ја финансираат и да ја овозможат нивната издржливост. За да ги направиме нашите домови и градови отпорни на климатските промени ќе ни треба план на повеќе нивоа, кој се протега низ повеќе сектори, од урбанистичко планирање преку јавно здравје до образование што ќе обезбеди учество на ранливите групи. Алтернативата е она што Алдана Коен го дефинира како „екоапартхејд“: општество во кое богатите се разладуваат во базен, додека сиромашните страдаат во сè поголемата жештина.

Categories: H. Green News

Заштитувајќи ја природата, овластувајќи ги луѓето: Еколошки протести на Балканот

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 04:41

Во последно време, граѓаните на Србија и на Албанија понудија инспиративни примери на мобилизација против екстрактивизмот и уништувањето на екосистемот. Може ли нивниот успех да се преслика насекаде низ Балканот и подалеку?

Во последнава деценија, Балканот е сведок на бран еколошки протести, поттикнати од грижата за еколошкото наследство во регионот и влијанието на човековата активност врз природните ресурси. Протестите за реката Вјоса во Албанија (спротивставувањето на изградбата на хидроелектрани на една од последните диви реки во Европа) и движењето за заштита на Јадар во Србија (кое се бори против експлоатацијата на едно од најголемите лежишта на литиум во Европа) се истакнати примери.

Двете движења се разидуваат во поглед на организацијата, траењето и тактиката. Протестите за Јадар траеја неколку месеци и вклучуваа политички фактори, додека оние на Вјоса се одвиваа неколку години и беа водени од грасрутс иницијативи и непрофитни организации. И покрај нивните разлики, двете движења успешно мобилизираа граѓани и влијаеја врз политичките исходи. Во јануари  2022 година, српската премиерка објави дека се повлекуваат дозволите на Рио Тинто за истражување на проектот Јадар. Слично, во март 2023 година, реката Вјоса беше прогласена за национален парк, што ја штити од дополнителни градежни активности.

Напад врз биодиверзитетот

Извирајќи во Грција, Вјоса е една од последните диви реки во Европа, со тек од преку 270 километри без вештачки пречки. Во нејзиниот басен живеат повеќе од 1.100 животински и растителни видови, од кои некои се меѓународно класифицирани како критично загрозени.

Во мај 2017 година, албанската влада повторно објави тендер за изградба на голема хидроцентрала во Каливач, којашто беше почната во 2007 година со италијанската група Бекети, но беше прекината. Договорот со Бекети беше раскинат во 2016 година со сериозно обвинување за фалсификување документи и перење пари поврзани со проектот. Во тоа време владата им понуди концесија на турски инвеститори. Друг проект во Почем вклучуваше изградба на 25-метарски ѕид од брана, загрозувајќи ги чакалните наноси во реката и алувијалните шуми. Протестите се засилија во 2018 година, кога требаше да продолжи изградбата во Каливач. Главниот инвеститор беше Ајен-Алб, заеднички потфат на Фуша од Албанија и Ајен Енерји од Турција.

Во Србија, во долината на реката Јадар живеат низа растителни и животински видови. Освен што се одликува со биодиверзитет, реката претставува клучен извор на вода за околните населени места. Исто така, во долината се наоѓа едно од најголемите лежишта на литиум во светот, што е стратешки ресурс за батериите за електричните возила. Јадар требаше да стане најголем рудник за литиум во Европа, помагајќи ѝ на ЕУ да ја задоволи својата брзорастечка побарувачка поради исфрлање од употреба на машините со согорување што емитуваат јаглерод до 2035 година. Откривањето на лежишта со литиум во Јадар потекнува од 2004 година. Англо-австралиската рударска корпорација Рио Тинто планираше да почне со изградба на рударски капацитети во 2023, со цел првиот продажен производ да излезе на пазарот до 2026 година.

Рио Тинто немаше направено студија за еколошкото влијание за српските власти. Непосредниот почеток на операциите на Рио Тинто за рудникот во Јадар доведе до огромни протести во период од септември 2021 до февруари 2022 година.

Научени лекции

Иако двата протести беа насочени кон заштита на природни локалитети, двете движења имаа различни структури, тактики и обем.

Реакцијата против хидроцентралата во Каливач опфаќаше грасрутс движења предводени од локални активисти, еколошки организации и засегнати граѓани низ цела Албанија. Неколку влијателни непрофитни организации како ЕкоАлбанија, Ривервоч, Јуронатур и Фронт 21/42 одиграа клучна улога, било во мобилизирање на јавни протести, ангажирање на креатори на политики или соработка со научници.

Еколошките непрофитни организации ги водеа протестите за реката Вјоса преку Да го зачуваме синото срце на Европа (Save the Blue Heart of Europe), меѓународна коалиција за заштита на реките во балканските земји од изградба на брани и за промоција на повисоки стандарди за зачувување. Формирана во 2012 година, коалицијата беше инволвирана и во заштита на други реки на Балканот, вклучувајќи ги Сава и Неретва. Движењето дејствуваше преку мали но упорни иницијативи, вршејќи континуиран притисок врз албанската влада. Едно од објаснувањата за изборот на општествена кампања без конфронтирање наместо масовни јавни демонстрации е стравот од репресија и насилство. Во 2011 година, антивладините протести што вклучуваа десетици илјади граѓани доведоа до насилни судири меѓу демонстрантите и полицијата, при што четири лица го загубија својот живот, а десетици беа повредени.

Со пристапот на општествена кампања, граѓанските организации исто така се надеваа дека ќе го ангажираат Премиерот Еди Рама, кој беше водач на протестите во 2011 година. Како член на Социјалистичката партија, Рама стекна популарност и поддршка за време на мандатот како градоначалник на Тирана имплементирајќи иницијативи што ги подобрија градската инфраструктура и квалитетот на животот на нејзините жители. Пред парламентарните избори во 2013 година Рама вети дека ќе се бори против корупцијата, дека ќе ја ревитализира економијата и ќе спроведе европска интеграција. Неговиот бекграунд и популарност го направија можен соговорник на граѓанските организации.

Пристапот општествена кампања се покажа ефикасен во протестното движење за реката Вјоса, но загрижува ограниченото јавно инволвирање во однос на обемот на прифаќање во општеството. Физичките демонстрации и повисокиот степен на вклученост на јавноста, како што беше случај во Србија со протестите за Јадар, ќе извршеа поголем притисок врз власта да го адресира ова прашање порано.

Причината зад масовното учество во протестите за Јадар е делумно вклучувањето на политичките фактори. Во септември 2021 година, движењето Еколошко востание организираше протест барајќи Рио Тинто да го стопира проектот и да ја напушти земјата. Поддржани од Демократската и од Народната партија, демонстрациите привлекоа илјадници учесници.

За време на протестите, избледеа границите помеѓу политиката и граѓанското општество. Кон средината на 2021 година, Александар Јовановиќ-Ќут, истакнат активист на Еколошко востание, изјави дека движењето ќе учествува на изборите за Градско собрание на Белград во 2022 година. Во ноември 2021 година, во текот на протестите за Јадар, тој објави дека движењето ќе учествува и на српските парламентарни избори во 2022 година.

Важноста на физичките демонстрации во Србија беше и резултат на супресијата на Претседателот Александар Вучиќ врз граѓанското општество. Во 2020 година, Србија изгласа антитерористичка легислатива наметнувајќи строги барања за пријава и финансиски казни за организациите кои добиваат средства од странство. Иако остава демократски впечаток, Вучиќ има речиси целосна контрола врз медиумите и центрите на моќ во земјата.

Помеѓу 2018 и 2020 година се одржуваа воздржани и во голема мера мирни демонстрации против сè поавторитарното владеење на Вучиќ. Во услови кога повеќето начини на искажување несогласување беа блокирани, јавните протести станаа еден од последните упоришта за изразување отпор.

Иако ефикасно во мобилизирање масовно учество, вклучувањето на политичките партии доведе до тоа опозицијата да ризикува да ја наруши веродостојноста на протестите. Освен тоа, ако новите политички фактори што се појавија за време на протестите за Јадар не ги исполнат своите еколошки ветувања, резултат на тоа ќе биде дополнително разочарување кај Србите.

Маврово и Бор

И движењето за реката Вјоса и она за Јадар користеа искуства стекнати од претходни протести. Помеѓу 2014 и 2015 година, непосредно пред протестите за Вјоса, Да го зачуваме синото срце на Европа беа активни во заштита на Националниот парк Маврово во Северна Македонија, каде што растат букови шуми и живее загрозениот балкански рис.

На националниот парк му се закануваше изградба на две хидроцентрали финансирани од Светската банка и од Европската банка за обнова и развој (EBRD). Едно од главните барања на еколошката коалиција беше повлекување на финансиите на Светската банка и на EBRD. Тоа го постигнаа со неколку тактики, вклучително и петиција поднесена до премиерот во која што собраа преку 100.000 потписи. Кон крајот на 2015 година, Светската банка ја објави својата одлука да се повлече од проектот. EBRD тоа го стори во 2017 година.

Протестите за Вјоса и за Јадар ја истакнаа трансформативната моќ на ангажирано и активно граѓанство во демократското носење одлуки.

И протестите за Јадар имаа свој претходник. Во 2018 година, српскиот министер за енергетика објави дека кинеската рударска корпорација Зијин добила тендер за да стане стратешки партнер во еден од најголемите системи на бакар во Европа, а единствен во Србија, РТБ Бор. Сместен во источна Србија, рудникот функционира од раните почетоци на XX век и се соочувал со низа еколошки и социјални проблеми, вклучувајќи загадување на водата и воздухот и последици врз здравјето на локалното население. Откако Кинезите го презедоа и го проширија рудникот во Бор, загадувањето на воздухот се зголеми, при што нивоата на сулфур диоксид надминуваа 2.000 микрограми на кубен метар, а максималната дозволена граница е 350. Во периодот од крајот на 2019 и почетокот на 2020 година, жителите на Бор организираа неколку протести и конечно го принудија градоначалникот да поднесе официјална кривична пријава против Зијин, и да ја натера владата да преземе чекори и да ја прогласи компанијата за одговорна. Во почетокот на 2021 година, Србија му наложи на Зијин да ја заврши прочистителната станица откако не се придржуваа до еколошките стандарди.

Кајаци и блокади на патишта

Тактиката на општествена кампања применета против предложените хидроцентрали на реката Вјоса не само што ѝ помогнаа на коалицијата да ја подигне свесноста во земјата и меѓународно, туку и ја задржа оваа тема во јавната свест со години. Конечно, тоа изврши значителен притисок врз владата да го ревидира својот план за реката.

Меѓународната димензија на движењето послужи како доказ дека заштитата на животната средина претставува глобален проблем што може да привлече поддршка пошироко од локалните групи и заедници кои се директно засегнати.

Друг значаен пример на меѓународна иницијатива беше балканската речна тура во 2016 година. Кајакари од разни земји, меѓу кои Италија, Германија и Холандија, се впуштија во загрозените реки на Балканот за да привлечат внимание врз штетните последици од изградба на брани. Турата кулминираше со моќен протест одржан пред канцеларијата на албанскиот премиер во Тирана, каде што беа изложени кајаци со стотици потписи против изградбата на браните на реката Вјоса и со заложби за прогласување на национален парк.

По две години, Да го зачуваме синото срце на Европа организираше концерт за балканските реки како круна на првиот Самит за европските реки одржан во Сараево. Настанот привлече повеќе од 200 активисти, научници и загрижени граѓани од различни земји, кои имаа иста цел, да ги зачуваат чисти слободните реки во регионот.

Со масовно учество, протестите за Јадар беа претежно национални. Стратешките блокади на патиштата во Србија се покажаа особено ефикасни во привлекување внимание. Предизвикувајќи им непријатност на луѓето и прекинувајќи ги економските активности, блокадите извршија притисок врз одговорните.

Интензитетот на протестите ескалираше во ноември 2021 година, откако српската влада предложи модификација на два битни закони. Со предложените промени се бараше зголемување на државната моќ за експропријација на имот во рок од само осум дена, што би го забрзало иселувањето на населението што живее во близина на рудникот, и поместување на прагот за бројот на гласачи неопходни за референдумот да се прогласи за успешен, заменувајќи го со просто мнозинство. Српските власти претходно најавија можен референдум за операциите на Рио Тинто во Јадар. Во 2020 година, Рио Тинто покрена стекнување на земјиште околу лежиштата на литиум, често нудејќи надомест како единствена алтернатива за експропријацијата. Нивното споменување на експропријацијата како да го предвиде новиот закон, што населението во близина на Јадар го сметаше за директна закана.

Тоа го достигна врвот на незадоволство во српската јавност. На 4 декември 2021 година, се одржа еден од најголемите протести, при што демонстрантите го блокираа Мостот на слободата во Нови Сад и го блокираа сообраќајот на автопатите во Ниш, Ужице, Суботица и во други градови. Демонстрациите ја натераа српската влада да го повлече предлогот за законот за експропријација, но одлучи да ги задржи измените на легислативата во однос на референдумот, што предизвика дополнителни немири.

Во соработка со повеќе од 40 иницијативи и движења, Еколошко востание го призна повлекувањето на „предаторските закони“ како позитивен чекор, но нагласи дека победата не е целосна. Движењето повика на итно јавно обелоденување и поништување на сите договори со Рио Тинто. Во меѓувреме, демонстрантите продолжија со блокади на патишта, главни автопатишта и мостови на повеќе од 50 локации во Србија.

Демократско влијание

Протестите за Вјоса и за Јадар се едни од најуспешните еколошки кампањи во историјата и на Албанија и на Србија и ги одразуваат сè поголемата свесност и загриженост околу еколошките прашања помеѓу граѓаните и заинтересираните страни.

На различни начини, овие две движења обединија различни индивидуалци, заедници и организации овозможувајќи платформа за изразување загриженост и искажување несогласување. На тој начин ја истакнаа трансформативната моќ на ангажираното и активно граѓанство во демократското донесување одлуки.

Во Албанија протестите ја ставија заштитата на Вјоса во преден план на политичките дискусии. Во 2020 година, тогашниот Претседател Илир Мета официјално се заложи за прогласување на национален парк. За време на изборната кампања во 2021 година, опозицискиот лидер на Демократската партија (ДП) Љуљзим Баша ја нагласи неговата посветеност кон зачувување на реката и кон спречување на изградбата на хидроцентралите.

Како реакција на сè поголемиот притисок, Премиерот Рама, исто така, вети дека ќе ја заштити областа и подоцна прогласи поништување на проектот за хидроцентрали. Следната година бараше повторно да биде избран ветувајќи дека Вјоса ќе стане национален парк. Сепак, протестната кампања траеше сè додека не беа спроведени мерките за целосна заштита на реката во почетокот на 2023 година.

Политичките последици на еколошките протести беа уште поголеми во Србија и доведоа до појава на нови политички сили. Откако го објавија своето учество на општите избори во 2022 година, Еколошко востание ја создаде коалицијата Мораме со Заедно за Србија (ЗЗС) и Да не го давиме Белград (НДБ).

Влијанието на Мораме врз српската политика беше огромно. Коалицијата собра приближно пет проценти од гласовите на општите избори, освојувајќи 13 места во Народното собрание. Во јуни 2022 година, ЗЗС, Еколошко востание и Собранието на слободна Србија се споија во Заедно, партија со зелено-левичарска политичка ориентација. Партијата како свои суштински приоритети ги наведува заштитата на животната средина, енергетската транзиција и директната демократија.

Појавата на Мораме и на Заедно го заживеа политичкото милје во Србија така што ја зајакна опозицијата и понуди нови перспективи. Овозможи платформа за прогресивни гласови што ќе се залагаат за еколошки прашања и ќе спроведат значителни промени со демократско учество. Тоа ѝ покажа на Србија можност да оди по алтернативен пат, дури и ако не е доволно да се предизвика владејачката контрола на Вучиќ.

Успехот и видливоста на протестните движења за Јадар и Вјоса веќе инспирираа други заедници што се соочуваат со слични еколошки и социјални проблеми. Охрабрени од својот успех во Албанија, водачите на Да го зачуваме синото срце на Европа објавија дека имаат намера да го спроведат нивниот пристап за зачувување на реките и во другите балкански земји. Како иден приоритет на коалицијата беа избрани Босна и Херцеговина и Црна Гора, каде што се води сè посилна битка за зачувување на водите. Создавањето на Националниот парк Вјоса би можело да поттикне напори за заштита на реките насекаде во светот, како Патука во Хондурас, втората најголема река во Централна Америка.

Двојни стандарди на ниво на ЕУ?

ЕУ изрази поддршка на протестите и за реката Вјоса и за Јадар, но не со исто ниво на ангажираност. Клучна цел на стратегијата за биодиверзитет на ЕУ за 2030 година е да се рехабилитираат најмалку 25.000 километри слободни реки. Зачувување на европските реки и крајбрежни води е исто така во фокусот на Рамковната директива за водите. Поради тоа, поддршката на ЕУ за заштита на реката Вјоса трае со години. Во 2018 година, Европскиот парламент усвои резолуција за Албанија изразувајќи загриженост за економските проекти „кои резултираа со значително уништување на животната средина во рамки на заштитени подрачја, како изградба на големи туристички одморалишта и хидроцентрали по течението на реките Вјоса и Валбона“. Исто така, резолуцијата ја охрабри Албанија да ја преиспита својата стратегија за обновливи енергии и да ја намали зависноста од хидроенергија за производство на електрична енергија.

За да го зачува својот кредибилитет како вистинска демократска сила ЕУ мора да заземе доследен став и отворено да ги адресира сите конфликти на интерес.

Интересот за Вјоса беше составен дел и од Извештајот за напредок на Албанија во 2021 година, во кој ЕУ бараше од албанската влада „што е можно поскоро да го прогласи Националниот парк Вјоса, што би се протегал по целиот тек на реката“.

Но, реакцијата на ЕУ кон рударскиот проект за литиум во Јадар беше повоздржан со оглед на значителната потреба од литиум на ЕУ за нејзината енергетска транзиција. Со истиснување на моторите со согорување од употреба до 2035 година, се очекува дека до 2030 година ќе бидат во употреба 30 милиони електрични автомобили. Во земјите во ЕУ веќе се произведуваат повеќе од четврт од електричните возила во светот, а Фолксваген во Германија има цел да стане најголем производител на електрични автомобили до 2024 година, надминувајќи ја Тесла.

Во декември 2021, за време на протестите за Јадар, портпаролката на Европската комисија Ана Пизонеро изјави дека проектот претставува „многу добра можност за социо-економски развој на Србија под услов да ги почитува највисоките еколошки стандарди“, додавајќи дека ЕУ би ѝ помогнала на Србија да привлече партнери и инвестиции за развој на одржливи синџири на вредност на суровини и батерии.

Овие различни пристапи ја одразуваат тешкотијата на ЕУ да ја усогласи својата поддршка во еколошките борби со својите економски интереси во контекст на еколошка транзиција.

Иднината на еколошките протести

Протестите за реката Вјоса и Јадар усвоија различни пристапи што ги одразуваат политичките и социјалните околности во нивните земји. Но, и покрај нивните разлики двете движења се доказ за демократското влијание врз занимавањето на граѓаните со еколошки теми во регионот. Тие не само што успешно ги стопираа проектите за кои се противеа, туку и поттикнаа владина и корпоративна отчетност и отворија нови патишта за политички промени. Но, еколошките битки не се завршени.

Во Србија, Рио Тинто не се откажа од проектот во Јадар. Компанијата купува земјиште околу предложената локација на рудникот, а можноста за распишување референдум за проектот е сè уште во игра. Останува да се види реакцијата на Заедно и на другите нови зелени и левичарски политички фактори. Во меѓувреме, во Албанија граѓанските организации се мобилизираат против изградба на меѓународен аеродром во Валона, што претставува закана за областите на птиците-преселници на брегот на Јадранското Море.

Следниве години, појавата на еколошки движења веројатно ќе го обликува политичкиот пејзаж во Албанија, Србија и во другите балкански земји. ЕУ може да биде корисен сојузник во овој процес. Но, за да го задржи својот кредибилитет како навистина демократска силаЕУ мора да заземе доследен став и отворено да ги адресира сите конфликти на интерес.

Categories: H. Green News

Power Matters: Rethinking Germany’s European Role

Green European Journal - Fri, 05/24/2024 - 02:24

In recent years, Germany has blocked attempts to deepen European integration and strengthen EU-wide environmental regulations. How has the country with the greatest responsibility – and the most incentives – to “act European” turned into an obstacle to effective EU policymaking?

Since the coalition government of Social Democrats (SPD), Greens (Bündnis 90/Die Grünen), and Liberals (FDP) took office in 2021, Germany has not played a particularly constructive role in EU decision-making. The latest substantial step towards deepening European integration in which Germany played an important role was the NextGenerationEU recovery package in the wake of the Covid-19 pandemic. Since then, however, there have been no ambitious EU policy proposals initiated by Germany, or in tandem with France. Worse, Berlin has turned into a blocking force at EU level, throwing overboard carefully negotiated agreements – and thereby emboldening uncooperative behaviour by others.  

The pro-market FDP, the junior partner of the coalition, bears the biggest responsibility for Germany’s lacking European efforts. In 2023, the party pushed to water down carbon neutrality standards for e-fuels, ignoring EU legislative processes and backtracking on agreed-upon compromises. In March this year, the FDP’s last-minute opposition to the landmark Nature Restoration Law opened the way for other EU governments to express their reservations. The law was approved by the European Parliament in February but failed to secure support in the EU Council. Earlier this year, the FDP almost toppled the Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD), leading to an 11th-hour abstention on corporate supply chain rules, which were eventually passed.  

The FDP, which currently polls at around five per cent nationally – the required threshold to enter the Bundestag – is preventing 27 member states from finding a compromise simply to gather public attention in Germany. But the Liberals are not the only ones to blame for Germany’s lacking European ambition. While Social Democrats and Greens consider themselves pro-European forces, they did little to nothing to prevent the FDP from instrumentalising EU policymaking. Instead, they played along, allowing the externalisation to the EU level of domestic feuds.  

Olaf Scholz’s social-democratic chancellery, for example, has not acted European, particularly on defence issues. Earlier this year, Germany asked for a “rebate” on its contributions to the European Peace Facility, a financing instrument aimed at preventing conflicts. While differences in approaches to foreign and security policy have always existed in Europe, especially between France and Germany, they don’t have to lead to paralysis. In view of the US elections in November this year, Germany should have a clear interest in strengthening Europe’s defence capacity. A second Trump presidency could be very risky for European security, given that Russia is unlikely to stop its aggressive behaviour at the EU’s borders. 

A European role for the Greens? 

Also in foreign policy, the German government has not been up to the task, despite Green Foreign Minister Annalena Baerbock’s ambitious agenda. Germany has struggled to cope with ongoing geopolitical shifts, which has led to a full-blown identity crisis. Russia’s war of aggression against Ukraine has put Germany’s dependence on Russian gas on the spot. Then, Hamas’ attack on Israel and Israel’s retaliation war on Gaza, which has killed more than 35,000 civilians and caused a famine, has led to difficult conversations in Germany. Many decision-makers seem lost when the pillars of German identity – pacifism and unconditional support of Israel – become untenable. While Greens are trying to deal with these crises at the German level, they seem to have forgotten to act European. 

Germany, which should be the most aware of its own influence and with the greatest historical responsibility to act European, seems to be oblivious to the consequences of its own actions.

Greens could be much more strategic when it comes to strengthening Germany’s EU policy. First, they could reinforce the foreign and economics ministries’ role in EU policymaking, rather than leaving the task to the chancellery, especially as Social Democrats seem to have little interest in the work done in Brussels. Second, they should make use of the yawning gap left by the SPD and the FDP to become the German face of European policymaking and strengthen relations with partners in Europe. This is even more important in light of Scholz’s less-than-idyllic relations with France’s President Emmanuel Macron. Lastly, they could fight harder to prioritise EU interest over coalition infighting. Even if the Greens were not the ones to block EU legislation, they should have done more to keep the Liberals from using the EU for their domestic electoral interests, and to pressure the SPD to act more European. 

Uncooperative Germany 

The shift to the far-right across Europe already makes EU decision-making difficult enough. Hungarian Prime Minister Viktor Orbán regularly disrupts compromises and blackmails his peers, and the political differences between the 27 member states are extremely difficult to bridge. This requires pro-European governments – such as, theoretically, Germany’s ruling coalition – to put much more effort into advancing the EU’s agenda.  

The challenges facing Europe are complex: the economic and security context requires decision-makers to make drastic decisions, such as rethinking energy supply, combatting rampant inflation, and dealing with impending economic recession. This “polycrisis” necessitates an EU with sufficient capacity to act, and a strong European Commission able to propose ambitious initiatives.  

Unfortunately, Germany seems unwilling to put the necessary weight behind new policy initiatives; even less so when it comes to reforms of the EU institutions. Instead, Chancellor Scholz seems to believe that he can replicate Angela Merkel’s modus operandi, which consisted mostly of sustaining the status quo. However, following such a path is a sign of tone-deafness in the current geopolitical context. In addition, Scholz is behaving in a much less cooperative way than Merkel did, not informing his French counterparts about important German initiatives with effects for the entire EU single market (as in the case of the “Doppelwumms”, domestic subsidies to support the national economy introduced by the government in 2022). The lack of coordination between Berlin and Paris was also evident in Scholz’s recent visit to China, and China’s President Xi Jinping’s visit to France in early May. 

Germany, the country that should be the most aware of its own influence, and the one with the greatest historical responsibility to act European, seems to be oblivious to the consequences of its own actions – to the detriment of the entire EU. 

Power as oppression 

If German political actors struggle to take up a more constructive role in Europe, it is partly because of their troubled relationship with political power. Until today, power retains a negative connotation in Germany. It is considered a force of oppression and manipulation, framed in democratic discourse as something to avoid, or at least to keep quiet about. This negative vision is a remnant of Germany’s dark history, where power was used to bring about unimaginable suffering and violence. It is no coincidence that Carl Schmitt, the constitutional lawyer of the Nazis, wrote one of the most compelling books about the use of power. Unfortunately, this also means that power is still equated with violence, ignoring Hannah Arendt’s lesson that violence is a sign of weakness, and that political power does not need to use violence.  

The taboo around power prevents a necessary public debate on its use.

This negative connotation has made power a taboo subject linked to nationalism and violence, rather than a central tenet of democratic politics. The unintended consequence of this refusal to talk about power is that it leaves room for political actors to act irresponsibly, and for the far right to shape its own understanding of power.  

In Germany, the rise of the far-right Alternative für Deutschland (AfD) in recent years has influenced other political parties, from the centre-right CDU to the Social Democrats, shifting the public debate even further to the right, and promoting a regressive and anti-democratic understating of power. Despite the far-right threat, democratic forces stay idle: the taboo around power prevents a necessary public debate on its use. 

The less we talk about power, the more we accept its current rules. However, power relations are inherent to social relations. In a democracy, it is up to us to define what forms of power we give value to, and which ones we consider less desirable. Currently, we mostly interpret power as “power over” and as a tool to advance individual interests, rather than as “power to” or “power with” – a tool to act together for a greater good. Power is seen as a “zero-sum game”: If someone gains power, someone else will lose it. 

This “thin” definition of power is the root of many of today’s problems, in Germany and in Europe. For instance, many countries fear that they will lose power to others if they give up their veto rights in the EU. They simply do not see the benefits of acting together, such as a stronger positioning on the international stage or a stronger national economy thanks to a deepened EU single market.  

Again, Germany is a case in point. The ruling coalition is blocking EU legislation in the name of German interest, but the result of a less united EU is a weaker Germany. A more constructive and collaborative approach by Berlin would not lead to an abandonment of national interests or a loss of national sovereignty. On the contrary, it would prevent Germany from becoming isolated in Europe.  

Power for constructive change 

Progressive political forces should strive to redefine power as a tool to advance the common good via collective action. In German, Gestaltungsmacht (“power to act”) enshrines this notion of constructive power. Without such power to act, politics will not be able to bring forward the change we need, for instance for a green and fair transition.  

Political power in democracies is supposed to improve citizens’ lives, prosperity, and wellbeing. Citizens have better life quality in democracies than in autocracies, and it should therefore be in our interest to uphold democratic power. To do so, we need more inclusive and representative political forces, as well as institutions that are more resistant to potential capture by vested interests, be they private actors or foreign countries.  

In addition, very little attention is currently being given to collective action: the power to change society through alliances and collaboration. Traditionally, trade unions channelled this collective power to fight for labour rights, and women’s associations leveraged it to fight for equality. More recently, climate movements such as Fridays for Future have used it to call for climate action. Even the EU is based on a collective understanding of power, as most member states are aware that they have little leverage compared to countries such as China, the US, India, or Brazil.  

Germany should use its weight to advance a constructive understanding of power at the European stage. Over ten years ago, in the wake of the European debt crisis, sociologist Ulrich Beck criticised the emergence of a “German Europe” rather than a “European Germany”. The rise of the AfD, which is currently polling at around 20 per cent nationally, is another sign of Germany turning less European and more nationalistic. If Germany does not open an honest debate on its use of power at the EU level, it is likely that it will continue to act as a blocking force in EU policymaking after the European elections in June.  

Advancing the common good 

Beyond the need for a powerful EU, Berlin has an interest in strengthening its European position. Germany might soon lose its status as economic powerhouse, especially if energy prices remain high and other countries continue to subsidise their own industries. Therefore, Germany should invest in strong partnerships – not only with the US and China, who are competitors in many respects – by deepening the single market, ensuring good relations with old-time friends and allies, and focusing on overcoming differences with France.  

Rogue “power moves” in the EU will, in the long term, weaken Germany’s position in European decision-making. The German government is unlikely to be recognised by its peers as a reliable and respected partner if it continues on its current path. This could make other member states reluctant to engage in dialogue. This, in turn, would reduce Germany’s leverage in future negotiations, and harm its ability to influence EU decision-making.  

Worse, Germany’s disrespect of hard-fought EU compromises could lead the way for other countries to disregard European decision-making. The irony is astonishing: a progressive government of Social Democrats, Greens, and Liberals could be responsible for weakening the EU’s capacity to respond to crises and plan for the future.  

There is still a small window of opportunity for the German government to change course. In the year between the European elections and the next federal elections in Germany, Berlin could start a serious debate on its power in Brussels and position itself as a constructive force for the common European good.

Categories: H. Green News

What’s the difference between Indigenous nations co-managing or co-stewarding their land? A lot.

Grist - Fri, 05/24/2024 - 01:45

For a decade, wind farm companies had been eyeing Molok Luyuk — a mountain ridge of religious importance to tribes in northern California, whose people have worked for years to protect it. It’s also widely biodiverse with elk, mountain lions, and black bears, as well as 40 rare plants such as the pink adobe lily. 

Mia Durham is the secretary for the Yocha Dehe Wintun Nation, a tribe that has been in a relationship with Molok Luyuk for thousands of years. In response to petitions filed by wind energy companies that wanted to develop the area, the tribe and its allies asked President Biden to protect it in 2019. 

“That’s what heightened it for us and put us on track of moving forward as quickly as possible,” Durham said. “We wanted to protect sacred sites that are there. They were going to be severely impacted.”

One way to protect landscapes and waterways such as Molok Luyuk is to have them declared national monuments, a term used to designate that a section of land is federally protected from development and harm. While Congress designates national parks, only a president can designate a national monument.

That’s what happened earlier this month when the Biden administration expanded a national monument to include Molok Luyuk, joining the mountain ridge to the nearby Berryessa Snow Mountain National Monument, nearly 350,000 acres of coastal range in northern California. Tribes are now working on a co-stewardship agreement for the Molok Luyuk area, but not for the whole national monument. 

But the tribes that have a relationship with Molok Luyuk aren’t done with their advocacy. They’ve protected the area from energy development, but they still have little say in how the land is managed. While the federal government has pushed co-stewardship agreements over the years, national monuments are still considered property of the federal government.

Now that Berryessa includes Molok Luyuk, the U.S. Forest Service and the Bureau of Land Management are in talks to enter into a co-stewardship agreement with the Yocha Dehe Wintun Nation, Kletsel DeHe Wintun Nation, and the Cachil DeHe Band of Wintun Indians of the Colusa Rancheria. The details are still being hashed out, but the Yocha Dehe Wintun Nation is excited to bring traditional knowledge to the management of Molok Luyuk. 

Melissa Hovey is the manager at Berryessa Snow Mountain National Monument, and she said that co-management happens between the Bureau of Land Management and the U.S. Forest Service. These federal agencies can enter into co-stewardship agreements with tribes, but they can’t delegate management without congressional approval.

“Co-management means decision-making authority,” she said. “Co-stewardship means one entity still has the decision-making authority.”

You would think that “co-stewardship” and “co-management” would be simple terms to define, but there are numerous federal documents that have used the two terms interchangeably over the years. Co-stewardship is a broad term that describes agreements made between federal agencies and tribal nations to hash out shared interests in the management of federal lands. Co-management refers to a stronger tribal presence and decision-making power. 

The Biden administration has been pushing co-stewardship as a model for how federal agencies can build relationships with Indigenous nations. Tribes were forcibly removed from much of their ancestral homeland in the U.S., and so many are dispossessed from medicines, food, and ceremonial places that are now under federal management. 

In 2015, the Berryessa Snow Mountain National Monument was created under President Obama using the Antiquities Act — a 1906 law that allows the president to protect places of historic and scientific interest on federal land and make them national monuments. Berryessa was protected because of the area’s biodiversity: 80 different species of butterflies, black bears, California newts, and predatory birds. Molok Luyuk translates from Patwin to English as “Condor Ridge,” in reference to the endangered California condor that used to fly along the ridge. 

Congressional action is not the only way to gain co-management powers. The Bears Ears Inter-Tribal Coalition in Utah has one of the most successful stories of tribes gaining co-management status — they were given “true co-management” by an Intergovernmental Cooperative Agreement. In 2022, the federal government agreed to co-manage Bears Ears National Monument with the Hopi Tribe, Navajo Nation, Ute Mountain Ute Tribe, Ute Indian Tribe of the Uintah and Ouray Reservation, and the Pueblo of Zuni. For the first time ever, tribal nations worked with federal agencies to draft a resource-management plan that would dictate how a national monument should be run. 

Bears Ears National Monument in Utah is co-managed by the U.S. federal government and an intertribal coalition that includes six Indigenous nations. George Frey / Getty Images

Patrick Gonzales-Rogers is a professor at the Yale School of Environment where he specializes in tribal sovereignty and natural resources. He is also the former director of the Bears Ears Inter-Tribal Coalition. 

Co-managment allows tribes to exercise sovereignty, according to Gonzales-Rogers. “It allows them to be more assertive,” he added. And when that happens, tribes can bring in religious and spiritual practices to utilize traditional knowledge, wisdom that had been minimized by federal agencies in the past. 

Gonzales-Rogers is hopeful that, exponentially, these choices will compound, “and may even have a nexus to say something like landback” a reference to a movement that is not only rooted in a mass return of land to Indigenous nations and peoples, but also tribes having sovereignty to steward the land that was taken from them. 

Gonzales-Rogers thinks the two terms have not been very well-defined over the years, but said co-stewardship agreements might be a good way to start building to co-management.

And the more tribes have autonomy over their ancestral lands, the better it is for conservation goals. According to a recent study, equal partnerships between tribes and governments are the best way to protect public lands — the more tribal autonomy, the better the land is taken care of. 

Mia Durham with the Yocha Dehe Wintun Nation is excited to get started in drawing up its own co-stewardship agreement on Molok Luyuk. 

“I hope it doesn’t take long, because we’ve been managing these lands already, so it shouldn’t be hard to put it on a piece of paper,” she said. 

This story was originally published by Grist with the headline What’s the difference between Indigenous nations co-managing or co-stewarding their land? A lot. on May 24, 2024.

Categories: H. Green News

The ‘Doomsday Glacier’ is melting faster than scientists thought

Grist - Fri, 05/24/2024 - 01:30

At the bottom of the Earth sits a massive bowl of ice you may know as the West Antarctic ice sheet. Each day, the ocean laps away at its base, slowly eroding the glaciers that line its rim. When they inevitably give in, the sea will begin to fill the basin, claiming the ice for its own and flooding coastlines around the world. 

Thwaites Glacier is one of the bulwarks guarding against the collapse of this critical ice sheet, most of which rests below sea level and holds enough ice to raise the ocean by 3.3 meters, or almost 11 feet. Unfortunately, this frosty Goliath, the size of Florida, is also one of the world’s most unstable and fastest-melting glaciers. While glaciologists knew its rate of ice loss was dire, they recently discovered that it’s exposed to far more warming water than previously believed. In a study published this week, scientists using satellite imagery and hydraulic modeling found that warming tidal currents are permeating the massive block of ice at depths as great as 3.7 miles, causing “vigorous melting.”

“We really, really need to understand how fast the ice is changing, how fast it is going to change over the next 20 to 50 years,” said Christine Dow, an associate professor of glaciology at the University of Waterloo and one of the study’s authors. “We were hoping it would take a hundred, 500 years to lose that ice. A big concern right now is if it happens much faster than that.”

As climate change drives global temperatures ever higher, glaciers and ice sheets in polar and mountainous regions inevitably melt. The water and dislodged ice flows into the oceans, causing them to rise. Since 1880, global sea levels have climbed roughly 9 inches, and any sudden increase could be catastrophic for coastal cities like New York, Mumbai, and Shanghai. Low-lying countries like the Marshall Islands and Tuvalu could be submerged entirely.

Thwaites Glacier, often dubbed the “Doomsday Glacier,” already accounts for 4 percent of the planet’s sea level rise and loses 50 billion tons of ice annually. When it collapses, it could raise oceans worldwide by 65 centimeters, or just over 2 feet. “It doesn’t sound like a lot, but if you think of how much ocean water we have in the world, that’s a huge volume,” said Dow.

The study, published in Proceedings of the National Academy of Sciences, found that the pulsing of tides, which raise and lower the ice, allow water to creep further under its shelf and weaken its anchor to the seabed. While the same team observed this phenomenon at Petermann Glacier in Greenland, it had not been recorded in Antarctica. Thwaites has about eight times the amount of ice in contact with the ocean as Petermann.

Using high-resolution satellite images and hydrological data, the study identified high-pressure pockets where the glacier’s surface had been raised, which showed that warm water was flowing under the ice. Previous models had only used the part of the glacier that touches the ocean as the “grounding line” from which to start calculating the potential speed of ice loss from contact with warm, salty water. Now, according to the paper, researchers may have found the missing link in modeling how glaciers change.

“This boundary is a really crucial aspect in geology with respect to the glaciers’ response to a changing climate,” said Bernd Scheuchl, an Earth systems researcher at the University of California-Irvine and an author of the paper. He says a better understanding of the way ocean water can penetrate the base of a glacier can help scientists better predict ice loss across the West Antarctic ice sheet. “The entire region is the gateway to an area that’s well below sea level.”

Predicting the speed of ice loss and sea level rise is no easy task. Ever-shifting factors, like the amount of greenhouse gas emissions, could slow or accelerate global warming, and in turn, the rate that glaciers melt. And modeling glaciers, which are hydrologically dynamic, remote, and difficult to research, is a technological challenge that computers have only recently been able to handle, according to Dow.

Sharon Gray, a marine scientist at the nonprofit Rising Seas Institute, says research breakthroughs like this help the world prepare for and adapt to disappearing coastlines. “It’s never going to be perfect,” she said. “But obviously, the better we can get our models, the better we get our projections that help us plan.” 

Given the complexity and uncertainty of modeling, Gray said it’s best to assume seas will rise to the highest predicted level and to prepare for worst-case scenarios. Some high-risk places, like Singapore and the Netherlands, are doing just that and have been investing in infrastructure to meet the challenge. “I think there’s hope and an opportunity in really thinking creatively and trying to wrap our heads around what’s coming and what we can do about it,” she said.

Researchers like Dow and Scheuchl say the best way to protect glaciers is to limit carbon emissions. Although the heat that humanity has already put into the atmosphere will linger for centuries and continue to melt glaciers, curbing the amount the planet warms could buy us time to prepare for, if not prevent, the most extreme outcomes.

“It’s never too late to make some change,” Scheuchl said. “Even if we aren’t able to stop these developments, we can slow things down and lessen their impacts.”

Correction: An earlier version of this story incorrectly stated the level of sea rise at risk if the West Antarctic Ice Sheet melts.

This story was originally published by Grist with the headline The ‘Doomsday Glacier’ is melting faster than scientists thought on May 24, 2024.

Categories: H. Green News


The Fine Print I:

Disclaimer: The views expressed on this site are not the official position of the IWW (or even the IWW’s EUC) unless otherwise indicated and do not necessarily represent the views of anyone but the author’s, nor should it be assumed that any of these authors automatically support the IWW or endorse any of its positions.

Further: the inclusion of a link on our site (other than the link to the main IWW site) does not imply endorsement by or an alliance with the IWW. These sites have been chosen by our members due to their perceived relevance to the IWW EUC and are included here for informational purposes only. If you have any suggestions or comments on any of the links included (or not included) above, please contact us.

The Fine Print II:

Fair Use Notice: The material on this site is provided for educational and informational purposes. It may contain copyrighted material the use of which has not always been specifically authorized by the copyright owner. It is being made available in an effort to advance the understanding of scientific, environmental, economic, social justice and human rights issues etc.

It is believed that this constitutes a 'fair use' of any such copyrighted material as provided for in section 107 of the US Copyright Law. In accordance with Title 17 U.S.C. Section 107, the material on this site is distributed without profit to those who have an interest in using the included information for research and educational purposes. If you wish to use copyrighted material from this site for purposes of your own that go beyond 'fair use', you must obtain permission from the copyright owner. The information on this site does not constitute legal or technical advice.