You are here
News Feeds
Expanding Outdoors for All
National Grid’s different gas-electric forecasts are responsible planning
National Grid New York is advancing integrated gas-electric planning through coordinated efforts and non-pipeline alternatives, writes the utility’s general counsel, Philip DeCicco.
Remembering Joe Ellis
Land-based wind power pipeline shrinks as price gap with solar widens
John Hensley, senior vice president of markets and policy analysis at ACP, told Utility Dive that his organization has calculated at least 44 GW of wind projects are “stuck” in review at the U.S. Department of Defense.
CISA scraps 6 free cybersecurity assessments for critical infrastructure operators
Tatyana Bolton, the executive director of the OT Cyber Coalition, said that “severe budget cuts have forced CISA into a corner” where it can no longer provide the level of support it once did.
‘El Niño is being supersized before our eyes’
Celebrate International Peace Week with a Taos Library Movie “The World is My Country”
Editor’s Note: These events are credited to Jean Stevens, Director, Taos Environmental Film Festival, 2015-2022.
“The World is My Country”
A Broadway song and dance man turns his war guilt over bombing civilians into electrifying action that galvanizes war-weary Europe, sparks a movement and helps pave the way for the UN unanimously passing the Universal Declaration of Human Rights.Taos Public Library, Saturday, September 19, 1 to 3 pm, free.
Santee Cooper partners with Google in shift toward AI-driven forecasting
The state-owned utility plans to use artificial intelligence tools for more precise weather, load and financial planning, CFO Tami Wilson told journalists.
The Himalayas Didn’t Cause the Climate Crisis. Why Are Nepalis Paying the Price?
About a decade ago, I traveled through the Rasuwa region of Nepal as a conservation and environmental protection worker. I remember looking at the Himalayas with a kind of pride that is difficult to explain to someone who has never stood beneath them. The mountains seemed eternal. The glaciers looked like frozen rivers from another age. The valleys seemed impossibly deep, the rivers impossibly powerful. I felt proud that these mountains were part of my country. I felt proud that Nepal, a small and economically poor nation, held a landscape so important to the world.
Today, when I look at the photos and videos coming out of Rasuwa after the region’s devastating and deadly floods, that pride is mixed with grief. The mountains I once saw as a symbol of Nepal’s strength are becoming a symbol of our vulnerability. People have died. Homes and livelihoods have been destroyed. Roads and bridges have disappeared. Communities have been cut off. Families are searching for loved ones.
And behind the immediate tragedy are questions that I cannot escape:
Did the people of Nepal do something to deserve this? Did a Nepali farmer cause the glaciers to melt? Did a Nepali child cause the atmosphere to warm? Did a family living in a remote Himalayan village build the coal-fired power plants that have powered the industrial world for generations? Did the people now mourning their dead choose the fossil-fuel economy that has transformed the planet?
If not, why are they being asked to pay the price?
This is where the story of Rasuwa becomes larger than Nepal. It becomes a story about climate justice. The Himalayas are warming rapidly. Glaciers are retreating. Snow and ice are changing. Permafrost and mountain slopes are becoming increasingly unstable. Warmer air can hold more moisture, while a warming cryosphere can create new hazards and amplify existing ones. Climate change is altering the conditions under which Himalayan disasters occur.
But that scientific reality should not result in political blindness. The immediate cause of the disaster must be investigated carefully. Scientists must determine the precise sequence of geological, hydrological, and climatic events that produced the destructive flood. At the same time climate change should not be used to overlook other factors such as unchecked development or poor planning that may have contributed to this disaster.
The question, then, is not whether climate change alone caused Rasuwa. The more important question is this: What kind of world have we created when people who contributed least to climate change are increasingly exposed to its most dangerous consequences?
Nepal is one of the clearest examples of this injustice. Its contribution to global carbon dioxide emissions is tiny. Its per-person emissions are among the lowest in the world. Yet its geography places it directly in the path of a warming climate. Nepal has glaciers that are retreating, mountains that are becoming increasingly unstable, rivers that can turn violently destructive, and communities with limited financial resources forced to prepare for what is coming.
The average American produces more than 20 times as much carbon dioxide than the average Nepali. China’s per-capita emissions are many times higher than Nepal’s. India’s are also substantially higher. China is now the world’s largest annual emitter, while the United States remains one of the world’s largest emitters and carries an enormous share of historical responsibility for the carbon accumulated in the atmosphere since industrialization. Yet the atmosphere does not send the bill back to the country that emitted the carbon. It sends the bill everywhere. And in places like Nepal, the bill can arrive as a flood.
This is the great moral failure at the heart of the climate crisis.
The people who benefited most from fossil-fuel-driven economic growth generally have the greatest financial and technological capacity to protect themselves from climate impacts. Those who contributed little often have the least capacity to adapt. That is not merely an unfortunate coincidence. It is an injustice.
For decades, the global economy treated the atmosphere as if it were an unlimited dumping ground. Coal could be burned. Oil could be extracted. Gas could be consumed. Factories could grow. Cars could multiply. Cities could expand. The benefits were measured in economic growth. The costs were pushed into the future.
That future has arrived in the Himalayas. It has arrived in the Pacific islands. In drought-stricken Africa. In South Asian floodplains. And it is arriving in the homes of people who never had a meaningful share in creating the problem.
The Himalayas deserve particular attention because what happens there will not remain there.
The mountains are often described as the roof of the world. They are also one of Asia’s great water towers. Their glaciers, snow and rivers support hundreds of millions of people across Nepal, India, China, Bhutan and Bangladesh. They feed agriculture, drinking-water systems and hydropower. They sustain forests, wetlands, wildlife and entire human cultures.
When the Himalayas become unstable, the consequences travel downstream. A mountain disaster can become a water crisis. A glacier crisis can become an energy crisis. A flood can become an economic crisis. And repeated climate disasters can eventually become a migration and security crisis.
The world should therefore stop treating Himalayan climate risk as a remote Nepalese problem. It is a global problem with a Himalayan address.
This is also why China and India cannot be left out of the conversation. China is the world’s largest current annual emitter, but it is also a country that has lifted hundreds of millions of people from poverty and is investing heavily in renewable energy. India faces a different but equally difficult dilemma: It must expand energy access and economic opportunity for a huge population while trying to avoid locking itself into decades of high-carbon development.
The answer cannot be to tell developing countries that they are forbidden from pursuing the prosperity that wealthy countries achieved through fossil fuels. That would be hypocritical. But neither can the developing world repeat the same carbon-intensive development pathway and expect the poorest and most vulnerable countries to absorb the consequences.
Every country has a responsibility. But every country does not have the same responsibility.
That distinction is at the heart of climate justice. The United States, Europe and other historically high-emitting economies have an enormous obligation to reduce emissions rapidly and provide financial and technological support to vulnerable countries. China has a responsibility commensurate with its present influence on the climate system. India and other rapidly growing economies have a responsibility to pursue development without reproducing the most destructive elements of the old fossil-fuel model.
And Nepal has a responsibility too. We must protect our forests. We must build safer infrastructure. We must stop treating fragile mountain slopes as empty spaces for roads and construction. We must strengthen disaster preparedness. We must invest in science. We must listen to local communities. But Nepal cannot adapt its way out of a crisis created by a warming planet.
There is a limit to what a small country can do when the atmosphere continues to heat because of decisions made elsewhere. That is why climate finance must stop being treated as charity.
Nepal does not need pity. Nepal needs justice.
It needs predictable resources to monitor glaciers and glacial lakes. It needs early-warning systems capable of reaching remote communities before floodwaters arrive. It needs high-altitude scientific research. It needs resilient roads, bridges and hydropower systems. It needs access to satellite data and international scientific networks. It needs effective mechanisms for loss and damage when climate-driven disasters destroy lives and development gains.
Justice also includes recognition that the people standing beneath melting glaciers are not merely victims waiting for international assistance. They are citizens of a world whose climate system is shared by everyone. The international community should establish stronger Himalayan climate cooperation involving Nepal, India and China. Glaciers do not recognize political boundaries. Rivers do not stop at checkpoints. Atmospheric warming does not respect national sovereignty.
The countries that share the Himalayas therefore have a common interest in monitoring its transformation and protecting the people downstream. But this responsibility must extend beyond Asia. The countries that have historically emitted the most carbon cannot simply send condolences after every disaster. They must help prevent the next one. Every country should have measurable climate obligations. Every government should be accountable for meeting them. Every major emitter should be required to do more, not less. And the countries with the greatest historical responsibility should contribute proportionately.
Climate agreements should not become annual rituals in which leaders make promises, take photographs and return home to business as usual. The world needs climate protocols with consequences. It needs transparency. It needs accountability. It needs finance that actually reaches vulnerable communities.
Most of all, it needs recognition that climate responsibility is not simply about tons of carbon. It is about people. It is about the child in Rasuwa who no longer has a home. It is about the mother searching for a missing family member. It is about the farmer whose land disappeared in a flood. It is about the community whose road to the outside world vanished overnight. It is about the people who did almost nothing to heat the planet but are now being forced to live with a climate they did not choose.
When I think back to that journey through Rasuwa more than a decade ago, I remember how proud I felt standing beneath the Himalayas. I still feel that pride. But now it is accompanied by other emotions. Fear. Not only fear for the mountains, but fear for the people who live among them. And anger. Not anger at one country or one government, but at a global system that has allowed responsibility and vulnerability to become so badly separated.
The question I asked myself after seeing the destruction in Rasuwa was painfully simple: Why should Nepal pay for a crisis it did not create?
I do not think Nepal is asking the world to answer with sympathy. I think Nepal is asking the world to answer with responsibility. The Himalayas belong to Nepal, but they are not only Nepal’s. The water they store sustains Asia. The climate they are experiencing is the product of a global atmosphere. And the consequences of their destabilization will eventually cross every border that politics has drawn across the mountains.
For years, the world has described Nepal as a vulnerable country. Perhaps that language needs to change.
Nepal is not simply vulnerable. Nepal is exposed. Exposed to a crisis created by a global system in which it had almost no voice.
The people of Rasuwa did not choose the carbon economy. They did not burn the coal. They did not fill the atmosphere with greenhouse gases. They did not decide how fast the planet should warm. Yet they are the ones standing in the floodwater. That should trouble every government on Earth.
Because if climate justice means anything, it must mean this: No country should be left to bear alone the consequences of a crisis it did little to create. And if the world continues to ignore that principle, the Himalayas will not be the last place to send us the bill. They may simply be one of the first places where the bill has become impossible to ignore.
Republish this article for free! Read our reprint policy. Previously in The Revelator:The Last Breath of the Himalayas: Can We Stop the Collapse?
The post The Himalayas Didn’t Cause the Climate Crisis. Why Are Nepalis Paying the Price? appeared first on The Revelator.
More support needed to power Africa’s food systems with renewables, experts say
As efforts to expand energy access across Africa grow, experts and policymakers have called this week for greater coordination and investment to power food production with renewables, arguing the sector has been treated separately from energy policy and therefore faces barriers in going green.
Hailemariam Desalegn, former prime minister of Ethiopia, said energy is critical across the food value chain – from irrigation and processing to cold storage and transport – and should therefore be considered a key pillar of strengthening food systems for the future.
“Energy is not separate from the nutrition challenge. Irrigation needs energy. Cold storage, transport, processing, as well as markets – all need reliable energy,” Desalegn told a panel at the 20th session of the Africa Food Systems Forum in Kigali. He said investments in sustainable energy systems could help reduce post-harvest losses and make nutritious food more accessible and affordable.
Africa loses up to 30% of its food before it reaches markets annually, largely due to poor roads, weak storage and inadequate cold chains, according to a 2025 report by the Alliance for a Green Revolution in Africa (AGRA).
Akinyi Walender, Africa director at development charity Practical Action, said poor energy supply in rural communities – where much of Africa’s food is produced – is also limiting productivity. Across the continent, about 600 million people currently live without access to electricity.
“The lack of energy access goes well beyond the inconvenience of not having lighting at home,” Walender said, adding that renewable energy has the potential to power local economies. “When people can access this sort of energy, it can raise rural incomes, improve food security, improve resilience, empower women and stimulate enterprise while creating jobs,” she added.
Breaking down silosUnlocking the potential of energy across food systems requires greater coordination, Walender argued, pointing to institutional fragmentation and isolated pilot projects as major barriers.
“Organisations working on agriculture and energy often operate according to different modalities and the interdependence between agricultural and energy markets is often overlooked,” Walender said, adding that finance institutions also tend to work in silos.
High level dialogue on climate resilience at the Africa Food Systems Forum in Kigali, September, 2026.(Photo: AFS Forum)Dana Rysankova, global lead for energy access at the World Bank, told a separate event at the forum that the bank is working to break down those barriers through its newly established Productive Use of Energy (PUE) Centre of Excellence based in Nairobi, which has a mandate to foster collaboration and help develop and design programmes across different sectors.
Can giant batteries unlock Africa’s green industrial future?
In June, the World Bank Group and the African Development Bank Group said that over 50 million people had been connected to electricity across 40 African countries under their Mission 300 initiative, which aims to provide electricity access to 300 million Africans by 2030.
Rysankova said the programme has shown that energy access is just the foundation for linking with other sectors to deliver real economic transformation by boosting productivity and local incomes.
Mission 300 also aims to electrify schools and healthcare services, as well as bringing power to farmers so that they can use it for irrigation, cold storage and other agricultural activities, she added.
Bridging the finance and infrastructure gapExperts said bigger investments are needed in infrastructure and finance to turn energy access into increased productivity and economic value.
AGRA’s 2026 foresight report, launched at the forum, puts the annual agrifood financing gap at $180 billion, while estimating that closing Africa’s yearly $67 billion-$108 billion shortfall in infrastructure finance could halve post-harvest losses and increase farmer incomes by up to 40%.
However, the cost of transitioning to clean energy is still a major barrier for farmers and agribusinesses.
Delegates at the Africa Food Systems Forum, September, 2026 (Photo: AFS Forum) Delegates at the Africa Food Systems Forum, September, 2026 (Photo: AFS Forum)Atinuke Lebile, CEO of Nigerian food processing company Cato Foods, told Climate Home News she would like to switch to using renewables but has been held back by the upfront cost of setting up the systems the firm needs.
Rwandan farmer Gezel also said she would like to invest in a solar irrigation pump, but “it is so expensive”.
Practical Action’s Walender said the challenge is no longer whether solutions exist, but how financial support can reach the communities and businesses where it could have the greatest impact.
“Customers are dispersed and have low incomes. Markets are fragmented, and there are high upfront costs for much energy equipment,” Walender said, adding that financial institutions also often perceive agriculture as a high-risk sector.
Egypt seeks to unlock renewable potential to power regional clean energy hub
For food processing, the business case for using cleaner energy more efficiently is particularly strong, said Vivian Maduekeh of Partners in Food Solutions, which has worked with more than 2,000 companies across Africa.
Maduekeh said food processing firms account for between 42 and 70% of energy use across food systems, while energy represents 15-22% of their total production costs. African food businesses also use roughly twice as much energy per kilogramme of product as their global competitors, putting them at a competitive disadvantage.
The problems they face in shifting to clean energy are “risk, perception of risk and the cost”, she explained, adding that financial mechanisms are needed to help businesses overcome those issues.
Maduekeh encouraged policymakers to consider measures like tax rebates on imported equipment and spending more on research and development to bring down the cost of productive-use technologies.
Making a range of affordable equipment available – such as smaller irrigation pumps – could also help make the transition more accessible, she said. The evidence in favour “is very clear”, she added. “We just need to package it and communicate it to the priorities of investors.”
The post More support needed to power Africa’s food systems with renewables, experts say appeared first on Climate Home News.
Talking Headways Podcast: New Tricks for Old Bureaucracies
This week on Talking Headways, we’re joined by Joshua Schank to talk about his book, “New Tricks for Old Bureaucracies: Improving Policy Outcomes in the Public Sector.” In a broad-ranging discussion about urban dysfunction, Schank talks about the inner workings of LA Metro, the benefits of openness and transparency, and, of course, the importance of strategic planning.
Of course, no one gets away easy; we also share frustrations about meetings, transit board structures, and agency fiefdoms.
You know the drill. On Talking Headways you can:
- Read an excerpt of our exhilarating conversation below.
- You can read the entire text (with some transcription typos) here.
- Our you could do the right thing and put on some headphones and click “play” in the player below:
Here’s the edited portion:
Jeff Wood: What was it like when you got to LA Metro? I read the section about the “Board staff,” and I wanted to throw the book at the wall! But I also then thought, “You’re in LA, why don’t we make a ‘Parks and Rec’-type TV show about this group of folks who control, but don’t control, but do control, but don’t control the whole process of creating policy and moving things through the line at LA Metro?”
Joshua Schank: Yeah, it was quite the shock — “Board staff” definitely being one of the examples of a thing that was a big shock to me.
I’d obviously had worked around public agencies my whole life. I started my career at MTA in New York. I knew something about how agencies functioned, but I didn’t quite understand how bad it could be. I imagined in my naive mind that most people working in the agency shared the goals that I had. Like, basic things, like improving public transportation or reducing the number of trips by car — you know, the types of things that you would assume if you’re working at Metro, you care about.
But there’s a whole swath of people working in and around Metro, or any public agency, who just don’t care about those things because that’s not why they got into it.
The person running HR is unlikely to be passionate about transportation. The person running procurement is unlikely to be passionate about transportation. And then the Board staff are the most egregious example, because the Board staff is essentially political people who are now put in a position of dealing with transportation experts at this big agency.
So for those who don’t know, the “Board staff” is essentially support staff for the elected officials who run Metro, who sit on LA Metro’s board. They’re the equivalent of congressional staff (and I was a congressional staffer one time). I understand how that works. The difference is that as a congressional staffer, you get to make really important decisions behind the scenes that lead to legislative change, right, and you help inform your boss about how to vote on those decisions, what amendments to put in, et cetera.
In this case, the people are in the job themselves because the electeds have another job. The elected’s job isn’t to be on the board of Metro. The elected’s job is to be the county supervisor, be the mayor of Los Angeles, be whatever that role is, which also includes sitting on the Metro board. So that you wind up with these staff who have an outsized role and outsized influence, and that’s one thing that makes it unusual.
The second thing is that because of the Brown Act, the Board staff can serve as a proxy sometimes for responding to Metro board items, because the Brown Act says that if you’re going to have all the board together in a discussion, that you have to have it be a public meeting.
You can’t do that behind closed doors, except under a special set of circumstances. So Board staff briefings at Metro were created so that the Board staff could hear Metro items before they go to the board, and give the likely reaction of Metro board members behind closed doors. And those Board staff briefings are where a lot of policy gets made and people hear and discuss what’s going to happen. You essentially have staffers who are 25 or 30 years old, or maybe they’ve been there 40 years, but they’re political people who are reacting to transportation experts who have come up with answers to solutions.
So it becomes a very challenging situation that when I got there, I almost couldn’t believe it was happening.
Jeff Wood: I imagine that’s how it’s like at a number of agencies, and it’s all structure upon structure upon structure upon structure. I mean, you have the Brown Act, you have the requirements of the legislators, you have all this stuff that has to happen, but then it creates this convoluted way of communicating with each other, which then itself doesn’t make sense.
The structures make sense from trying to protect the public, right? But then when you put them all together and mash up, it’s a recipe that doesn’t taste good.
Joshua Schank: That’s right, and I think the fundamental issue is that elected officials serving directly on the board of a regional agency can be very problematic, and it’s problematic because they are primarily serving their constituents, and the agency is a second job.
In California, almost all the agencies are structured that way. You almost always have elected officials on the board, or sometimes in a couple of cases, they’re elected directly to the board, which I’ve heard is even worse. But if you’re an elected official serving on a board of a transit agency, everything that the transit agency does is going to be put through that hyper-political lens, and it’s gonna be much harder to have the regional perspective.
I would argue, based on my experience at Metro, that strong governance reforms are necessary in California if we’re going to have public transit agencies that are successful.
Mushroom leather may finally be ready for mass production
Researchers in Finland have developed a way to make leather-like fabrics from fungi at large scale using industrial equipment. This is a key advance towards vegan plastic-free leather alternatives for the mass market.
“Our process uses renewable feedstocks and mild conditions and does not involve livestock or chemically intensive processes,” says Géza Szilvay, and industrial biotechnologist and food scientist at VTT Finland, who published the research in the journal ACS Applied Bio Materials. “In this respect the process differentiates clearly from production of animal or synthetic leathers.”
Humans have for eons used animal hides to make clothing, utensils, and tools. Scientific advances have led to ethical synthetic leather. But those materials are made from fossil fuel-based plastics, so they create carbon emissions and linger in the environment for decades.
In the hunt for sustainable vegan leather alternatives, researchers and a few startups have recently looked at fungus. More specifically mycelium: the soft white mass of fibers that form the root-like underground structure of fungus.
Besides being free of animal cruelty, mycelium-based leather is sustainable. Mycelium grows in as little as two weeks requiring minimal water and energy, and it fully biodegrades at the end of its life. This has also prompted researchers to explore its use for sustainable building materials and electronics. Once harvested and processed into mats, mycelium looks and behaves much like leather. It is soft and supple, and has a surface that manufacturers can texturize and dye.
.IRPP_ruby , .IRPP_ruby .postImageUrl , .IRPP_ruby .centered-text-area {height: auto;position: relative;}.IRPP_ruby , .IRPP_ruby:hover , .IRPP_ruby:visited , .IRPP_ruby:active {border:0!important;}.IRPP_ruby .clearfix:after {content: "";display: table;clear: both;}.IRPP_ruby {display: block;transition: background-color 250ms;webkit-transition: background-color 250ms;width: 100%;opacity: 1;transition: opacity 250ms;webkit-transition: opacity 250ms;background-color: #eaeaea;}.IRPP_ruby:active , .IRPP_ruby:hover {opacity: 1;transition: opacity 250ms;webkit-transition: opacity 250ms;background-color: inherit;}.IRPP_ruby .postImageUrl {background-position: center;background-size: cover;float: left;margin: 0;padding: 0;width: 31.59%;position: absolute;top: 0;bottom: 0;}.IRPP_ruby .centered-text-area {float: right;width: 65.65%;padding:0;margin:0;}.IRPP_ruby .centered-text {display: table;height: 130px;left: 0;top: 0;padding:0;margin:0;padding-top: 20px;padding-bottom: 20px;}.IRPP_ruby .IRPP_ruby-content {display: table-cell;margin: 0;padding: 0 74px 0 0px;position: relative;vertical-align: middle;width: 100%;}.IRPP_ruby .ctaText {border-bottom: 0 solid #fff;color: #0099cc;font-size: 14px;font-weight: bold;letter-spacing: normal;margin: 0;padding: 0;font-family:'Arial';}.IRPP_ruby .postTitle {color: #000000;font-size: 16px;font-weight: 600;letter-spacing: normal;margin: 0;padding: 0;font-family:'Arial';}.IRPP_ruby .ctaButton {background: url(https://www.anthropocenemagazine.org/wp-content/plugins/intelly-related-posts-pro/assets/images/next-arrow.png)no-repeat;background-color: #afb4b6;background-position: center;display: inline-block;height: 100%;width: 54px;margin-left: 10px;position: absolute;bottom:0;right: 0;top: 0;}.IRPP_ruby:after {content: "";display: block;clear: both;}Recommended Reading:Mushroom skins could be the secret to recyclable electronics
But it it challenging to work with. It can be inconsistent in thickness and more fragile than hide. That’s because “most approaches grow mycelium directly as sheets, leveraging on a natural bottom-up biofabrication process,” Szilvay says.
He and colleagues took a different approach. They first grow the mycelium in a nutrient-rich liquid in a bioreactor to create a wet pulp. Then they wash the pulp and mix it with sorbitol and cellulose. Sorbitol makes the mass soft and less brittle, while the cellulose adds strength. Then they spread the flexible and durable fungal mass into thin sheets and dry them.
The team was able to make 1 meter of the material per minute using a roll-to-roll process. This approach offers greater flexibility in formulations so the properties of the fabric can be tuned, Szilvay says. “With certain formulations we achieved mechanical properties that are in the range reported for animal leather.” But the researchers still need more work to make materials with the same tear strength and abrasion resistance as animal leather.
“We believe the concept has the potential to become a viable alternative to non-renewable synthetic leathers,” he says. “More broadly, the paper shows how the range of biotechnology derived materials expands beyond chemical building blocks, bioplastics and proteins towards new kinds of materials.”
Source: Pauliina Ahokas et al. Production of Mycelium-Based Nonwoven Fabrics via Submerged Fermentation. ACS Applied Bio Materials, 2026.
Beyond the numbers: femicide in Honduras as an expression of structural violence against women 2020-2026
At what point does a woman's life become a femicide statistic? At what point do we stop seeing their faces, their stories, their dreams, and their life plans? What has to happen for the files of the thousands of women still waiting for justice to stop gathering dust in state archives?
The post Beyond the numbers: femicide in Honduras as an expression of structural violence against women 2020-2026 appeared first on La Via Campesina - EN.
Federal data centre framework sets right direction, but provinces are key to delivering success
Az MI-birodalom megdöntése
Miközben a fejlett mesterséges intelligencia-technológiák kifejlesztéséért folyó technokratikus-autoriter verseny teljes gőzzel folytatódik, a Szilícium-völgy szabályozási napirendekre gyakorolt befolyása már vetekszik – sőt, akár meg is haladja – számos államét. A globális szuperhatalmak és a MI-óriások ambíciói között azonban Európának lehetősége nyílik arra, hogy valami jobbat keressen. Interjú a díjnyertes újságírónővel és írónővel, Karen Haoval.
Alessio Giussani: Számos metaforát hoztak fel a mesterséges intelligencia fejlesztésének jelenlegi modelljének leírására – például egy papagáj vagy egy tükör. Miért választotta éppen a birodalom metaforáját?
Karen Hao: Úgy gondolom, ezek a metaforák mind rendkívül hasznosak. A „birodalomra” összpontosítok, mert nem csupán magát a technikai eszközt és azt vizsgálom, mi történik, amikor azt a társadalomban alkalmazzák, hanem a technológia előállítását is, valamint azokat a szereplőket, akik rendkívüli mértékű gazdasági és politikai hatalmat halmoznak fel annak előállításához.
Négy fő okból nevezem ezt a rendszert birodalomnak. Először is, ezek a vállalatok olyan erőforrásokra tartanak igényt, amelyek nem az övék: az egyének adataira, valamint az írók és alkotók munkájára. Másodszor, rendkívüli mértékben kizsákmányolják a munkaerőt, és ez vonatkozik mind azokra a munkavállalókra, akiket a gyártási folyamatban és a technológiák ellátási láncában kizsákmányolnak, mind pedig azokra, akiknek a munkajogait a technológia bevezetése során csorbítják.
A harmadik szempont az információellenőrzés. A birodalmak terjeszkedésének egyik fő jellemzője az a képesség, hogy minden tudástermelést és információt a birodalmi céljaik szűrőjén keresztül szűrjenek, és pontosan ezt teszik a mesterséges intelligencia vállalatok is. Ők ellenőrzik és cenzúrázzák a tudományt azáltal, hogy a legtöbb mesterséges intelligencia-kutató munkáját pénzügyileg támogatják, és olyan információs technológiát építenek ki, amelyet a központi portállá kívánnak tenni, amelyen keresztül mindenki más kapcsolódik a világhoz, beleértve az oktatást is.
Végül mindezt egy civilizációs küldetésbe burkolják. Azt állítják, hogy azért foglalkoznak ezzel a munkával, mert végső soron olyan technológiát akarnak az emberiség rendelkezésére bocsátani, amely egy utópikus állapotba emel minket, és ha a „rosszfiúk” – ami általában Kínát jelenti – előttünk fejlesztik ki, akkor inkább egy disztópikus állapotba süllyedünk. Ez egyfajta vallási narratíva, amely a régi birodalmak körében is gyakori volt.
Az MI-birodalom, ahogyan Ön leírja, nem korlátozódik egy vállalatra; ez egy rendszer, egy logika. Mi áll az OpenAI-ra és annak vezérigazgatója, Sam Altman személyére irányuló figyelme mögött?
Az egyik válasz az, hogy az embereknek szükségük van történetekre, amelyek segítenek konkrét formába önteni azt, ami egyébként elvont ötlet maradna. De az OpenAI azért is különösen érdekes, mert minden olyan fontos döntést hozott, amely megváltoztatta az iparági normákat, és a birodalomépítés irányába terelte azt. Az OpenAI volt az, amelyik úgy döntött, hogy minden áron bővül, nagy nyelvi modellekkel dolgozik, és chatbot-szerű felületet hoz létre számukra. Szinte minden, amit a közvélemény ma a mesterséges intelligenciával társít, először az OpenAI falai között dőlt el.
Ha elmeséljük ezt a történetet, sokkal nyilvánvalóbbá válik, hogy a mesterséges intelligencia nem elkerülhetetlen, mert rájövünk, hogy valódi emberek hozták meg azokat a döntéseket az értékeik, világnézetük, személyes bosszúvágyuk alapján – bármi is volt az, ami valójában meghatározta a mesterséges intelligencia fejlődésének pályáját. Sam Altman ideológiái nem csupán elvont értelemben áthatják a modellt. Gyakran hallani azt a közhelyet, hogy a modellek tükrözik alkotóikat, de én azt akartam megmutatni, hogy ez valójában hogyan történik. A vállalatokról, az emberekről, valamint a gazdasági és ideológiai környezetről van szó, amelynek részesei.
Ahogy ezek a technológiák egyre hatékonyabbá válnak, az alkalmazásuk feletti ellenőrzés megszerzése egzisztenciális kérdéssé válik. Láttuk, hogy a Big Tech meghajolt Trump előtt a második beiktatásán, de azt is látjuk, hogy a mesterséges intelligencia területén működő vállalatok vezérigazgatói egyre inkább szembefordulnak a kormánnyal. Kié lesz végül a végső szó – az államé vagy a magánvállalatoké?
Folyamatban van a harc arról, ki fogja a döntéseket hozni. A Washington és a Szilícium-völgy közötti kapcsolatot kényelmi szövetségnek tekintem, de egy nagyon feszültnek. Két különböző birodalmi modellt képviselnek, mindkettő a saját birodalmi terveivel. Mindkettő terjeszkedni próbál, és szó szerint több területet akar átvenni más országoktól, de a Trump-kormányzat az MI-vállalatokat az állam birodalmi törekvéseinek eszközeiként tekinti. Eközben a Szilícium-völgy a Trump-kormányzatot saját birodalmi törekvéseinek eszközeként tekinti, de valójában nem járnak egy hullámhosszon, mert mindkettő azt akarja, hogy ő legyen a legfőbb hatóság, amely a csúcsra kerül.
Voltak olyan pillanatok, amikor az amerikai kormány bebizonyította, hogy még mindig ő az úr – amikor Trump és Musk összetűztek, Muskot kirúgták. Amikor azonban a Hadügyminisztérium összetűzésbe került az Anthropic-kal, a vállalat bebizonyította, hogy ebben az esetben ő az erősebb fél: Pete Hegseth védelmi miniszter a „nukleáris opciót” vetette fel, azzal fenyegetve, hogy a vállalatot ellátási lánc-kockázatnak nyilvánítja – mint végső eszközt, amellyel az Anthropic-ot engedelmeskedésre kényszerítheti –, de a vállalat még így sem hajlott engedésre. Elég kínos módon a Háborús Minisztérium mélyen függővé vált egy olyan magánszereplőtől, amely nem hajlandó a kormány feltételei szerint együttműködni, és a kormány semmit sem tehet ellene.
Mindkét birodalmi szereplőnek elszámoltathatónak kell lennie, és ez az elszámoltathatóság egyiküktől sem fog származni; a néptől kell származnia. Alulról felfelé építkező, alulról jövő szerveződésből, amelynek virágzását kezdjük látni szerte a világon, beleértve az Egyesült Államokat is. Bármennyire is áthatolhatatlannak tűnik ez a kényelmi szövetség, valójában rendkívül törékeny, és vannak lehetőségek arra, hogy felgyorsítsuk bukását azáltal, hogy nagyobb nyomást gyakorlunk a gyenge pontjaira.
Ahelyett, hogy a mesterséges intelligenciát a jók és a rosszak közötti globális versenynek tekintenénk, inkább azon kellene gondolkodnunk, hogy milyen jövőképünk van a társadalomról.
A mesterséges intelligencia fejlesztésének jelenlegi állása úgy tűnik, mint egy versengő verseny a mélypont felé a rivális vállalatok és a globális szuperhatalmak között. Milyen szerepet játszott a Kínával folytatott geopolitikai verseny abban, hogy a mesterséges intelligencia a jelenlegi nehéz helyzetbe került?
Kína egy olyan kártya, amelyet a Szilícium-völgy már egy évtizede kijátszik, gyakorlatilag azóta, hogy kiutasították Kínából. Ha azonban megvizsgáljuk ennek az érvelésnek a korábbi eredményeit, láthatjuk, hogy a valóságban mindig pont az történt, ami a Szilícium-völgy előrejelzéseivel ellentétes volt.
Azt állították, hogy a szilícium-völgyi vállalatok szabályozásának elmaradása – és Kína exportkorlátozásokon keresztüli szabályozása – révén az amerikai technológia világszerte dominálni fog. Mégis a TikTok a legnépszerűbb közösségi médiaplatform, és a kínai nyílt forráskódú mesterséges intelligencia-modellek egyre népszerűbbek világszerte, az Egyesült Államokban is. Azt is megígérték, hogy a Szilícium-völgy dominanciája liberalizáló hatással lesz a világra, de ez sem valósult meg; hatásuk éppen ellenkezőleg, mélyen illiberalizáló volt. A demokratikus intézmények rendkívüli mértékű eróziója és a demokrácia visszaesésének gyors felgyorsulása volt tapasztalható, amit a Szilícium-völgyi platformok és a mesterséges intelligencia-technológiák is elősegítettek.
Ahelyett, hogy a mesterséges intelligenciát a jók és a rosszak közötti globális versenynek tekintenénk, inkább azon kellene gondolkodnunk, hogy milyen jövőképünk van a társadalomról, milyen mesterséges intelligencia-technológiák támogatnák ezt a jövőképet, és milyen erőforrásokra van szükségünk annak megvalósításához. Nem a Szilícium-völgy által meghatározott versenyben kellene versenyeznünk, hanem azokban az elképzelésekben és értékekben, amelyeket fenn akarunk tartani. És úgy gondolom, Európának itt lehetősége nyílik arra, hogy a világnak egy harmadik utat mutasson, amely eltér az Egyesült Államokétól és Kínáétól, és amely új szabályokat állít fel.
Az Európai Bizottság nemrég elfogadott egy technológiai szuverenitási csomagot, amely része annak az erőfeszítésnek, hogy Európa saját technológiai útját járja. Hogyan fogalmazzuk meg ezt a jövőképet úgy, hogy ne egy megfigyelésen alapuló, oligarchikus üzleti modell európai változatát kapjuk?
Az a vezetőcsillag, amelyet Európának követnie kell, nem a szuverenitás a szuverenitás kedvéért, hanem az a cél, hogy ezt a szuverenitást elérjük. Európa – vagy legalábbis nagy része – a demokrácia egyik utolsó bástyája a világon. Támogatja az emberi jogokat és szabadságokat, és szüksége van a technológiai szuverenitásra, hogy előmozdítsa ezeket az értékeket. Amíg rendkívül függő marad az olyan rendszerektől, amelyeket nagyon autoriter módon fejlesztenek ki, és amelyek az európai társadalmak aláásására törekednek, addig nem tudja fenntartani értékeit.
A szuverenitás mint fogalom hajlamos elmosódni, ha pusztán öncélként kezdjük el értelmezni. Ennek egy cél eléréséhez vezető eszköznek kell lennie.
Milyen koalíciókból, érdekcsoportokból vagy konfliktusok színtereiből kellene kiindulnunk annak érdekében, hogy felépítsük ezt az alternatív jövőképet?
Először is, az MI-irányítást tágabb értelemben kell felfognunk. Például a munkavállalói jogok megerősítése és a civil társadalom védelme is az MI-irányítás részét képezi. A diákoknak, a tanároknak és az egészségügyi dolgozóknak is ott kell ülniük az asztalnál, hogy segítsenek alakítani és megkérdőjelezni, hogyan fejlesztik és alkalmazzák a mesterséges intelligenciát a társadalomban. Az oktatás kulcsfontosságú, mind szektorként és olyan koalícióként, amelyet be kell vonnunk, mind pedig a mesterséges intelligenciával kapcsolatos társadalmi felvilágosítás szempontjából.
Egy másik fontos szempont a mesterséges intelligencia kutatóinak és vállalkozóinak finanszírozása, hogy kiderítsék a fejlesztésük technikai részleteit és az alkalmazás módját. De nem adhatunk nekik egyszerűen pénzt anélkül, hogy a társadalom többi részének is szót adnánk; ellenkező esetben csak megismételjük azokat a problémákat, amelyekkel az Egyesült Államokban szembesülünk, ahol lényegében a technokraták vagy a technokonzervatívok hoznak döntéseket.
Nem a nulláról indulunk. Már rengeteg munkát végeztek annak érdekében, hogy meghatározzák azokat a közös célokat, amelyek felé a társadalomnak törekednie kell. Például a fenntartható fejlődési célokra gondolok. Ez kiindulópont lehet annak kitalálásához, hogyan finanszírozzuk a mesterséges intelligencia terén történő innovációt.
A jelenlegi mesterséges intelligencia-technológiákkal kapcsolatos narratívák rendkívül polarizáltak. Az egyik oldalon vannak azok, akik szerint ezekben a technológiákban nincs semmi különösebben új, és hogy a buborék hamarosan kipukkad. A másik oldalon pedig azok állnak, akik úgy vélik, hogy a mesterséges intelligencia átalakítja az életünket, forradalmasítja az ellátási láncokat, és mindannyiunkat feleslegessé tesz. Mit gondol ezekről a különböző álláspontokról?
Igaz, sokan hajlamosak túlzottan felnagyítani az előnyöket anélkül, hogy figyelembe vennék a technológiák költségeit, vagy éppen a költségeket emelik ki túlzottan, anélkül, hogy látnák az előnyöket. De szerintem elég nagy azok aránya, akik egyetértenek abban, hogy szeretnénk élvezni a mesterséges intelligencia előnyeit, de nem a méltóságteljes életvitelünk árán – amelyhez hozzátartozik a jó egészségügyi ellátás, a gazdasági lehetőségek, az egészséges környezet és a virágzó bolygó. Ez a legkiegyensúlyozottabb megközelítés.
A mesterséges intelligencia (MI) sokféle technológia gyűjtőneve, ezért alaposan át kell gondolnunk, melyekbe fektessünk be, és mely új technológiákat szeretnénk kifejleszteni, mert mindegyik más-más kompromisszumokkal jár; ezek közül néhány összhangban áll azzal a jövővel, amelyet építeni szeretnénk, mások viszont nem. Bölcsen kell választanunk.
A mesterséges intelligencia (MI) számos különböző technológiát jelöl, ezért alaposan át kell gondolnunk, melyekbe fektetünk be, és mely új technológiákat szeretnénk kifejleszteni.
Milyen a saját viszonya a meglévő MI-eszközökhöz?
Három fő okból nem használom őket. Először is az etikai álláspontom miatt. Másodszor a magánélet védelmével kapcsolatos álláspontom miatt: ezeket a vállalatokat vizsgálom, és ezek végső soron a valaha feltalált leghatékonyabb megfigyelési technológiák. Harmadszor, ezek az eszközök nem igazán hasznosak ahhoz a speciális készségkészlethez, amelyre a munkám elvégzéséhez szükségem van.
Nem azt mondom, hogy mindenkinek ugyanezt kellene tennie. Sok emberrel beszéltem, akik egyértelműen profitálnak ezekből az eszközökből, vagy akiknek a szakmai szerepük részeként kötelező azok használata. Inkább az a megoldás a jelenlegi problémára, ha ugyanazt tesszük, amit a múltban más iparágakkal, például a divatiparral is tettünk. Amikor rájöttünk, hogy ruháink nagy részét valóban szörnyű körülmények között gyártják, nem egyszerűen csak megszabadultunk a ruháktól. Számos fogyasztói és munkavállalói szerveződés, kormányzati szabályozás és általános közvélemény-visszhang kellett ahhoz, hogy az iparágot kordába szorítsák. Természetesen a divatipar még mindig messze nem tökéletes, de legalább ma már vannak alternatívák, és a fogyasztók a pénztárcájukkal szavazhatnak arról, hogy milyen ellátási láncot és vállalati gyakorlatokat támogatnak.
Ugyanezt kell tennünk a mesterséges intelligenciával is. Jelenleg nincs elég alternatíva a felhasználók számára, és ahhoz, hogy ez megváltozzon, több munkavállalói szerveződésre és nagyobb nyilvános ellenállásra van szükség. Akik tudnak tartózkodni ezeknek a technológiáknak a használatától, azoknak feltétlenül bojkottálniuk kell őket, a kormányoknak pedig be kell avatkozniuk, hogy segítsenek új piacokat teremteni az alternatívák számára.
A fogyasztóknak fontos befolyásuk van, de ez nem az egyetlen. Emberként, egyénként munkavállalói, oktatói és polgári szerepet is betöltünk, és el kell gondolkodnunk azon, hogyan használhatjuk fel ezeket a szerepeket a mesterséges intelligencia fejlesztésével kapcsolatban annak javítása érdekében.
Se queres democracia na energia, o género importa
Enquanto iniciativas democráticas lideradas por cidadãos, as comunidades de energia desempenham um papel importante nos esforços em acelerar a transição da Europa para as energias renováveis. No entanto, por detrás da sua imagem progressista, persistem desigualdades familiares: as mulheres e as FLINTA continuam amplamente ausentes da adesão e da tomada de decisões. Se estes projetos populares de base têm como objetivo reformular não só a forma como a energia é produzida, mas também quem detém o poder, a questão do género não pode ser tratada como secundária.
As comunidades de energia são frequentemente consideradas um dos desenvolvimentos mais promissores ligados à transição energética — e por boas razões. A REScoop.eu, a federação europeia de comunidades de energia, descreve-as como uma «forma de organizar cidadãos que pretendem cooperar juntos numa atividade relacionada com o setor energético, baseada numa participação e governança abertas e democráticas, de modo a que a atividade possa prestar serviços ou outros benefícios aos membros ou à comunidade local». Isto abrange uma vasta gama de organizações e iniciativas, com dimensões e formas de produzir energia muito diferentes, desde a solar e hídrica à eólica ou biomassa. Em comum têm a produção de energia descentralizada e autogerida, a aposta nas renováveis e — infelizmente — uma persistente sub-representação das mulheres. Estudos mostram que mais de 70 por cento dos membros de comunidades de energia elétrica e mais de 83 por cento dos seus conselhos de administração são do sexo masculino.
Pode parecer picuinhas discutir a dinâmica de género no contexto da transição energética em geral, e ainda mais no microcosmos das comunidades de energia, que estão ainda a estabelecer-se na maioria dos Estados-membros da UE. No entanto, o género continua a ser uma lente útil para descrever a experiência de mais de metade da população e para analisar fenómenos políticos, incluindo a política energética.
Nas comunidades de energia, há uma persistente sub-representação das mulheres. Estudos mostram que mais de 70% dos membros e mais de 83% dos conselhos de administração são do sexo masculino.
Além disso, as comunidades de energia são laboratórios interessantes, pois abordam a transição energética a partir das bases, em proximidade com a vida quotidiana das pessoas. As estruturas e dinâmicas presentes nestes contextos podem simultaneamente refletir e moldar a direção da mudança.
Uma transição política
Os nossos sistemas energéticos atuais têm um impacto mais negativo nas mulheres do que nos homens. Isso começa com a extração de combustíveis fósseis, que coloca as mulheres indígenas e as pessoas two-spirit num risco acrescido de violência (incluindo sexual). Estes grupos também sofrem mais com os efeitos imediatos do consumo de combustíveis fósseis, como na poluição derivada de cozinhar. Os efeitos a longo prazo das alterações climáticas também mostram ter um viés de género: as mulheres enfrentam mais riscos para a saúde, estão em maior risco durante as catástrofes climáticas, e por aí fora.
O setor energético emprega menos mulheres e paga-lhes menos, agravando também a sua pobreza (energética). Do mesmo modo, a governança energética tem sido dominada por homens no passado, tanto a nível nacional como europeu. No fundo, os sistemas energéticos atuais não funcionam para as mulheres em imensos aspetos e as comunidades de energia ainda não se libertaram desta dinâmica. Por isso, o género precisa de ser tido em conta para a justiça energética, a par das experiências interseccionais de desigualdade e opressão, que incluem também a classe, a sexualidade, a etnia e a idade. No entanto, como demonstrou a investigadora Barbara Nicoloso, a vertente política da transição energética não tem recebido a devida atenção.
Os sistemas energéticos atuais não funcionam para as mulheres em imensos aspetos e as comunidades de energia ainda não se libertaram desta dinâmica.
A política energética é sensível à política em geral e aos interesses políticos instalados. A reação contra o Pacto Ecológico Europeu (o Green Deal) visa abrandar a transição energética — mesmo quando os estudos refutam, uma e outra vez, a ideia de que os eleitores se opõem às medidas climáticas. Ao mesmo tempo, os riscos geopolíticos ligados à dependência dos combustíveis fósseis ficaram bem visíveis desde a invasão da Ucrânia, com os elevados preços da energia a agravar a pobreza energética na Europa. Nos anos que se seguiram à invasão, a UE conseguiu diversificar o seu fornecimento de energia (ainda que por vezes com contrapartidas dolorosas), mas as renováveis estão a ser difamadas pela extrema-direita. Na Alemanha, por exemplo, a Alternativa para a Alemanha (AfD) tem criticado frequentemente a energia eólica e defendido a retoma das importações baratas de combustíveis fósseis vindas da Rússia.
A política energética reflete as estruturas e as prioridades das sociedades em que é criada. Isto significa que a sub-representação das mulheres num nicho de prosumidores de energia ativos não é uma coincidência, mas um produto da política. É um sinal de alerta de que a transição energética, se for tratada como forma de sair de um sistema e entrar num novo, mesmo por defensores das renováveis, vai arrastar consigo pontos cegos contraproducentes e injustos.
Equilibrar o terrenoAs comunidades de energia representam um microcosmos das questões mais amplas com que progressistas e Verdes se debatem em toda a Europa. Pode a transição energética ser verdadeiramente participativa? Como pode ser acelerada e o seu alcance alargado? As dinâmicas sociais e políticas são, pelo menos, tão importantes quanto as considerações técnicas.
A sub-representação das mulheres num nicho das comunidades de energia não é uma coincidência. É um produto da política.
Dado que as comunidades de energia são, na maioria das vezes, fundadas e mantidas vivas apenas por voluntários, ter mais membros significa maior envolvimento, mais recursos e, em última análise, mais dinamismo. Embora as comunidades de energia tenham surgido de um movimento ambicioso para a transição energética, atualmente, ficam tantas vezes limitadas a um grupo homogéneo de homens altamente qualificados e com rendimentos elevados.
Se as comunidades de energia conseguirem aumentar o número de mulheres entre os seus membros, a transição energética descentralizada ganha velocidade. O que pode ser feito para criar um ciclo positivo entre a participação das mulheres nas comunidades de energia, a igualdade de género e a transição energética?
O caso das comunidades de energia alemãs é particularmente interessante porque a Alemanha é o país com mais comunidades de energia na UE e tem uma longa história de ativismo de base e turbulência política relacionados com a transição energética.
Segundo Lara Track, gestora de projetos na Netzwerk Energiewende Jetzt e.V., uma organização de apoio às comunidades de energia, é impossível ignorar a ligação entre a luta pela igualdade de género e a transição energética, mesmo que esta tenha sido negligenciada durante demasiado tempo.
Se as comunidades de energia conseguirem aumentar o número de mulheres entre os seus membros, a transição energética descentralizada ganha velocidade.
As mulheres, lésbicas, pessoas intersexo, não-binárias, trans e agénero (por vezes designadas em alemão pelo acrónimo FLINTA) estão muito menos representadas nas comunidades de energia, mas também na transição energética como um todo. Lara Track, que trabalhou extensivamente sobre o papel das FLINTA na transição energética, afirma que é essencial aumentar a sua Teilhabe, o seu «ter um papel», que é mais do que apenas participação (Teilnahme).
Centrar apenas na participação como veículo para a igualdade de género e a representação tem-se revelado vulnerável ao tokenismo e à simplificação excessiva. Em contrapartida, ter um papel (através da liderança de um projeto, fazendo parte de uma administração ou simplesmente integrando uma comunidade) significa ter voz e, em última análise, poder. Este tipo de participação mais forte costuma ser mais acessível para pessoas abastadas, proprietários de habitação e homens cisgénero, pois têm mais oportunidades de participar, explica Track. Quem quiser colocar o género nas comunidades de energia tem de nadar contra a maré na sua luta por representação, inclusão e poder. Segundo Track, embora o género seja um tema importante, as comunidades de energia podem acabar por dar prioridade a outras áreas e não conseguir criar estruturas de participação.
Ter um papel significa ter voz e, em última análise, poder.
Kiara Groneweg, que trabalha na área da energia na Women Engage for a Common Future (uma rede sem fins lucrativos dedicada à ligação género-clima), concorda com Track que uma participação e representação meramente simbólicas arriscam reforçar o status quo em vez de trazerem uma mudança transformadora e maior igualdade.
A título de exemplo, Groneweg menciona Katherina Reiche, atual ministra da energia alemã e ex-CEO de uma subsidiária do gigante energético E.ON, como exemplo de mulheres que usam as suas posições de poder para impedir mudanças estruturais. Reiche propôs restrições à expansão das renováveis, como exigir que estas suportem os custos de extensão da rede e limitar a compensação pela injeção de eletricidade na rede. O ex-secretário de Estado Verde Sven Giegold criticou estas propostas como uma tentativa de travar a produção renovável descentralizada.
Quem quiser colocar o género nas comunidades de energia tem de nadar contra a maré na sua luta por representação, inclusão e poder.
Ainda assim, Groneweg reconhece que, no que diz respeito à representação nas comunidades de energia, «as mulheres atraem mulheres e as FLINTA atraem FLINTA». E acrescenta: «Se tivermos um conselho de administração masculino com um tempo de palavra muito elevado, algumas FLINTA simplesmente não vão querer entrar e participar nas discussões, porque a estrutura não se adequa logo à partida.» A atração que acompanha o aumento da representação é crucial para abrir as estruturas dominadas por homens. Como refere Track, «as pessoas gostam de trabalhar com pessoas com quem conseguem sentir uma ligação com relativa facilidade.»
No entanto, as desigualdades socioeconómicas constituem um obstáculo ao aumento da representação, afirma Groneweg. Para ela, o debate sobre uma transição energética socialmente justa precisa também de ser lúcido quanto ao acesso desigual ao capital, à habitação e à propriedade. Este acesso é limitado na Alemanha, onde mais de metade da população vive em habitações arrendadas e uma em cada cinco pessoas está em risco de pobreza ou exclusão social — valor que duplica nos agregados familiares monoparentais.
Estes números têm uma forte dimensão de género. As mulheres representam a grande maioria (85 por cento) dos agregados monoparentais, ganham 16 por cento menos e têm pensões em média muito mais baixas do que os homens.
Com 75 por cento do parque habitacional europeu classificado como energeticamente ineficiente, a transição no aquecimento é o ponto mais vulnerável da transição energética. Groneweg sublinhou que, no aquecimento, as soluções individuais são praticamente insuficientes, sobretudo para os 53 por cento de pessoas na Alemanha que alugam habitação. Uma vez que as renovações e a adaptação com bombas de calor têm sido politicamente inflamadas na Alemanha, estas grandes soluções estruturais ficam por resolver, deixando as populações a compensar sozinhas os elevados custos de energia.
Uma mentalidade competitivaQuando Marina Braun — engenheira, fundadora e membro do conselho de administração de várias comunidades de energia — decidiu envolver-se no setor, pensou no facto de ser a primeira mulher a aderir a uma comunidade de energia inteiramente masculina. Conhecia até alguns dos homens na administração, o que facilitou. No entanto, acabou por dedicar os seus esforços a uma comunidade de energia mais jovem e diversa.
«Apercebi-me de que a motivação era, de alguma forma, completamente diferente», recorda. «Havia mulheres envolvidas também. Tive um pressentimento de que me sentiria mais confortável do que na outra comunidade de energia porque estavam ativamente à procura de mulheres. Pensei que talvez não houvesse aquela ‘mentalidade de cotoveladas’ — e bem, isso foi um fator decisivo para mim.»
A representação não é uma cura milagrosa para a igualdade de género.
Kerstin Lopau, engenheira e cofundadora da SoLocal Energy, teve uma experiência negativa em comunidades de energia dominadas por homens, onde se deparou com uma falta de generosidade conversacional e uma mentalidade competitiva — a tal mentalidade de cotoveladas também mencionada por Braun. Na sua experiência, uma cultura de comunicação mais agradável conduz também a uma maior produtividade e a uma abordagem cooperativa na resolução de problemas.
Tal como Track e Groneweg, Lopau acredita que a representação não é uma cura milagrosa para a igualdade de género. Por exemplo, fazer parte do conselho de administração de uma empresa — uma estrutura tantas vezes muito hierárquica e conformista — pode levar as mulheres a seguir ideais masculinos e a perder solidariedade com outras mulheres. Nas comunidades de energia, porém, o panorama é um pouco diferente, segundo Lopau: as direções tendem a ser mais democráticas, com vários mecanismos para garantir o controlo e a transparência, o que evita o afastamento e a perda de solidariedade.
Cultivar o terreno
As comunidades de energia alemãs são frequentemente Genossenschaften (cooperativas) que englobam uma ética, um estatuto jurídico e uma estrutura específicos. Estas organizações visam ajudar os seus membros a prosseguir os seus próprios objetivos económicos, sociais ou culturais através de operações conjuntas. Seguem tradicionalmente os princípios de entreajuda, autorresponsabilidade e autogestão.
No seu trabalho, Track observou que as comunidades de energia podem desencadear conversas em torno de novas formas sustentáveis de criar e reter valor. As comunidades de energia são alavancas para as pessoas beneficiarem localmente da transição energética, em especial as que não beneficiam atualmente, observa. No setor da energia, isto é crucial. Demonstrou-se que os projetos de energia comunitária geram entre duas a oito vezes mais receitas locais do que se o projeto fosse realizado por um agente externo. Na Alemanha, onde grande parte da eletricidade produzida no leste do país flui para oeste, agravando os desequilíbrios existentes, este aspeto local tem um potencial imenso.
O debate sobre uma transição energética socialmente justa precisa também de ser lúcido quanto ao acesso desigual ao capital, à habitação e à propriedade.
Track diz que é surpreendente que mais municípios não recorram às comunidades de energia para combater o fenómeno «not in my backyard» (NIMBY) e construir uma democracia energética local. Segundo Groneweg, porém, dado o tempo e o esforço voluntário necessários para criar comunidades de energia (sobretudo num país como a Alemanha, sobrecarregado por enormes obstáculos burocráticos), as comunidades de energia não devem ser as únicas responsáveis por eliminar barreiras estruturais e resolver problemas políticos mais amplos como a pobreza energética.
Em vez disso, o movimento das comunidades de energia poderia unir forças com outros movimentos sociais, como as comunidades feministas e climáticas. «Espero um movimento energético feminista que lute para crescer os sistemas de energia descentralizados. Teríamos então mais pessoas a envolver-se. Isso significaria que, numa comunidade de energia que talvez tenha agora cerca de 20 voluntários, de repente 200 estão envolvidos, e cresce de cidade em cidade, ou de aldeia em aldeia», diz Groneweg.
As comunidades de energia são alavancas para as pessoas beneficiarem localmente da transição energética, em especial as que não beneficiam atualmente.
Para Lopau, é um desenvolvimento positivo que os painéis solares se tenham tornado um produto de massa, retirando a geração de energia do domínio dos geeks da tecnologia e trazendo-a para o mundo familiar do supermercado local. Os pequenos módulos fotovoltaicos tornam muito acessível para os inquilinos criar o seu próprio sistema solar nas varandas. Para quem consome pouco ou está em situação de pobreza energética, as poupanças geradas por um módulo solar numa varanda são relativamente maiores do que para quem consome muito.
As renováveis permitem a produção local de energia e são a forma mais democrática e acessível de fornecer energia até à data. No entanto, estas fontes de energia ainda são fortemente influenciadas pelos sistemas energéticos anteriores e pelas suas dinâmicas de género, observa Lopau. Ela vê as renováveis como um terreno fértil que agora precisa de cultivo para alcançar o seu potencial, nomeadamente através da inclusão de pessoas FLINTA nas comunidades de energia. No entanto, persistem pequenos e grandes obstáculos que as comunidades de energia têm de superar para equilibrar a sua participação.
«As comunidades de energia não existem num vazio»Os primeiros obstáculos que os potenciais novos membros de uma comunidade de energia enfrentam são os custos iniciais e recorrentes associados à adesão. As comunidades de energia podem antecipar-se a isso oferecendo modelos de preços solidários.
O movimento das comunidades de energia pode unir forças com outros movimentos sociais, como as comunidades feministas e climáticas.
Lopau, que tem estado ativa na democratização dos sistemas solares de varanda, reconhece que as renováveis muitas vezes não são uma prioridade para quem enfrenta a pobreza (energética) e o peso mental e o stress a ela associados. Afirma que as comunidades de energia devem depender menos das motivações internas das pessoas com consciência ambiental. Para que isto se torne uma realidade, os potenciais utilizadores devem ser procurados de forma proativa e apoiados.
Mas as barreiras financeiras não são o único obstáculo à participação. Uma vez que as comunidades de energia dependem da eficácia individual e coletiva, as pessoas que não tenham autoconfiança ou experiência na sociedade civil ou em iniciativas coletivas locais, como associações desportivas, podem enfrentar barreiras mentais e subestimar-se a si próprias e às suas capacidades. Para Braun, é importante lembrar às pessoas que as comunidades de energia são uma iniciativa coletiva. Os membros trabalharão sempre com outros; ninguém ficará para trás, e seguem sempre um princípio de trabalho a 4 ou 6 mãos, afirma.
Para antecipar os obstáculos financeiros à adesão, as comunidades de energia podem oferecer modelos de preços solidários.
Os estereótipos de género também contribuem para a sub-representação das mulheres. Braun, que estudou engenharia, sugere que a disparidade de género nas áreas STEM também tem que ver com os nomes dos programas de licenciatura e a ênfase nos aspetos técnicos. Termos como tecnologia energética ou tecnologia renovável tendem a colocar em primeiro plano os elementos técnicos tradicionalmente associados à masculinidade, ocultando as questões jurídicas, organizacionais e sociais ligadas às renováveis.
Braun sublinha que os estereótipos de género podem ser desafiados. «Este é um tema que qualquer pessoa pode aprender e compreender. Basta dedicar-lhe tempo, tal como é preciso tempo para aprender a tricotar, a pintar e qualquer outra competência que se queira desenvolver.»
A disparidade de género nas áreas STEM também tem que ver com os nomes dos programas de licenciatura e a ênfase nos aspetos técnicos.
No entanto, a escassez de tempo também afeta desproporcionalmente as mulheres. Na Alemanha, as mulheres passam 44,3 por cento mais tempo em trabalho de cuidados do que os homens, constituindo um segundo turno não remunerado de 30 horas por semana. Estima-se que este trabalho equivale a 826 mil milhões de euros por ano não remunerados, sendo a condição prévia de todo o trabalho remunerado. Sem dar e receber cuidados, como ensinar as crianças a falar, a resolver conflitos ou a construir relações sociais, outras atividades económicas simplesmente não seriam possíveis. Quando os governos pressionam para o alargamento da semana de trabalho a fim de aumentar a produção económica, arriscam reforçar a disparidade de cuidados entre géneros. Reduzem também o tempo disponível para o envolvimento e a participação democráticos.
Estas são questões mais amplas que inevitavelmente afetam as comunidades de energia, que dependem maioritariamente do trabalho voluntário. Como refere Track: «As comunidades de energia não existem num vazio. E tudo o que fazemos estruturalmente para promover a igualdade de género vai beneficiar a igualdade de género dentro das comunidades de energia.»
As competências que importamUma das estratégias que os organizadores das comunidades de energia seguem para atrair pessoas FLINTA é destacar que são necessárias competências diversas. As competências em comunicação, administração, direito ou finanças são essenciais para construir a organização antes de qualquer ventoinha eólica ou campo de painéis solares ser aprovado.
Braun explica que, especialmente no início, é essencial ter pessoas a bordo que saibam como construir uma organização — de forma prática e social. «As mulheres são simplesmente muito boas a construir organizações estruturalmente, em gestão de projetos, são muito ponderadas, muito empáticas — e é isso que é essencial para uma comunidade de energia.» Chegar às pessoas, convencê-las e integrá-las está ligado a um conjunto de competências emocionais e sociais (que são, de facto, competências, e não qualidades inatas) que as mulheres e as pessoas FLINTA frequentemente têm.
As competências em comunicação, administração, direito ou finanças são essenciais para construir a organização antes de qualquer ventoinha eólica ou campo de painéis solares ser aprovado.
Os investigadores demonstraram provas sólidas dos benefícios de trabalhar em equipas mais diversas. Um exemplo, mencionado por Braun, é a maior aversão ao risco. Na sua experiência, enquanto os homens tendem a assumir mais riscos e a adiar a abordagem de cenários pessimistas, uma maior interação entre géneros nas discussões equilibra estas tendências, conduzindo, por exemplo, a uma avaliação de risco mais sólida sobre no que investir.
Para Lopau, procurar ativamente uma adesão mais diversa pode também ter efeitos dominó importantes, como abrir novas perspetivas e oportunidades para fazer crescer a comunidade, e tornar o espaço mais acolhedor para todos — incluindo potenciais novos membros.
Track menciona o exemplo de uma comunidade de energia liderada por mulheres com que trabalhou: «Acho interessante que, quando há duas presidentes, se pense em programas de apoio à infância.» E acrescenta: «Não são as únicas, mas nem toda a gente o faz.»
Com vista à transição energética, que por vezes luta para ter o apoio das comunidades e fazer face ao fenómeno NIMBY, torna-se evidente que as competências sociais e organizacionais — tradicionalmente associadas a género e desvalorizadas — são as que determinam o impacto de uma comunidade de energia. Embora do exterior possa parecer que a falta de competências tecnológicas torna a participação nas comunidades de energia sem sentido, na verdade, são as competências sociais e organizacionais que podem fazer crescer e escalar o movimento.
«Não ouças os homens»Kerstin Lopau quer combater a sub-representação das mulheres nas comunidades de energia pela raiz e fazer as coisas de forma radicalmente diferente. Em anos anteriores, organizou uma escola de verão para jovens aprenderem a instalar painéis solares. Depois de receber feedback de que algumas pessoas FLINTA não se inscreveram porque não se sentiam seguras, Lopau pôs mãos à obra. Desde então, ela e os seus colegas da SoLocal Energy têm organizado campos solares concebidos especificamente para FLINTA. A sua abordagem é estar atenta às lacunas, «tentar sempre olhar atentamente para o que as pessoas precisam. Sabemos pela nossa própria experiência no terreno o que parece estranho, por isso tentamos perceber o que poderia ser melhor.»
Estes campos solares pretendem também ser uma rampa de lançamento para o emprego futuro daqueles que gostariam de seguir este caminho profissionalmente. Lopau tem sido estratégica na construção de relações com o setor local de mão-de-obra especializada no Norte de Hesse. Contou com a sua experiência e conhecimento, mesmo quando tal não era estritamente necessário. Estas colaborações levaram a alguns contactos muito úteis. Ela recorda que os profissionais «viram no local, ‘ok, elas sabem mesmo o que estão a fazer, e são competentes — e não são tão más como pensávamos. Talvez possamos recrutar alguns estagiários e trabalhadores aqui.’ Por isso foi uma situação em que todos saíram a ganhar.»
Um pilar central deste campo de verão é o networking, já que a construção de relações entre estes futuros profissionais de energia durante o campo tem sido valiosa. Desenvolve a literacia energética e a confiança das participantes, permitindo-lhes aparecer de forma diferente, mais empoderada, nas suas comunidades de energia ou em futuros empregos. Lopau partilha que uma antiga participante do campo de verão lhe enviou um e-mail com uma questão técnica. «Disse que era assim que se tinha de fazer, mas os homens aqui dizem que não é preciso fazê-lo assim», escreveu a participante. Lopau respondeu: «Não, não ouças os homens. Lembraste-te corretamente.»
Este artigo foi inspirado pelo trabalho de Barbara Nicoloso, cujo ensaio “Gender Power: The energy transition through a gender lens” e o policy brief “Gender at the Heart of the EU Energy Transition: Key learnings from the French case” foram anteriormente publicados pela Green European Foundation.
O futuro da criatividade
O que distingue os humanos da inteligência artificial? A autora alemã Nina George vê a resposta na capacidade de criar aquilo que até então não existia. No entanto, à medida que o alcance da IA se expande para cantos cada vez mais distantes das nossas vidas – desde o conteúdo que consumimos até à forma como falamos –, arriscamo-nos a perder a nossa liberdade e criatividade.
Mais de três anos após o seu lançamento no mercado, em novembro de 2022, o ChatGPT, a robótica geradora de texto criada pela OpenAI na sagrada Silicon Valley, continua a ser adorado como se fosse o «Pancriador» (como o autor e filósofo da tecnologia Stanisław Lem chamou o «construtor racional do mundo» na sua obra de 1964, Summa Technologiae).
Segundo um estudo da própria OpenAI, 800 milhões de utilizadores, predominantemente jovens entre os 18 e os 25 anos, submetem uma média de 18 mil milhões de pedidos por semana ao seu chatbot. Recorrem ao ChatGPT para trabalhos de casa, candidaturas a emprego, slogans de marketing, e-mails, newsletters, excertos de propaganda para bots das redes sociais, para produtos que se assemelham a livros, críticas ou traduções; para cartas de amor à la Cyrano de Bergerac versão ciborgue, respostas automáticas ao cliente, resumos; e conselhos de relacionamento ou de vida. Claro que o ChatGPT é apenas um entre muitos chatbots – existem muito mais de 1000 grandes modelos de linguagem, e as suas aplicações estão disponíveis em todo o mundo.
O número de pedidos oscila no início e no fim do semestre e das férias escolares. Segundo um inquérito da HEPI e da Kortext no Reino Unido, a proporção de estudantes que usam ferramentas de IA generativa como o ChatGPT para trabalhos avaliados saltou de 53 por cento em 2024 para 88 por cento em 2025. Tal como a escrita, também a leitura está em declínio. Docentes universitários na Europa e do outro lado do Atlântico relatam que um número crescente de estudantes não está habituado a ler e considera mental, emocional e fisicamente exaustivo ler textos mais longos do que um poema.
Embora fosse fácil culpar estes desenvolvimentos na OpenAI, Meta, Anthropic e os restantes suspeitos do costume do colonialismo digital norte-americano, a IA apenas acelerou uma tendência que já era visível, inclusive na Europa. O poder computacional e a estatística baseada em dados, frequentemente apresentados como «inteligência artificial», são um espelho amplificador de condições pré-existentes desoladoras.
Tal como a escrita, também a leitura está em declínio. Docentes universitários na Europa e do outro lado do Atlântico relatam que um número crescente de estudantes não está habituado a ler e considera mental, emocional e fisicamente exaustivo ler textos mais longos do que um poema.
Um admirável mundo velho
As tentativas, desde os anos 1960, de replicar as vias neuronais do cérebro humano através de estatística baseada em dados produziram aquilo a que chamamos «IA fraca». A IA fraca só consegue concentrar-se numa única tarefa – ao contrário dos humanos, que conseguem processar 11 milhões de impressões sensoriais por segundo e filtrar as 40 mais importantes para reações imediatas. Ao conduzir um automóvel, nós pensamos, mudamos de mudança, viramos o volante, reagimos aos sinais vermelhos e mantemos o olhar na criança no banco de trás que está a enfiar um chocalho no nariz.
O ChatGPT, o Gemini, o LlaMA, o Microsoft Copilot e semelhantes só conseguem conduzir sempre em frente ou reconhecer o sinal vermelho. Além disso, não compreendem nem o significado nem o contexto daquilo que misturam, porque todas as letras, palavras, frases, contextos e informações são convertidos em fórmulas algorítmicas. A linguagem humana é convertida em matemática de máquina, e a matemática é cuspida de volta como comunicação simulada.
Numa era de policrises complexas, da ascensão da extrema-direita e de uma inundação de bots de propaganda nas redes sociais, a comunicação automatizada funciona como acelerador de futuras ditaduras linguísticas.
No entanto, este resultado é rigorosamente pré-censurado: os chatbots de IA estão programados para evitar uma lista crescente de termos proibidos e temas sensíveis, através de um «controlo de conteúdo» definido de fábrica. Esta lista inclui palavrões e termos sexualmente explícitos, mas também adjetivos incomuns e assuntos politicamente sensíveis (e, com o atual governo dos EUA, a lista é cada vez mais longa). O resultado é, na melhor das hipóteses, uma linguagem medíocre e conservadora, desprovida do elemento humano.
Os chatbots de IA estão programados para evitar uma lista crescente de termos proibidos e temas sensíveis, através de um «controlo de conteúdo» definido de fábrica. O resultado é, na melhor das hipóteses, uma linguagem medíocre e conservadora, desprovida do elemento humano.
Esta linguagem está a mudar não só a comunicação humana escrita, mas também a oral. Investigadores do Instituto Max Planck para o Desenvolvimento Humano analisaram mais de 770.000 podcasts e vídeos e concluíram que estamos a começar a falar no estilo do ChatGPT. Esta erosão da diversidade linguística e cultural aumenta consideravelmente o perigo de manipulação de opinião. Numa era de policrises complexas, da ascensão da extrema-direita e de uma inundação de bots de propaganda nas redes sociais, a comunicação automatizada funciona como acelerador de futuras ditaduras (linguísticas).
Uma análise a mais de 770.000 podcasts e vídeos conclui que estamos a começar a falar no estilo do ChatGPT. Esta erosão da diversidade linguística e cultural aumenta o perigo de manipulação de opinião.
Exploradores do tempo, da cultura e do conhecimento
Mas este não é o único problema com o entusiasmo em torno da IA. A base textual sobre a qual, por exemplo, o GPT-3 foi desenvolvido, consiste em 45 terabytes de material que a OpenAI muito provavelmente pilhou ilegalmente ao longo dos anos. Trezentos milhões de páginas de texto extraídas de sites privados, arquivos de meios de comunicação, fóruns do Reddit, avaliações da Amazon, redes sociais, entradas da Wikipédia. E também sete milhões de livros protegidos por direitos de autor e 81 milhões de textos científicos.
Equipas de investigação como a holandesa AI Safety Camp ou a dinamarquesa Rights Alliance provaram que as bases para grandes modelos de linguagem, como o Llama da Meta, foram construídas a partir de livros e coleções como a Books3, armazenadas ilegalmente em bibliotecas paralelas como a Library Genesis (LibGen), a Z-Library (Bok), a Sci-Hub e a Bibliotik – sites de pirataria.
O número de processos judiciais contra empresas de IA pela violação massiva de direitos de autor cresce todas as semanas nos EUA. Na Europa, as ações coletivas são difíceis de mover e financeiramente inviáveis para autores individuais.
O número de processos judiciais contra esta violação massiva de direitos de autor cresce todas as semanas. Em novembro de 2025, havia 75 processos contra a OpenAI, a Microsoft, a Meta e a Alphabet (empresa-mãe da Google). Os mais conhecidos são o do The New York Times contra a OpenAI e a Microsoft, e a ação coletiva movida pela Guilda dos Autores dos EUA (a maior organização profissional de escritores nos EUA) e 18 autores individuais (incluindo George R.R. Martin, Jonathan Franzen e John Grisham) contra a OpenAI. Outro processo, movido por três autores individuais, o caso Bartz v. Anthropic, resultou num acordo de 1,5 mil milhões de dólares. Na Europa, as ações coletivas são difíceis de mover e financeiramente inviáveis para autores individuais. Mesmo que os juízes norte-americanos decidam contra a pilhagem feita pela IA, isso não fará justiça aos autores europeus.
Danos de mercado pelo resultado da IAO linguista Noam Chomsky chamou ao ChatGPT um «plagiador de alta tecnologia» que copia de livros amostrados ilegalmente para produzir texto que reflete o estilo dos autores originais. Apesar deste roubo, os resultados são considerados «domínio público» e podem ser reutilizados por qualquer pessoa. Mas isto é um problema colateral – o dano real é que produtos de IA semelhantes prejudiquem os mercados precisamente das pessoas cujas obras foram roubadas.
Noam Chomsky chamou ao ChatGPT um «plagiador de alta tecnologia» que copia de livros amostrados ilegalmente para produzir texto que reflete o estilo dos autores originais.
A Amazon, que sempre aplicou software de controlo de conteúdo em todos os e-books para filtrar pornografia infantil, discurso de ódio e negacionismo do Holocausto, adicionou um detetor de IA. No entanto, continua a permitir o carregamento de livros gerados por IA na plataforma (máximo de três por dia por utilizador), sem etiquetas ou avisos visíveis para os clientes. Entre 10.000 e 40.000 «fraudes literárias» produzidas por IA inundam a plataforma todos os meses, enganando os consumidores e chegando mesmo a colocá-los em perigo (por exemplo, quando «guias» não verificados prescrevem tratamentos sem sentido, conselhos de vida fatais, ou declaram que cogumelos venenosos são comestíveis).
Ao mesmo tempo, os livros reais de autores humanos tornam-se menos visíveis, e as receitas da autopublicação estão a encolher. Por exemplo, a remuneração dos escritores através do modelo de partilha de receitas da Kindle Direct Publishing está a diminuir, à medida que mestres de bots e outros utilizadores sem escrúpulos embolsam uma grande parte do dinheiro. Os livros gerados por IA são frequentemente feitos para se assemelharem aos verdadeiros lançamentos de autores conhecidos (ou são apresentados como «resumos» e «material secundário»). Biografias de pessoas famosas, lançadas quase instantaneamente após a sua morte, são também uma forma fácil de ganhar dinheiro com IA.
Um fenómeno semelhante pode observar-se no setor da música: segundo um estudo da aplicação de streaming Deezer, 34 por cento das canções carregadas diariamente na plataforma são geradas por IA, o que, por sua vez, reduz a remuneração de compositores e músicos humanos através do modelo de receita partilhada das plataformas.
Tradutores, ilustradores e narradores de audiolivros são os grandes perdedores neste jogo. As aplicações geradoras de texto são amplamente usadas em todo o mundo, incluindo dentro do setor editorial. A Amazon acabou de lançar o seu «serviço de tradução» por IA para autopublicadores. No Reino Unido, um terço dos tradutores relatou ter perdido trabalho devido à IA, e 37 por cento dos ilustradores viram o seu rendimento diminuir pela mesma razão. Os tradutores estão a começar a mudar de profissão ou a trabalhar como pós-editores mal pagos, reparando textos e traduções gerados por máquina. Entretanto, vários narradores de audiolivros disseram-me, em confidencialidade, que se veem perante a escolha entre aceitar que as suas vozes sejam clonadas, ou serem «colocados na lista negra» pela indústria.
No Reino Unido, um terço dos tradutores relatou ter perdido trabalho devido à IA, e 37 por cento dos ilustradores viram o seu rendimento diminuir pela mesma razão. Os tradutores estão a começar a mudar de profissão ou a trabalhar como pós-editores mal pagos, reparando textos e traduções gerados por máquina.
Pagar aos escritores pela utilização passada ou futura do seu trabalho iria, segundo as gigantes tecnólogicas, prejudicar o desenvolvimento da IA. A administração Trump está do lado dos oligarcas tecnológicos: em maio, despediu Shira Perlmutter, chefe do Gabinete de Direitos de Autor dos EUA, depois de o seu gabinete ter divulgado um relatório que concluía que os usos não autorizados de obras protegidas por direitos de autor para treinar sistemas de inteligência artificial generativa poderiam ser ilegais. (O Supremo Tribunal suspendeu, por agora, a demissão de Perlmutter.)
A linha de defesa da Google é a de que as máquinas não são assim tão diferentes de um humano a ler um livro. No entanto, os humanos não conseguem memorizar livros inteiros, nem copiam o seu conteúdo como modelo de negócio. Nenhum autor que queira construir ou manter uma reputação se apropria do estilo de outro; em vez disso, dedica milhares de horas de trabalho a encontrar a sua voz única e original. O truque de equiparar máquinas a humanos e atribuir direitos humanos às máquinas é popular entre as GAFAM (Google, Amazon, Facebook, Apple, Microsoft; a OpenAI deveria ser acrescentada a esta lista) para evitar pagar aos autores.
Isto não é surpreendente no setor cultural. As empresas tecnológicas têm uma longa tradição de pilhar ideias de escritores e poetas. Ciborgues, máquinas humanoides, a internet, as redes sociais, máquinas de escrever automáticas omniscientes, videochamadas, carros autónomos e robôs domésticos existiram todos na literatura muito antes de aparecerem no mundo real. Os verdadeiros inovadores não são Mark Zuckerberg, Sam Altman e Bill Gates, mas Stanisław Lem, E. M. Forster, Neal Stephenson, George Orwell, Mary Shelley, Karel Čapek e Isaac Asimov, entre outros. Termos como avatar, robô, mundos virtuais ou metaverso também têm origem nas mentes de autores.
Os humanos não conseguem memorizar livros inteiros, nem copiam o seu conteúdo como modelo de negócio. Nenhum autor que queira construir ou manter uma reputação se apropria do estilo de outro; em vez disso, dedica milhares de horas de trabalho a encontrar a sua voz única e original.
Deveríamos nós, escritores, deixar de conceber tais ideias, sabendo que muito provavelmente se tornarão realidade?
Perder a própria vozNão devíamos. O poder dos seres humanos de imaginar utopias ou distopias nunca antes concebidas é o que os distingue das máquinas. Se as máquinas viessem a apoderar-se da narrativa da humanidade, a evolução primeiro estagnaria e depois regrediria. O óbvio desenraizaria por completo o extraordinário – nenhuma ideia nova, nenhuma nova proposta de coexistência, nenhum novo conceito para dar sentido a policrises em constante evolução.
Prevê-se que, até 2030, a infraestrutura física que alimenta as aplicações de IA venha a exceder as necessidades energéticas de toda a força de trabalho humana.
Os direitos de autor e os direitos morais, o direito à integridade e a não ser censurado, o direito dos autores de decidir como e por quem as suas obras e o seu trabalho são usados – estes não são direitos exclusivos de profissionais culturais e artistas. São o resultado de uma mudança de paradigma na autoperceção da humanidade: o reconhecimento da criatividade humana, do livre arbítrio, da individualidade, da autonomia e da capacidade de decisão. E também da responsabilidade individual: todo o autor, seja profissional ou amador, blogger ou comentador no Facebook, é responsável por aquilo que exprime; e, ao mesmo tempo, tem permissão para o fazer. Os direitos de autor dizem respeito à liberdade.
Escrever ou dedicar-se a atividades artísticas tem também um efeito multifacetado na identidade humana: quem consegue pensar consegue decidir; quem consegue decidir consegue agir. Quem consegue ler, compreender e escrever é menos suscetível à propaganda, à desinformação e à manipulação, venha ela das «promoções» da Black Friday ou de forças políticas antidemocráticas. Podem ser participantes ativos na democracia, em vez de meros consumidores ou eleitores. Em contrapartida, quem depende da linguagem automatizada já não consegue falar por si próprio; perde a sua voz.
Quem consegue pensar consegue decidir; quem consegue decidir consegue agir. Quem consegue ler, compreender e escrever é menos suscetível à propaganda, à desinformação e à manipulação, venha ela das «promoções» da Black Friday ou de forças políticas antidemocráticas.
Ter voz própria e saber usá-la é ainda mais necessário face às crises democráticas, sociais e ecológicas que enfrentamos. Do ponto de vista ecológico, a IA deveria ser encarada com a mesma atitude crítica que outrora se dirigiu aos clorofluorocarbonetos ou à poluição por partículas. Prevê-se que, até 2030, a infraestrutura física que alimenta as aplicações de IA venha a exceder as necessidades energéticas de toda a força de trabalho humana. É provável que numerosos empregos desapareçam, não só no setor cultural, aumentando o fardo sobre Estados que já se debatem com o desemprego e o envelhecimento das populações. Se isto acontecer, um punhado de monopólios de comunicação terá cimentado o seu domínio, determinando também a orientação política da Europa. Este seria o desfecho final da globalização digital, um sistema em que poucos decidem o destino de muitos – a menos que os muitos decidam usar a sua voz.
Quem depende da linguagem automatizada já não consegue falar por si próprio; perde a sua voz.
Adeus à liberdade?O autor individual, enquanto ator liberal e responsável, está a ser apagado pela simulação de comunicação automatizada. A IA generativa é, na verdade, degenerativa: perturba as capacidades de quem a usa regularmente, e fá-lo à custa dos trabalhadores da palavra.
O anseio por uma máquina superior aos humanos, um golem, um deus ex machina, é o eterno defeito humano. É um desejo de criar uma entidade maior, mais permanente, melhor do que a humanidade, e de mergulhar com deleite numa passividade infinita e reconfortante, enquanto o piloto automático assume o controlo. Finalmente livre! Livre da responsabilidade e da necessidade de tomar decisões. Livre do fardo desta vida hedionda e confusa, com as suas muitas crises e humilhações.
Talvez essa seja a consequência mais lamentável da atual religião das máquinas: aqueles que não escrevem nem falam, mas deixam que as máquinas escrevam e falem por si, abraçam a supressão da sua própria liberdade de expressão.
Complaint regarding alleged illegal surveillance of social organisations in Panama submitted to UN special rapporteurs
The Letter to the UN special rapporteurs calls for an independent investigation, protective measures for those affected and a response from the Panamanian State within 60 days.
The post Complaint regarding alleged illegal surveillance of social organisations in Panama submitted to UN special rapporteurs appeared first on La Via Campesina - EN.
Bringing Food Education into Every Classroom
On Friday afternoon, Sept. 25, Food Tank and Pilot Light will host “The Future of Food Education” during Climate Week NYC 2026. The invitation-only gathering will explore how meaningful food education can help young people make healthier choices, understand where their food comes from, and become leaders in building a better food and agriculture system.
Educators, school leaders, policymakers, chefs, nonprofit leaders, and advocates will come together to highlight what’s already working—and what it will take to make food education a meaningful part of every student’s learning experience.
“Incredible work is already happening in food education, but the question now is how we build on it so every student has the opportunity to learn about food,” says Alex DeSorbo-Quinn, Executive Director of Pilot Light.
“This summit brings together educators, policymakers, industry leaders, chefs, and advocates to share what’s working and think about what comes next. I hope participants leave seeing not only what’s possible, but also a path toward making food education part of every child’s education.”
Sessions will look at the barriers preventing schools from implementing food education, the models and resources that can help programs scale, and the role of local partnerships in extending learning beyond the classroom.
Farmer Linda Carmen Bryant, Co-Founder of the San Antonio Million Gardens Project and Pastor of Grant Community AME Church in Texas, will also take the stage to share her story of helping families grow their own food—and using gardening as a tool to build knowledge, connection, and community.
The event will begin at 1:30 PM at WNYC-NPR Studios’ The Greene Space in New York City, with food, drinks, and live musical performances. A reception will follow, with programming concluding at 4:30 PM.
Confirmed speakers include Alexandra DeSorbo-Quinn, Executive Director, Pilot Light; Nancy Easton, Executive Director and Founder, Wellness in the Schools; Gerardo Martinez, Marine Corps Veteran and Founder, Wild Kid Acres; Taylor Meredith, Education Policy Advisor, Pilot Light; Shanon Morris, Chief Program Officer, Harlem Grown; Danielle Nierenberg, President, Food Tank; Kim Severson, Journalist, The New York Times; Jeremy Walter, Deputy Executive Director, Office of School Wellness Programs, New York City Department of Education; and Karen Washington, Food Justice Advocate, Farmer, and Author.
“The Future of Food Education” will also feature a special musical performance by Jenna Bainbridge, a Broadway actor, singer, and disability rights advocate currently starring as Nessarose in Wicked. Bainbridge previously made history in Suffs as the first wheelchair user to originate a role in a new Broadway musical.
She will be joined by Maria Caputo, a New York-based composer, pianist, vocalist, music director, and Broadway music copyist whose work spans musical theater, jazz, classical, and contemporary music.
This summit will be streamed live on FoodTank.com and Food Tank’s YouTube channel, here. Join the Food Tank newsletter list for reminders, and click here for Food Tank’s full lineup of events at Climate Week NYC 2026.
Articles like the one you just read are made possible through the generosity of Food Tank members. Can we please count on you to be part of our growing movement? Become a member today by clicking here.
Photo courtesy of the U.S. Department of Agriculture
The post Bringing Food Education into Every Classroom appeared first on Food Tank.
Pages
The Fine Print I:
Disclaimer: The views expressed on this site are not the official position of the IWW (or even the IWW’s EUC) unless otherwise indicated and do not necessarily represent the views of anyone but the author’s, nor should it be assumed that any of these authors automatically support the IWW or endorse any of its positions.
Further: the inclusion of a link on our site (other than the link to the main IWW site) does not imply endorsement by or an alliance with the IWW. These sites have been chosen by our members due to their perceived relevance to the IWW EUC and are included here for informational purposes only. If you have any suggestions or comments on any of the links included (or not included) above, please contact us.
The Fine Print II:
Fair Use Notice: The material on this site is provided for educational and informational purposes. It may contain copyrighted material the use of which has not always been specifically authorized by the copyright owner. It is being made available in an effort to advance the understanding of scientific, environmental, economic, social justice and human rights issues etc.
It is believed that this constitutes a 'fair use' of any such copyrighted material as provided for in section 107 of the US Copyright Law. In accordance with Title 17 U.S.C. Section 107, the material on this site is distributed without profit to those who have an interest in using the included information for research and educational purposes. If you wish to use copyrighted material from this site for purposes of your own that go beyond 'fair use', you must obtain permission from the copyright owner. The information on this site does not constitute legal or technical advice.




